Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Teściowa z naprzeciwka

     Kiedy się pobieraliśmy, mąż miał 32 lata i mieszkał razem z mamą, którą bardzo kocha. To dobra i wartościowa kobieta, ale żyjemy w trójkącie. Mieszkamy obok siebie, w jednym podwórku. Mąż każdego dnia jest u swojej mamy rankiem, po pracy i potem jeszcze wieczorem oraz na każde wezwanie, a tych jest wiele. A przecież teściowa jest jeszcze przed sześćdziesiątką i cieszy się dobrym zdrowiem. Rozmawialiśmy z mężem kilkanaście razy na ten temat... Przez kilka dni próbuje, potem już nie może wytrzymać i biegnie do mamy. Co robić?

     Moment opuszczenia rodziców jest wediug Pisma Świętego chwilą wejścia w dorosłość. Póki ma się serce przy swoich rodzicach, jest się często mentalnie - a co za tym idzie, także fizycznie - mało obecnym w małżeństwie i przy dzieciach. W praktyce oznacza to duchową niewierność małżeńską, czyli brak lojalności wobec swojej żony czy męża. Nie jest się jednym ciałem ze współmałżonkiem, bo jest się ciągle zrośniętym z rodzicami. Znakiem braku dorosłości jest zwykle typowe dla dzieci obrażanie się z byle powodu albo konkurowanie z rodzeństwem. Kwestię ojca i matki przerabia się w konfliktach lub romansach z osobami przypominającymi nam rodziców, np. ze swoimi szefami, przełożonymi.

     Dojrzałe odejście od rodziców sprawia, że możliwy jest powrót do nich w roli dorosłego syna czy dorosłej córki. Uznać swoją dorosłość oznacza umieć zrezygnować z dziecięcych, emocjonalnych, finansowych pretensji oraz "reżyserskich" wizji naprawiających życie rodziców. Realne wejście w dorosłość wyznacza moment, który można wyrazić w słowach: "Już nic nie oczekuję od was, rodzice, jako małe dziecko. Kocham was jako dorosły człowiek".

     Opisywany przez Panią poziom braku "odcięcia pępowiny" przez męża wymaga terapii - i to długotrwałej. Pani mąż ze swoją mamą są jak dwa drzewa, które rosły w symbiozie przez ponad trzydzieści lat. Te drzewa są splątane i pozrastane korzeniami i gałęziami. Nie wystarczy tu Pani cierpliwość czy dobra wola męża - on pewnie nie widzi problemu. Bez właściwie i spokojnie dokonanych cięć oraz bez specjalistycznej pomocy terapeutycznej Pani mąż nie jest w stanie zacząć żyć na sposób dojrzały.

     Oprócz podjęcia pracy terapeutycznej warto pielęgnować wszystkie działania, które konsolidują duchowo małżeństwo: wspólna modlitwa, dialog małżeński, wspólne przeżycia, rekolekcje, weekend małżeński. Przecież sakrament małżeństwa ma swoje siły naprawcze. Działa w nim z mocą sam Bóg. Każda współpraca małżonków w trójkącie z Bogiem zwiększa odporność małżeństwa

ks. Marek Kruszewski

Tekst pochodzi z Tygodnika

21 października 2018


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej