św. Rebeka Chobok Ar-Rajes (Rafka)

(1832 - 1914)

Liban, państwo leżące w klimacie podzwrotnikowym nad Morzem Śródziemnym, a graniczące z Izraelem i Syrią, jest ważnym ośrodkiem chrześcijaństwa na muzułmańskim Wschodzie. Ta kraina, o której powiadano, że płynie mlekiem i miodem, od lat jest dręczona konfliktami politycznymi i wyznaniowymi. Wspominana dzisiaj św. Rebeka przyszła na świat w górach Libanu. Tam, w Biqua Kafra, znajduje się słynący łaskami, grób św. Sarbeliusza - pustelnika. Rebeka to jej imię zakonne, a prawdziwe - niezwykle egzotyczne - Butrossieh, jest odpowiednikiem łacińskiej Petriny, żeńskiej odmiany imienia Piotr. Równie tajemniczo brzmią imiona jej rodziców: matką była Rafqua z rodu Gemayelów, a ojcem Mrad Saber El-Chobog. Urodziła się w 1832 r. w Himlaya, niedaleko Bikfaci. Po śmierci matki ojciec ożenił się powtórnie, więc dojrzewała pod okiem macochy. Później wyjechała do Damaszku, gdzie znalazła pracę jako służąca. Pragnęła wstąpić do zakonu, toteż odrzuciła propozycję małżeństwa. W 1853 r. przyjęto ją do klasztoru mariamatek, wspólnoty prowadzącej pracę katechetyczną wśród dzieci. Była katechetką do czasu, kiedy rozwiązano jej zakon i połączono z innym. Zgłosiła się wówczas do antonianek maronickich, gdzie wiodła życie kontemplacyjne w klasztorze św. Szymona w El-Quaran. Była to wspólnota żyjąca według reguły przypisywanej św. Antoniemu Pustelnikowi, w obrządku maronickim, wywodzącym się od wyznania, którego centrum duchowym był klasztor św. Marona. Wspólnota ta istnieje do dzisiaj i jest zależna od Kongregacji Kościołów Wschodnich. W 1885 r. Rebeka została dotknięta paraliżem i ślepotą. Zamieszkała wtedy w Irabta. Swoje cierpienia znosiła z niezwykłą godnością, wpatrzona w Krzyż Chrystusa i Matkę Bożą Bolesną. Zmarła 23 marca 1914 r., a beatyfikował ją Jan Paweł II w 1985 r. a 10 czerwca 2001 r. kanonizował. Patronat Święta Rebeka Chobok Ar-Rajes (św. Rafka) jest patronką osób cierpiących fizycznie i duchowo, ponieważ sama przez wiele lat znosiła dotkliwe choroby, zachowując pokój serca i głęboką wiarę. Wzywa się ją jako orędowniczkę tych, którzy pragną wytrwać w trudnościach, przyjąć cierpienie z godnością i odnaleźć sens w doświadczeniach, które wydają się przekraczać ludzkie siły. Jej życie pełne pokory, milczenia i modlitwy sprawiło, że stała się symbolem duchowej siły oraz nadziei dla wszystkich, którzy zmagają się z bólem i samotnością. Ciekawostki Jako dziecko straciła matkę, a późniejsze konflikty rodzinne sprawiły, że bardzo wcześnie zapragnęła życia zakonnego, widząc w nim jedyne miejsce pokoju. Wstąpiła do zakonu mimo sprzeciwu krewnych, którzy próbowali zmusić ją do małżeństwa uciekła wręcz z domu, by móc odpowiedzieć na swoje powołanie. Przez wiele lat doświadczała niezwykle bolesnych chorób, które jednak przyjmowała jako sposób zjednoczenia z Chrystusem; nigdy nie skarżyła się ani nie prosiła o ulgę. Jej cierpienia miały charakter mistyczny według świadków często modliła się w ekstazie, a jej pokój wypełniał się niezwykłym spokojem. Po śmierci zaczęto odnotowywać liczne uzdrowienia za jej wstawiennictwem, co szybko uczyniło ją jedną z najbardziej czczonych świętych Libanu. Modlitwa do św. Rafki Modlitwa do św. Rafki MICHAŁ GRYCZYŃSKI, PD Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt