Wspomnienia ks. Tadeusza Tomasińskiego SAC, uczestnika powstania warszawskiego (pseudonim "Kokoszka")

... "Przed wybuchem powstania nadal studiowałem w Seminarium w Wadowicach. Przyszedł czas wakacji. Obaj z Jurkiem Paprockim pojechaliśmy na wakacje do Warszawy, do rodziny. Mieszkałem wtedy przy ul. Pańskiej, ale jako już zaawansowany seminarzysta często przebywałem w domu pallotynów, w dawnym Collegium Nobilium przy ul. Długiej, róg Miodowej.

Godzina "W" była hasłem wybuchu Powstania Warszawskiego. Wyznaczono ją 1 sierpnia 1944 r., na godz. 17.00. Właśnie w tym czasie, będąc u pallotynów, zobaczyłem pierwszego niemieckiego oficera, zabitego przez powstańców na ul. Miodowej. Wyjeżdżał z Pałacu Biskupiego, który wtedy zajmowali Niemcy, na motorze prowadzonym przez zwykłego żołnierza. Oficer siedział w przyczepie i tu dosięgły go pierwsze powstańcze strzały. Rozpętało się piekło. Najważniejsze niemieckie placówki zostały w całym mieście zaatakowane przez grupy bardzo słabo uzbrojonych młodych śmiałków, chłopców z biało-czerwonymi opaskami na ramionach. Już w pierwszych godzinach walki na szczycie Prudentialu, najwyższego budynku Warszawy, na placu Napoleona, powiewał biało-czerwony sztandar. Determinacja głównie młodzieży, ale także mieszkańców Warszawy, była ogromna, aby zmierzyć się z wrogiem, który od pięciu lat zbrodniczo okupował Polskę, aby wypędzić go ze stolicy – serca Polski. Wola walki była przeogromna, nie do opanowania.

Zaczął się krwawy bój. Stolica Polski odcięta od reszty kraju i świata opuszczona przez aliantów walczyła zaciekle, ale samotnie. Niemcy na wybuch Powstania Warszawskiego zareagowali z wściekłością. Głośniki na ulicach miasta grzmiały, że w mieście działają bandyci, że każdy cywil, który znajdzie się na ulicy, zostanie zastrzelony. Pamiętam, co trzy godziny nadlatywało nad Warszawę 15 samolotów, które zrzucały lekkie bomby rozbijające, które robiły dziury w dachach domów. Po nich nadlatywała kolejna seria 15 samolotów z lotniska w Modlinie, które zrzucały bomby fosforowe, zapalające budynki. Już w pierwszych dniach powstania nad Warszawą była ogromna łuna ognia. My, seminarzyści i księża, nie walczyliśmy z bronią w ręku, byliśmy sanitariuszami, nieśliśmy pomoc duchową"...

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna