Maria Okońska

Jako studentka tajnego Uniwersytetu prowadziła podczas okupacji niemieckiej gorliwą działalność apostolską. Chciała stworzyć instytucję wychowawczą, która służyłaby dziełu wewnętrznej odnowy narodu polskiego przez odrodzenie kobiety. W realizacji tego zamierzenia znalazła pomocnice. Pierwszą z nich była Maria Wantowska. Spotkanie grupy 8 dziewcząt miało miejsce w domu niepokalanek w Szymanowie, 26 sierpnia 1942, w święto Matki Bożej Częstochowskiej. Dzień ten przyjmuje się jako datę powstania Instytutu Prymasowskiego. W poszukiwaniu formacji wspólnota poznała w 1942 ks. Stefana Wyszyńskiego, który zgodził się zostać kierownikiem duchowym "Ósemki".

W 1944 członkinie Instytutu wzięły udział w Powstaniu Warszawskim. Zostały przydzielone do pomocy kapelanowi powstania i podjęły własny program apostolski, niesienia duchowej pomocy mieszkańcom udręczonej stolicy. M. Okońska posługiwała się pseud. "Emmanuela".

W 1948 wraz z Marią Wantowską zostały aresztowane za działalność apostolską. Dzięki interwencji biskupa lubelskiego Stefana Wyszyńskiego, po trzech miesiącach obie zostały zwolnione.

Wraz z Marią Wantowską i Janiną Michalską odwiedzały uwięzionego Prymasa Polski w Komańczy. Była jedynym świadkiem składania przez Stefana kardynała Wyszyńskiego Jasnogórskich Ślubów Narodu. Wymieniona została imiennie w testamencie warszawskim Prymasa Tysiąclecia.

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 16 lipca 2009 została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej.

Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim (kwatera 1B-rząd 2).

Zobacz więcej

Stefan kard. Wyszyński we wspomnieniach Marii Okońskiej