Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Justynian - cesarz na granicy epok

     Justynian urodził się w 482 roku w Tauresiura koio Niszu w chłopskiej rodzinie. Do Konstantynopola sprowadził go w 518 roku wuj Justyn I. który z woli armii został wyniesiony na tron cesarski. Justynian najpierw został cesarskim doradcą, a następnie współregentem. Po śmierci Justyna w 527 roku koronowano go na cesarza.

     Trzydziestoośmioletni okres panowania Justyniana - człowieka o nieprzeciętnych zdolnościach, bardzo pracowitego, z ogromnymi ambicjami i dobrze wykształconego w naukach świeckich i w zakresie religii, nadto żonatego z nie mniej mądrą i ambitną Teodorą - zamykał raczej przeszłość, niż otwierał przyszłość. Cesarz Justynian kierował wielką polityką u schyłku świata antycznego, nigdy nie opuszczając cesarskiego pałacu w Konstantynopolu. Armię wprowadzał do akcji zawsze pod dowództwem wybitnych strategów, jak Belizariusz i Narzes. Owładnięty pozbawioną już większych perspektyw ideą zjednoczenia wszystkich ziem dawnego Cesarstwa Rzymskiego, odzyskał niektóre z zachodnich prowincji: Afrykę (534), gdzie rozgromiono Wandalów, południową Hiszpanię (554) i Italię (555). Musiał to jednak opłacić klęskami na pozostałych granicach, zwłaszcza wschodnich, gdzie łupieżcze wyprawy Persów trzeba było wstrzymywać wysokimi daninami, oraz północnych, gdzie czyhały - oprócz Gotów - młode plemiona słowiańskie, które pustoszyły raz po raz Bałkany i Grecję. W polityce wewnętrznej - mimo prób reformy skostniałej administracji, naprawy gospodarczej państwa, szczególnie zaś organizacji rzemiosła i handlu - celem zasadniczym stało się zdobywanie pieniędzy potrzebnych na opłatę wojska i kosztownych fundacji cesarskich.

     Najdonioślejszym dziełem Justyniana, które ostało się mimo upływu tylu wieków, była niewątpliwie kodyfikacja prawa rzymskiego przeprowadzona pod kierownictwem Tryboniana. Coclex Justinianus miał za życia cesarza dwa wydania, w 529 i 534 roku. Wykształcony na antycznych tradycjach i zapatrzony w polityczną świetność Cesarstwa Rzymskiego Justynian był jednak przede wszystkim cesarzem chrześcijańskim, przekonanym niezłomnie o boskim pochodzeniu swej władzy. W polityce religijnej i kulturalnej wysiłek skierował na powszechną chrystianizację imperium. I tak w 529 roku zamknięto Akademię Platońską w Atenach. Odtąd wykształcenie młodzieży i nauka - mimo że nadal w dużym stopniu oparte na wzorach antycznych - stały się niemal wyłączną domeną Kościoła, wobec którego Justynian okazał się niezwykle hojny.

     Cesarz zmarł śmiercią naturalną w roku 565. Pod koniec życia był bardzo schorowany, a wokół niego spiskowano, w Konstantynopolu szalała dżuma, barbarzyńcy wlewali się falami w granice imperium. Następca Justyn II otrzymał w spadku tron, ale skarbiec zastał pusty.

     Oprócz kodyfikacji prawa Justynian pozostawił po sobie wspaniałe fundacje. Miały one na celu nie tylko oddanie chwały Bogu, ale również unaocznienie światu wielkości i wspaniałomyślności władcy wznoszącego budowle, których piękno, rozmach i bogactwo zachwycają i zdumiewają kolejne pokolenia do dziś.



Miejsca Święte, nr 110



   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej