św. Roman Jurajski

Był uczniem opata Sabina z Ainay koło Lyonu. Pod wpływem pobożnych lektur, już jako dojrzały, 35-letni mężczyzna, sam został pustelnikiem. Osiadł w lasach Jury. Niedługo dołączył do niego jego młodszy brat Lupicjusz, a potem inni uczniowie. Kiedy w niedalekim Besancon odbywał się synod lokalny, ówczesny metropolita Arles św. Hilary zaprosił Romana do udziału w jego obradach. W 444 r. arcybiskup wyświęcił go na księdza.

Razem z Lupicjuszem założyli kilka klasztorów, w tym jeden żeński. Lupicjusz wspomagał brata zwłaszcza w sprawach organizacyjnych i administracyjnych. Roman miał dar uzdrawiania chorych. Między innymi podczas pielgrzymki do grobu św. Maurycego uzdrowił dwóch trędowatych. Roman zmarł ok. 464 r., a jego doczesne szczątki spoczywają w XIII-wiecznym kościółku w St. Romain-de-Roche.

Patronat

Ciekawostki

• Pustelnik z wyboru: Został pustelnikiem dopiero jako 35-letni mężczyzna, zainspirowany lekturami o ojcach pustyni z Egiptu.
• Uczony mnich: Był uczniem św. Sabina z klasztoru Ainay koło Lyonu, co wpłynęło na jego duchową formację.
• Rodzinne powołanie: Do życia pustelniczego dołączył jego brat, św. Lupicyn, który później pomagał mu w organizacji wspólnot zakonnych.
• Założyciel klasztorów: Wspólnie z bratem założył kilka klasztorów, w tym żeński, a opactwo Condat stało się jednym z pierwszych ośrodków monastycznych w Galii.
• Dar uzdrawiania: Podczas pielgrzymki do grobu św. Maurycego miał uzdrowić dwóch trędowatych.
• Nietypowe wspomnienie: Jego liturgiczne wspomnienie przypada 28 lub 29 lutego, co oznacza, że w większości lat nie jest obchodzone w kalendarzu liturgicznym

Modlitwy do św. Romana Jurajskiego

Modlitwa do św. Romana Jurajskiego