Czas świadectwa

Do tego można jeszcze dodać burzliwy na początku ubiegłego stulecia proces wyzwalania się państw afrykańskich i azjatyckich spod zależności kolonialnej. To zaś sprawiło, że kraje misyjne stały się dla społeczeństw zachodnich i dla tamtejszego Kościoła dosłowną zagranicą, a nie jak dawniej tylko zamorskimi posiadłościami, które należało zeuropeizować i ochrzcić.

Pewną rolę w przygaszeniu misyjnego zapału w Kościele mogło odegrać, niestety, również zbyt powierzchowne odczytanie niektórych stwierdzeń Soboru Watykańskiego II. Zwłaszcza tych, które znajdujemy w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele. Czytamy tam wprawdzie, że poza Chrystusem i Jego Kościołem nie ma zbawienia. Ale to nie powód do zmartwienia, bo w szerszym znaczeniu do Kościoła przyporządkowani są przecież także ci, który wyznają jedynego Boga, a więc wyznawcy judaizmu i islamu.

Próba nawracania żyda albo muzułmanina na chrześcijaństwo byłaby dzisiaj co najmniej niepoprawnością polityczną i kładłaby się cieniem na dialog międzyreligijny. Ba, nawet ci, którzy nie poznali w ogóle Boga, ale żyją zgodnie z prawem naturalnym i wolę Bożą odkrywaną we własnym sumieniu starają się wypełniać, też mogą być zbawieni. Nie muszą w tym celu zmieniać swojej wiary i przyjmować chrztu. Takie stwierdzenia postawiły misjonarzy przed koniecznością zdefiniowania na nowo celu ich zaangażowania.

Współczesny misjonarz, w świetle dokumentów soborowych, nie kieruje się już świętym zapałem ratowania dusz przed wiecznym potępieniem, bo to niebezpieczeństwo zostało odsunięte daleko. Nie wyjeżdża też po to, aby w innym kraju zapalić kaganek naszej europejskiej kultury, bo coraz bardziej przekonujemy się, że to my, europejscy dekadenci, potrzebujemy uczyć się od kultur materialnie o wiele uboższych ich szacunku dla życia, dla wartości rodziny i ich pokory przed tym, co nadprzyrodzone.

Po co zatem wyjeżdżać na misje? Głównie po to, aby świadczyć o Chrystusie, aby się dzielić swoją chrześcijańską nadzieją, bo do tego jesteśmy wezwani. Ta postawa nie ma nic wspólnego z duchowym, ekonomicznym ani kulturowym kolonializmem.

Chrześcijańskie świadectwo składane jest dzisiaj na misjach w cichości i pokorze. Jeśli jest autentyczne, wtedy bywa owocne. Jest bardziej dzieleniem się skarbem wiary i nadziei niż jej narzucaniem. Czasem przychodzi to świadectwo wiary potwierdzić krwią. I z punktu widzenia Kościoła nie ma w tym nic nadzwyczajnego, bo krzyż jest na stałe wpisany w historię zbawienia.

Ale to nie oznacza, że możemy pozostawać obojętni wobec cierpień i śmierci za wiarę chrześcijan – choćby ostatnio w Indiach. Bo choć wierzymy w sens świadectwa pisanego krwią, to znamy też wartość miłości bliźniego. Ta czynna miłość również ma wymiar misyjny.

Szczególnie w tygodniu misyjnym w naszych modlitwach, w petycjach pisanych do władz w obronie prześladowanych i w innych działaniach pamiętamy o tych, który cierpią i umierają za swoją wiarę w Chrystusa. I nie tracimy nadziei, że ich smutek Bóg wkrótce przemieni w radość.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna