bł. Ludwika z Sabaudii

Dwa lata później wstąpiła do koletek w Orbe, wcześniej przekazując Kościołowi swoje dobra. "Ćwiczyła się w nabywaniu cnót i doskonałości chrześcijańskiej": w każdy piątek biczowała się, całe godziny trwała na modlitwie, wstawała o północy i odmawiała matutinum (Godzina czytań) i w ten sposób łączyła się z franciszkanami we wspólnym uwielbieniu Boga.

"Była doskonałym zwierciadłem cnót". Zjednoczona z Bogiem, często w czasie modlitwy wylewała łzy. Zawsze posłuszna i uboga pragnęła usługiwać chorym i starszym współsiostrom. Posługiwała w kuchni jako kucharka, zmywała naczynia i czyściła korytarze.

Kochała cały Zakon Seraficki. Podczas kapituły braci mniejszych w Lozannie wielu zakonników zwracało się do niej po poradę, po słowa otuchy i zachęty. Mawiała: "Dobry Bóg daje nam wielką łaskę, kiedy posyła do nas zakonników, byśmy mogły pobożnie porozmawiać i wyspowiadać się. Kiedy widzę jednego z nich, wydaje mi się, że widzę samego św. Franciszka".

Była wzorem w każdym stanie swego życia: jako dziewczynka, jako małżonka, jako wdowa i jako klaryska poświęcona Bogu przez profesję zakonną. Ludwika zasnęła w Panu 24 lipca 1503 w Orbe w Sabaudii, Szwajcaria, mając 41 lat. Została pochowana w grobowcu męża w Orbe. Kiedy koletki zdecydowały się w 1530 opuścić klasztor w Orbe, któremu zagrażali zreformowani Berneńczycy, jej szczątki (również jej męża i jej szwagierki bł. Filipiny z Chalon, †1507) zostały wywiezione do klasztoru koletek w Nozeroy, we francuskiej Jurze i pochowane w 1531 w tamtejszym kościele klasztornym. Kościół ten został zniszczony w czasie rewolucji francuskiej w 1792, lecz szczątki odnaleziono w 1839, ponownie ekshumowano i złożono w relikwiarzu, aby w 1842 przewieźć je do kaplicy pałacowej dynastii sabaudzkiej w Turynie.

Papież Grzegorz XVI zatwierdził jej kult jako błogosławionej 12 sierpnia 1839.

W drugim zakonie franciszkańskim wspomnienie bł. Ludwiki Sabaudzkiej, wdowy, koletki-klaryski jest obchodzone 19 lipca.