Klemens VI(1291 - 1352)
... jako papież był całkowicie uzależniony od Korony francuskiej; wykupił księstwo Awinionu, ustanawiając je swoją stałą rezydencją; w 1350 zarządził obchody Roku Świętego w Rzymie... Przez historyków jest uznawany za jednego z lepszych papieży okresu "niewoli awiniońskiej"; był dobrym administratorem i politykiem. Kiedy na Awinion uderzyła w 1347 "czarna śmierć", Klemens pomagał ubogim i bezdomnym, przeciwstawiał się pogromom Żydów, a nawet oferował im schronienie w Awinionie...6 grudnia 1352 - W Awinionie zmarł Klemens VI (Pierre Roger dr Beaufort), benedyktyn, papież od 7 maja 1342. Urodził się w 1291 w zamku Maumont k. Limoges. W 1301 wstąpił do zakonu w La Chaise-Dieu. Studiował w Paryżu, gdzie w 1323 otrzymał tytuł doktora teologii. W 1326 został opatem klasztoru Fécamp, a następnie w La Chaise-Dieu. Uzyskał godność bpa Arras (1328), abpa Sens (1329) i abpa Rouen (1330). Będąc kanclerzem Francji, pełnił wiele misji dyplomatycznych w imieniu króla Filipa VI (1328-50). W 1333 na polecenie pap. Jana XXII ogłosił krucjatę do Ziemi Świętej. W 1338 pap. Benedykt XII mianował go kardynałem. Jako papież wydał w 1343, na prośbę przybyłej do Awinionu delegacji Rzymian, bullę "Unigenitus", w której ogłosił rok 1350 jubileuszowym (jego obchody przyczyniły się do rozwoju gospodarczego Rzymu, będącego celem licznych pielgrzymek z całej Europy). Odtąd jubileuszowy rok święty obchodzono nie co 100 lat, jak ustalił Benedykt VIII, lecz co 50. W 1348 Klemens wykupił od królowej Neapolu Joanny I dzierżawiony wcześniej Awinion wraz z hrabstwem Venaissin. Ponadto znacznie rozbudował pałac papieski w Awinionie. Klemensa uważa się za najbardziej profrancuskiego z papieży awiniońskich (kardynałami mianował głównie Francuzów). Króla francuskiego zwalniał ze świadczeń kościelnych, wspierał pożyczkami, subsydiami od duchowieństwa i dziesięcinami, pochodzącymi z pieniędzy składanych na cele krucjaty. Jego pomoc królowi francuskiemu podczas wojny stuletniej (1337-1453) budziła niezadowolenie w Anglii. Początkowo Klemens wspierał Cola di Rienzo, trybuna ludowego w Rzymie, który w 1347 dokonał bezkrwawego zamachu, likwidując bezprawie arystokracji rzymskiej, a następnie ogłosił się dyktatorem, niezależnym od papieża i cesarza. W rezultacie Rienza pozbawiono wszelkich urzędów (ekskomunikowany został przez legata papieskiego). W 1351 Klemens przywrócił swoją władzę w Rzymie i mianował senatorem i kapitanem miasta przywódcę ludowego Giovanniego Cerroniego. Klemens odegrał decydującą rolę w zawarciu rozejmu Francji z Anglią w Malestroit (1343). Pragnąc umocnić władzę papieską we Włoszech, prowadził w latach 1350-51 wojnę o Bolonię z Giovannim Viscontim, abpem i władcą Mediolanu, zakończoną klęską papieża (musiał oddać Viscontiemu Bolonię w lenno na 12 lat). Klemens utworzył z Wenecją, Cyprem, joannitami ligę przeciwko Turkom, doprowadzając do tymczasowego zajęcia Smyrny (1344) i do morskiego zwycięstwa pod Imbros (1347). Wziął też udział w negocjacjach z Armenią i cesarzem bizantyjskim Janem VI Kantakuzenem, myśląc o unii kościelnej, ale bez rezultatów. W Niemczech w 1342 ponowił ekskomunikę na ces. Ludwika IV Bawarskiego, rzuconą na niego przez pap. Leona XXII, a 13 kwietnia 1343 ogłosił jego detronizację. Uznał za cesarza króla czeskiego Karola IV, wybranego 11 lipca w Rhenz przez część elektronów (przysiągł on szanować posiadłości Kościoła). Klemens był protektorem artystów (S. Martini) i uczonych (F. Petrarka). W Rzymie utworzył studium języków klasycznych. Ponadto w Awinionie powołał komisję do przeprowadzenia korekty kalendarza juliańskiego. W 1344 ustanowił metropolię praską, a w 1348 erygował Uniwersytet Karola w Pradze (założony przez Karola IV). Prowadził działalność charytatywną, m.in. podczas epidemii dżumy (1348-50) w Awinionie. Bronił też obwinianych za nią Żydów. Wydał zakaz przynależności do ruchu biczowników (1349), który ożył w momencie zagrożenia epidemią. W polityce wobec Polski ingerował w spór polsko-krzyżacki, wstrzymał egzekucję sądu w Warszawie 1339 i nie zaaprobował warunków pokoju kaliskiego (1343), przyznającego Krzyżakom Pomorze. Popierał politykę Kazimierza III Wielkiego na Wschodzie, pragnąc dzięki włączeniu Litwy i Rusi do Polski pozyskać te ziemie dla Kościoła katolickiego. Zezwolił Polsce (1344-45, 1352-55) na zatrzymywanie połowy dziesięciny papieskiej i ogłosił krucjatę przeciwko poganom na Wschodzie. Grób Klemensa w klasztorze La Chaise-Dieu został w 1562 sprofanowany przez hugenotów, a jego szczątki spalone. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |