Jan Kochanowski

"Do miłości"

Matko skrzydlatych Miłości,
Szafarko trosk i radości,
Wsiądź na swój wóz uzłocony,
Białym łabęciom zwierzony!
Puść się z nieba 
w snadnym biegu.
A staw się na wiślnym brzegu,
Gdzie ku twej cci ołtarz nowy
Stawię swą ręką darnowy.
Nie dam ci krwawej ofiary,
Bo co mają srogie dary
U boginiej dobrotliwej
Czynić i światu życzliwej?
Ale dam kadzidło wonne,
Które nam kraje postronne
Posyłają; dam i śliczne
Zioła w swych 
barwach rozliczne.
Masz fijołki, masz leliją.
Masz majeran i szałwiją,
Masz wdzięczny swój 
kwiat różany,
To biały, a to rumiany.
Tym cię błagam, o królowa
Bogatego Cypru, owa
Abo różne serca zgodzisz,
Abo i mnie wyswobodzisz.
Ale raczej nas oboje
Wzów pod złote jarzmo swoje;
W którym niechaj ci służywa,
Póki ja i ona żywa.
Przyzwól, o matko Miłości,
Szafarko trosk i radości!
Tak po świecie niechaj wszędzie
Twoja władza wieczna będzie!



"List zakochanej"
Jedno spojrzenie, miły, 
twoich oczu
I na mych ustach 
jeden pocałunek -
Czyż może znaleźć 
upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu 
tę słodycz ich poczuł?

Z dala od Ciebie żyjąc 
na uboczu
Tobie poświęcam mą 
myśl i frasunek;
Serce potrąca wciąż
tę samą strunę
Jedną, jedyną... 
i łzy płyną z oczy.

Po licu spływa łza 
i zaraz wysycha;
Kocha mnie - myślę 
- więc czemuż w tę miłość
Mam nie uwierzyć, 
choć taka daleka?

O, usłysz skargę mych 
miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczęściem 
- i mą siłą -
Daj znak, na który 
me serce tak czeka. 

 

"Do paniej"
Imię twe, Pani, które 
rad mianuję,
Najdziesz w mych rymiech
często napisane.
A kiedy będzie od 
ludzi czytane,
Masz przed inszemi, 
jeśli ja co czuję.

Bych cię z drogiego 
marmuru postawił,
Bych cię dał ulać 
i z szczerego złota
(czego uroda i twa 
godna cnota),
Jeszcze bych cię 
czci trwałej nie nabawił.

I mauzolea i 
egipskie grody
Ostatniej śmierci 
próżne być nie mogą;

Albo je ogień, 
albo nagłe wody,
Albo je lata 
zazdrościwe zmogą:

Sława z dowcipu sama 
wiecznie stoi,
Ta gwałtu nie zna, 
ta się lat nie boi



"Sen"
Uciekałem przez 
sen w nocy,
Mając skrzydła 
ku pomocy,
Lecz mię miłość 
poimała,
Choć na nogach 
ołów miała.
Hanno, co to 
znamionuje?
Podobno mi praktykuje,
Że ja, będąc uwikłany
Tymi i owymi pany,
Wszytkich inszych 
łatwie zbędę -
Tobie służyć 
wiecznie będę.