Dał początek późniejszemu Zakonowi Pustelniczemu Kartuzów

6 października 1101 - W San Stefano in Bosco w Kalabrii (Włochy) zmarł Brunon Kartuz, kapłan, nauczyciel, kanclerz, pustelnik, opat i założyciel kartuzów (La Grande Chartreuse; Wielkiej Kartuzji k. Grenoble).

Szlachcic Bruno Hartenfaust urodził się ok. 1030 w Kolonii. Zgłębiał literaturę w Reims u słynnego profesora Berengariusza z Tours. Po powrocie do Kolonii studiował teologię i przyjął święcenia w 1055. Arcybiskup Gerwazy z Reims polecił mu nauczać, a później zastąpić Hermana, kiedy ten wycofał się z życia religijnego. Bruno zajmował się tą szkołą przez dwadzieścia lat (jego uczniem był także Otton z Châtillon, który później został papieżem Urbanem II).

W 1069 Gerwazego zastąpił Manasses de Gournay, który dopuścił się symonii, kupując swoją godność od króla Filipa. Jego skandaliczne zachowanie doprowadziło do tego, że Bruno złożył swą dymisję i oskarżył biskupa na synodzie w Autun w 1077.

Zdegradowany Manasses, który zwalczał swych przeciwników nie przebierając w środkach, zwrócił się do Rzymu i spowodował, że Bruno stracił majątek i musiał opuścić Reims. Dopiero podczas następnego synodu w Lyonie w 1080 wyrok na niegodnego pasterza zatwierdzono. Bruno mógł wrócić do Reims. Jednak dobrze zapamiętał to przykre doświadczenie i sam nie przyjął godności biskupa.

Podczas swego pobytu w Paryżu, uczestniczył w pogrzebie Rajmunda Diocres, słynnego profesora uniwersytetu. Zmarły ponoć trzykrotnie poruszył się w trumnie krzycząc, że jest potępiony. Wtedy prawdopodobnie Bruno wyjaśnił obecnym powody zachowania nieboszczyka, stąd wziął się jego patronat nad opętanymi przez diabła.

Po odejściu z Reims Bruno usunął się do klasztoru w Seche-Fontaine, w pobliżu Molesmes, i poddał się duchowemu kierownictwu opata św. Roberta. Jednak w poszukiwaniu większej samotności, przeniósł się wraz z siedmioma współbraćmi do Grenoble do swojego byłego ucznia św. Hugona z Châteauneuf, wówczas biskupa. Ten wskazał im odosobnione miejsce w pobliskiej dolinie alpejskiej, gdzie w 1078 założyli pustelnię. Był to początek kartuzów i pierwszej Kartuzji, zwanej Wielką (La Grande Chartreuse).

W 1088 Urban II, jego były uczeń, chciał go sprowadzić do Rzymu jako swojego doradcę. Papież ten zajmował się reformą zaczętą przez Grzegorza VII i walką z antypapieżem Guibertem z Rawenny (Klemensem), wspieranym przez wyklętego cesarza Henryka IV. Zmusił on siłą papieża do ucieczki z Rzymu. Bruno towarzyszył mu do Kalabrii. Dopiero w 1094 Święty tęskniący za życiem w odosobnieniu, mógł udać się do swojej samotni, ale papież chciał go mieć w zasięgu ręki i nie pozwolił mu na powrót do Francji.

Bruno założył wtedy kolejną pustelnię (1092) w La Torre w pobliżu Squillace, w Kalabrii, na ziemi ofiarowanej przez księcia Rogera (syn hrabiego normańskiego, ochrzczonego przez Brunona, później króla Sycylii). Wkrótce pustelnia - druga Kartuzja - wypełniła się uczniami i trzeba było zbudować jej kolejną filię. Święty zmarł tam w 1101. Nawet po śmierci omijały go "zaszczyty". Nigdy nie został kanonizowany w sposób uroczysty. Dopiero w XVII stuleciu papież Grzegorz XV rozszerzył istniejący wcześniej lokalny kult Brunona na cały Kościół.

W 1513 jego szczątki były jeszcze nietknięte. Obydwie pustelnie znajdują się w obecnej gminie Serra San Bruno, w regionie Catanzaro. W 2002 Brunon został ogłoszony patronem Kartuz.

Bruno napisał wiele dzieł teologicznych i moralnych, ale zachowały się zaledwie wczesne traktaty i kilka listów. Święty jest przedstawiany z gwiazdą na piersi lub na czole: chodzi o gwiazdy widziane przez św. Hugona z Grenoble, który w ten sposób został powiadomiony o przybyciu pierwszych siedmiu kartuzów. W Serra San Bruno każdego roku wyrusza procesja nad jezioro w pobliżu pustelni Świętego; kąpią się w nim wierni, aby zapewnić sobie zdrowie.

****

Przyczynki do lektury:

Brunon jako człowiek czuwający, pragnący Pana i pałający ku Niemu gorącą miłością, oddawał się słuchaniu słowa Bożego i modlitewnemu oczekiwaniu na przyjście Jego królestwa. Właśnie modlitwa - według Brunona - prowadzi człowieka do umocnienia swojego człowieczeństwa w walce, jaka toczy się w ciszy serca dzień po dniu.

"Mieszkam w eremie, z każdej strony z dala od mieszkań ludzi, w dalekich regionach Kalabrii, razem z braćmi, którzy prowadzą życie monastyczne - niektórzy z nich są bardzo dobrze wykształceni - i którzy trwając zdecydowanie na swoich miejscach jako stróże Bożych spraw, oczekują powrotu swego Pana, aby natychmiast Mu otworzyć, gdy tylko zapuka.

Ile zaś pożytku i Bożej radości przynosi samotność oraz cisza eremu tym, którzy go kochają, wiedzą tylko ci, co to przeżyli. Tutaj bowiem ludziom mocnym dane jest wniknąć w siebie samych i zamieszkać ze sobą, jak im się podoba, wytrwale pielęgnować zalążki cnót i karmić się szczęściem owoców rajskich. Tutaj nabywa się tego oka, którego pogodne spojrzenie miłości uderza Oblubieńca i poprzez które - o ile jest bez skazy i czyste - widać Boga. Tutaj człowiek rozkoszuje się doskonałym spokojem i tu kosztuje odpoczynku przez spokojne działanie. Tutaj Bóg rozdaje swoim atletom upragnione nagrody za trudy walki, to znaczy ów pokój, którego świat nie zna, oraz radość w Duchu Świętym" (Bruno, List do Rodolfo il Verde 6).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna