Znaleziony różaniec

Teraz nie wiedział, jaki właściwie obrać sobie zawód. Nie pomyślał bowiem wcale o tym, aby zwrócić się do Boga w modlitwie o rozeznanie. Spróbował więc najpierw medycyny, potem przerzucił się na studium prawa, lecz i do tego stracił niebawem ochotę. Zaczął nawet chodzić na wykłady z teologii, ale wkrótce je porzucił. W rozterce nie wiedział, co począć, zwłaszcza że te długoletnie studia nadszarpnęły jego majątek i znalazł się niemal bez środków do życia. Co tu robić?

Dręczony wyrzutami sumienia, niezadowolony z samego siebie, w niezgodzie z Bogiem i ludźmi, postanowił wreszcie udać się na kilka miesięcy do domu rodzinnego, aby wśród rodzeństwa zapomnieć o swoich troskach. W rodzinnym mieście unikał starannie spotkania z proboszczem, wstydził się bowiem pokazać mu się na oczy w tym stanie. Czas spędzał na różnych rozrywkach, ale serce jego bezustannie dręczył niepokój. Nigdzie i w niczym nie znajdował pociechy, żadna zabawa nie rozjaśniła jego twarzy, której wyraz zdradzał wyraźnie rozdźwięk wewnętrzny. Nadeszła wiosna i nasz młodzieniec, aby zabić nudę, zajął się drzewami swojego rodzeństwa, podpierał je, oczyszczał z mchu, obcinał gałęzie i obkopywał ziemię wokół nich. Nagle na jednym z młodych drzewek znalazł różaniec i wsunął go bezmyślnie do kieszeni.

Po ukończonej pracy wrócił do swojego pokoju, a że już ściemniło się dobrze, zapalił światło. Nagle opanował go jakiś lęk, przypomniał sobie znaleziony różaniec i usłyszał wyraźnie głos wewnętrzny, który wołał:

Wyjął z kieszeni różaniec, popatrzył na niego z żalem i przypomniał sobie, jak był szczęśliwym w latach swojego dzieciństwa, kiedy odmawiał często różaniec. Przypomniał zmarłych rodziców, którzy byli dobrzy i pobożni, przypomniał wybryki z czasów studiów... Serce mu się ścisnęło i łzy popłynęły z oczu. Jeszcze raz wydało mu się, że słyszy głos:

Padł więc na kolana i zaczął odmawiać różaniec. Z początku nie szło mu, ale powoli modlitwa popłynęła swobodniej. Poczuł nieopisanie błogi spokój w sercu. Tak mu było dobrze i lekko na duszy, jak gdyby dopiero co uciekł przed jakimś ogromnym niebezpieczeństwem lub wyzdrowiał z ciężkiej choroby.

Nazajutrz udał się do proboszcza, opowiedział mu wszystko, co się z nim działo, poprosił o przebaczenie za swoje postępowanie wobec niego i za zły przykład, jaki dawał parafii, przyrzekając, że stanie się innym człowiekiem. Po odprawieniu szczerej spowiedzi z całego życia zmienił się zupełnie i budował wszystkich mieszkańców swoją gorliwością, codziennie wieczorem odmawiając w kościele różaniec. Po dojrzałym namyśle wstąpił do klasztoru, aby odpokutować za swoje przewinienia. W klasztorze był dla wszystkich wzorem. Ale Pan Bóg zapragnął zerwać owoc dojrzały dla nieba i zesłał na młodego zakonnika ciężką chorobę. Przechodził on straszliwe cierpienia, lecz znosił je z cierpliwością i umarł z różańcem w ręku - tym samym, który stał się narzędziem jego powrotu do Boga.

Oprac, na podst. "Kółka Różańcowego", nr 10 (1912), s. 14-15. Różaniec nr 688 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzedni [ Powrót ]