Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Sławmy Niepokalane Poczęcie Dziewicy Maryi

Powszechnie wiadomo, że brewiarzem nazywamy modlitewnik duchownych przeznaczony do codziennego użytku. Po soborowej reformie liturgii modlitewnik ten nosi tytuł Liturgia godzin - codzienna modlitwa ludu Bożego. A więc stał się on własnością nie tylko duchownych, ale wszystkich wiernych: wszyscy powinni czerpać z niego siłę i naukę. Pierwszy tom Liturgii godzin w języku polskim został wydany w 1982 roku i obejmuje okres adwentu oraz Narodzenia Pańskiego. Właśnie w tym tomie znajduje się pod datą 8 grudnia święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Jaki obraz Niepokalanej malują nam teksty tego oficjum?

Najpierw hymny wielbią Boga za przywilej Niepokalanego Poczęcia.

"Niech będzie Bóg uwielbiony, którego w Trójcy sławimy, bo Ciebie, Pani, obdarzył łaską szczególnej świętości". Ta szczególna świętość oznacza wolność od grzechu pierworodnego i pełnię łaski. Jest wyłącznym przywilejem Maryi, udzielonym Jej ze względu na Jezusa Chrystusa, Boga i Jej Syna.

"Nędzni synowie Adama, zrodzeni w grzechu i skazie, Wszyscy wierzymy, żeś wolna od skutków winy praojca. Ty jedna sławą się cieszysz Niepokalanie Poczętej. Maryjo, chlubo ludzkości i córko światła wiecznego, Twój Syn od zmazy wszelkiej Ciebie zachował na zawsze. Zaciążył grzech pierworodny nad bytem wszystkich pokoleń I tylko Pana i Ciebie nigdy nie dotknął swą skazą".

Dziś prawda o Niepokalanym Poczęciu N.M.P. jest nam znana przez dogmat ogłoszony 130 lat temu. W początkowym nauczaniu Kościoła była ona ledwo zaznaczona i wiele nad nią dyskutowano. Treści tej nauki czerpano ze słów i figur Pisma św. i do nich również nawiązują hymny brewiarzowe:

"Łeb węża, źródło zazdrości, zdeptałaś stopę dziewiczą..."

"Gołąbko lśniąca pięknością..." "Lilio wyrosła wśród cierni..." "Rozkwitła różdżko..." "Wieżo przez zło nie zdobyta..."

Figury te zresztą były stosowane powszechnie do Matki Bożej, co dobrze widać w "Godzinkach o Niepokalanym Poczęciu N.M.P.".

Antyfony do psalmów, zaczerpnięte częściowo z Pisma Św., częściowo zaś z twórczości chrześcijańskich pisarzy, zwracają uwagę modlących się na przyczynę i skutki przywileju niepokalanego poczęcia. Przyczyną był Jezus Chrystus, Bóg, który stał się człowiekiem, aby ludzi zbawić. Przejście od bóstwa do człowieczeństwa wymagało Bramy godnej Boga. Dlatego w antyfonie czytamy: "Bóg wspomógł Maryję już w zaraniu życia. Najwyższy uświęcił swój Przybytek". "O przeczysta i bez skazy grzechu, tylko Ty byłaś godną stać się Matką Pana".

Skutki przywileju okazały się w Maryi przez stan pierwotnej doskonałości stworzonego człowieka. Maryja stała się sławna, piękna i pełna łaski i jako taka jest dla innych ludzi ideałem życia w stanie łaski. Właśnie o tym jest mowa w antyfonie "Cała piękna jesteś, Maryjo, a zmaza pierworodna nie dotknęła Ciebie".

"Tyś wielką chlubą naszego ludu..."

"Bądź pozdrowiona, Maryjo, pełna łaski".

"Dziewico Niepokalana, pobiegniemy za Tobą pociągnięci wonią Twojej świętości".

Obok psalmów w modlitwie brewiarzowej wiele miejsca zajmują czytania zaczerpnięte z Pisma Św., Ojców Kościoła i dokumentów kościelnych. Na święto Niepokalanego Poczęcia wyznaczono fragmenty z Listu św. Pawła Apostola do Rzymian, tę część, gdzie apostoł naucza o powszechności grzechu popełnionego przez Adama, ale również o powszechności łaski i daru Bożego, udzielonego przez Jezusa Chrystusa. Echem tej nauki są słowa responsorium wskazujące na Maryję jako wyjątek w powszechnym prawie grzechu:

"Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, ponieważ w nim wszyscy zgrzeszyli. Nie lękaj się, Maryjo, albowiem znalazłaś łaskę u Boga..."

Inny fragment czytań pochodzi z Mowy św. Anzelma, arcybiskupa Canterbury, wielkiego doktora maryjnego w Kościele. Święty doktor wysławia Niepokalaną, dzięki której błogosławieństwo Boże spływa na całe stworzenie. "O Maryjo - woła św. Anzelm - dzięki temu, że jesteś pełna łaski, radują się wyzwoleni z więzów otchłani, a mieszkańcy niebieskich przestworzy weselą się, bo została im przywrócona rajska szczęśliwość. O chwalebna Dziewico! Dzięki Twojemu Synowi, Królowi chwały, radują się sprawiedliwi, którzy zmarli, zanim zmarł Ten, co jest życiem, albowiem zostały stargane wiążące ich pęta: radują się i aniołowie, bo oto powstaje od nowa ich na wpół zburzona niebiańska społeczność". Modlitwy uwielbienia Boga i podziwu dla Jego dzieła, jakim jest Maryja z Nazaretu, zostały w oficjum dostatecznie uzupełnione modlitwą prośby. W świetle ideału niepojętej doskonałości o cóż ma prosić grzeszny człowiek? Przede wszystkim o zbawienie od złego.

"Zbawicielu świata, Ty mocą swojego odkupienia zachowałeś swoją Matkę od wszelkiej zmazy grzechu, zachowaj nas od skażenia grzechem.

Ty nam dałeś Maryję za Matkę, przez Jej wstawiennictwo ześlij zdrowie chorym, pociechę strapionym, przebaczenie grzesznym: wszystkim ludziom udziel pokoju i zbawienia.

Niech Twoja Matka wstawia się za nami".

Oficjum każdego dnia kończy się antyfoną do Najświętszej Maryi Panny, z których jedna doskonale wyraża myśli i uczucia kochającego serca, urzeczonego wielkością przywileju, pięknem ducha i pełnią łaski w duszy Maryi: "Witaj, niebios Królowo, Witaj, Pani aniołów, Witaj, Różdżko i Bramo: Jasność zrodziłaś światu.

Ciesz się, Panno chwalebna, Ponad wszystkie piękniejsza, Witaj, o Najśliczniejsza: Proś Chrystusa za nami".

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej