W otwierającej się na świat Tanzanii

Tanzania należy do najbiedniejszych państw afrykańskich. Około 36% ludności żyje poniżej granicy ubóstwa. Średnia długość życia wynosi 51 lat. Gospodarka jest w dużej mierze oparta na rolnictwie, które zatrudnia blisko 90% siły roboczej kraju. Trudne warunki środowiska przyrodniczego ograniczają areał gruntów ornych do 4% ogółu powierzchni Tanzanii. Powoli zaczyna rozwijać się przemysł. Nieco zysku przynosi także turystyka. Dominują tu trzy religie: islam 35%, chrześcijaństwo 30% i religie lokalne 35%, które wraz z kulturą przenikają się wzajemnie, będąc symbolem pokoju.

Na forum międzynarodowym Tanzania jest pozytywnie oceniana pod względem standardów demokratycznych i dobrego rządzenia. Wykazuje też dużą aktywność w walce z ubóstwem, w którą czynnie włączają się salezjanie, głównie poprzez zaangażowanie na polu edukacji i ewangelizacji.

Salezjańska misja w Mafindze

Salezjanie przybyli do Tanzanii w 1980 roku. Ich pierwszą misją była Mafinga, gdzie obecnie mają trzy placówki. Na jednej z nich proboszczem i dyrektorem jest ks. Henryk Tucholski. Mafinga to małe miasteczko przy głównej drodze asfaltowej w kierunku Zambii. Jest tu świanie ma wody. W tym biednym regionie notuje się wielką umieralność na AIDS, stąd wciąż rośnie liczba osieroconych dzieci. Misja położona jest 2400 m n.p.m. Należy do niej 16 wiosek. Na terenie misji jest 28 szkół podstawowych i 11 średnich. Poziom nauczania jest bardzo niski. Misja koordynuje cztery główne sektory życia: religijny (Kościół), wychowawczy (szkoła), zdrowotny (przychodnia) i charytatywny (pomoc potrzebującym). Salezjanie prowadzą tu przedszkole Kindergarden dla 40 dzieci, szkołę zawodową Domestic School dla 30 dziewcząt oraz kursy w ramach programu Don Bosco Life Choices dla 4,5 tys. osób. Ponad 250 osieroconych dzieci z misji objętych jest programem Adopcji na odległość w Salezjańskim Ośrodku Misyjnym w Warszawie, choć stanowi to kroplę w morzu, gdyż w parafii jest ponad 2200 dzieci, których rodzice umarli na AIDS. W ramach programu Adopcji na odległość salezjanie pomagają też 52 młodym ludziom w opłacaniu czesnego w szkole średniej. Mają pięknie zorganizowane duszpasterstwo z katechezą dorosłych i siecią małych grup, których w Mafindze jest 104. Misja przygotowuje ludzi do odpowiedzialności za siebie, za rodzinę, za losy kraju i za młody Kościół, który w Tanzanii liczy dopiero 105 lat.

W Dodomie

Na misji w Dodomie pracuje ks. Krzysztof Owczarek. Jest nauczycielem i administratorem placówki. Tu salezjanie prowadzą Wyższą Szkołę Średnią Salesian Seminary dla 100 uczniów, Wyższe Studium Pedagogiczne Teachers’ Training College dla 35 studentów oraz oratorium w 5 centrach dla około 260 dzieci. W ramach pomocy misjom SOM sfinansował w tym roku dwa projekty w Dodomie na sumę 12 tys. USD: remont bursy dla dziewcząt i kształcenie nauczycieli ze Studium Nauczycielskiego. Obecność salezjanów na tej misji jest odpowiedzią na wyzwania środowiska i szansą promocji ludzkiej, poczynając od dzieci i młodzieży. Możliwość kształcenia w zakresie nauk humanistycznych i technicznych, a równocześnie budowanie życia na wartościach chrześcijańskich, szczególnie w relacjach społecznych i zawodowych, gdzie panuje przekupstwo, kradzież i korupcja, to znaczący wkład w społeczność miasta, które od 1981 r. jest polityczną stolicą kraju. Z tego względu troska o młode pokolenie mieszkańców Tanzanii nabiera jeszcze większego znaczenia. Samo miasto, liczące obecnie ponad 350 tys. mieszkańców, staje się powoli centrum wychowawczo-akademickim. Istnieje tu spora liczba szkół średnich i dwa uniwersytety. Dodoma leży w regionie o klimacie popustynnym, dlatego sporym wyzwaniem jest dostęp do wody. Wychodząc naprzeciw potrzebom biednej ludności zamieszkującej okolice misji, salezjanie zbudowali tu studnię głębinową. W mieście najwięcej jest chrześcijan. Jest też sporo muzułmanów, którzy w Dodomie budują największy meczet w Tanzanii.

