I stoi krzyż!

To ja byłem Twym sędzią! 
To ja w tłumie stałem 
I wołałem: "Ukrzyżuj!" 
To ja krzyż Twój zbiłem - 
I śmiałem się nad Twoim 
pokrwawionym ciałem, 
I rany Twe źrenicom moim były miłe!

To ja na krew patrzałem, 
gdy broczyła skronie, 
I krzyczałem: 
"Niech krew ta 
na mnie w wieczność spada!"
I ja myłem przed tłumem 
nieprawości dłonie, 
I czekałem, aż zacznie 
lękać się i biadać...

A Tyś wziął krzyż w milczeniu
tak głośnym, że wieki
Zadrżały przed tym głosem milczenia - 
i ono Już nie zamilknie 
nigdy w okresach dalekich. 

I ja co dzień Cię sądzę 
- zbijam krzyż i biczem Smagam 
Twe krwawe ciało - 
i o śmierć Twą krzyczę, 
I znów Twe ciało broczy - 
i Twe skronie płoną!

I stoi krzyż! Dojrzewa męka Twa - 
Widziałem: ciało Twoje mdleje i sinieje - 
A krzyż jedyny nad wiekami trwa, 
Zwycięsko wyniesiony ponad ziemię.

On miał być śmiercią - 
i widziałem: gest Zastyga każdy, 
kamienieją dłonie - 
A krzyż konania - krzyżem życia jest, 
I jak pochodnia wieczna wiekom płonie.

On miał być godłem hańby i niemocy, 
A on jedynym światłem dni i nocy 
I on jedyny siłą jest i sławą. 
 
  
Czas jak piasek rozsypał 
państwa wichrem wojen - 
A krzyż jedynym Życiem i Pokojem - 
i coraz wyżej świeci jego prawo. 

Płakano nad Twym ciałem. 
Ale to nie ja Łzy lałem nad 
owocem mściwej zbrodni mojej. 
Nie obmyła źrenicy mojej 
skruchy łza - 
i wciąż zimny przez 
wieki nad Twym ciałem stoję.

Maria milczeniem grozy 
wyższym ponad jęk
I boleśniejszym niż łzy 
wszystkich wieków stała 
- Moja warga milczała, 
lecz nie był w niej lęk, 
Ale kształtem pogardy 
chłodnym skamieniała.

Niewiasty zwłoki Twoje w białe 
płótno z lnu Ubierały, 
by zakryć smutną nagość zgonu - 
To nie ja owijałem 
w płótno krwawe łono -

Jan ręce łamał z grozy 
i wybuchał płaczem - 
Ja patrzałem na nędzę 
Twą obco jak ze snu - 
I patrzę.

WOJCIECH BĄK,
Z CYKLU DROGA KRZYŻOWA