Dwie dusze

Kiedy dwie dusze,
które poszukiwały się w tłumie, 
może od bardzo dawna, 
odnajdą się nareszcie; 
kiedy spostrzegą, 
że pasują do siebie, 
czują do siebie sympatię 
i uzupełniają się, 
mówiąc krótko: 
są do siebie podobne, 
wtedy zawiązuje się 
między nimi wspólnota, 
gorąca i czysta tak,
jak oni sami; jedność,
która ma początek na ziemi, 
a kontynuację w wieczności. 

Ta jedność to miłość, 
prawdziwa miłość, 
taka jaką potrafi pojąć 
w istocie niewielu ludzi; 
ta miłość, 
która jest "religią", 
która "ubóstwia" 
ukochaną osobę, 
której życie rodzi się
z nabożeństwa i namiętności, 
i dla której największe
ofiary są najsłodszą
rozkoszą.

Wiktor Hugo