W Dar es Salaam

We wschodniej części kraju nad Oceanem Indyjskim leży Dar es Salaam, największe miasto portowe Tanzanii, prawie 3 - milionowa administracyjna stolica z siedzibą rządu. W języku suahili Dar es Salaam znaczy „dom pokoju”. Od sierpnia 2007 r. przełożonym jednej z dwóch wspólnot misyjnych w tym mieście jest ks. Jan Marciniak. Salezjanie prowadzą na misji szkołę techniczną dla biednej i opuszczonej młodzieży, która ucząc się tutaj może zdobyć zawód stolarza, spawacza, elektryka, ślusarza, tokarza, sekretarki i informatyka. Ci, którzy nie mają szczęścia, by zdobywać wykształcenie w centrum, mogą uczęszczać do oratorium, gdzie pożytecznie spędzają czas, rozwijając swoje umiejętności, angażując się w różne dyscypliny sportowe i otrzymując potrzebną pomoc. Wyzwaniom, jakie niesie ze sobą praca w szkole i zaangażowanie na rzecz młodzieży usiłuje sprostać wspólnota salezjańska, którą tworzy dwóch księży i dwóch braci zakonnych z trzech krajów: Kenii, Indii i Polski.

W Irindze

Kolejna misja salezjanów w Tanzanii to Iringa, gdzie aktualnie pracuje ks. Waldemar Jonatowski. Jest to region suchy i piaszczysty, gdzie pora deszczowa występuje tylko raz w roku, stąd problemem mieszkańców jest brak zabezpieczenia żywnościowego. Niski poziom edukacji, słaba infrastruktura i sieć dróg sprawiają, że panuje tu bieda. Salezjanie wyszli naprzeciw potrzebom tutejszej ludności, zwłaszcza dzieci i młodzieży. Prowadzą szkołę techniczną dla 220 uczniów (kształcą młodych w 7 zawodach: drukarz, krawiec, stolarz, mechanik samochodowy, elektryk, ślusarz i technik budowlany). Ponadto działa tu oratorium, prowadzone jest wieczorowe dokształcanie młodzieży, kursy w zakresie prewencji odnośnie AIDS i mała działalność gospodarcza, dająca zatrudnienie kilku tubylcom i równocześnie wspierająca finansowo funkcjonowanie misji. Oprócz tego salezjanie obsługują parafię i dwa centra w sąsiednich wioskach. Dla pięcioosobowej wspólnoty, którą tworzą księża i bracia zakonni z Kenii, Włoch, Indii i Polski pracy jest co niemiara.

Kończymy krótką podróż po Tanzanii. Turystom kojarzy się ona przede wszystkim z malowniczym Kilimandżaro i egzotycznymi parkami narodowymi, najsłynniejszymi w Afryce. Dla misjonarzy natomiast jest to kraj ludzi cieszących się życiem, często bardzo biednych, ale zawsze gościnnych, borykających się z problemami, które ich przerastają, ale pełnych godności i życzliwości. Przy nich można uczyć się, co to znaczy żyć i co w życiu jest najważniejsze. Dla wielu żyć znaczy posiadać, dążyć do pewnego komfortu, odnosić sukcesy, zarabiać pieniądze. Dla Afrykańczyków żyć oznacza przede wszystkim być z drugim człowiekiem, obdarowywać go pokojem, dzielić się z nim tym, co się ma.

Wasze komentarze:

Michał z Gdańska: 24.07.2011, 21:22  Przed laty, bylem nauczycielem ks.Henryka Tucholskiego.Tak wspaniałego człowieka i ucznia nie spotkałem nigdy więcej.Cieszę się, że Bóg go wspiera w tak trudnej pracy.Amen.  Kazimiera: 03.03.2011, 13:54  W jaki sposób można wspomóc naukę dziecku z Tanzani. Mieszkam w Polsce miescie Inowrocław woj. Kujawsko -pomorskie  Maria: 15.03.2009, 09:07  Serdeczne Bóg żapłać księdzu Janowi Marcuniakowi za przybliżenie problemów Tanzanii podczas homilii i mszy św. w Głogowie w dniu 15 marca 2009r.

(1)

Autor Treść

Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna