Bolesna śmierć przyjaciela

Dziś, otarłszy się 
o grozę śmierci, 
pragnę złożyć Tobie, 
Dawco Życia, dzięki, 
przede wszystkim za 
mojego Przyjaciela, 
z którym tragicznie 
złączyłeś moją przestrzeń
i czas. 

Bez względu na to, 
jak bolesną tajemnicą 
stała się dla mnie 
nasza przyjaźń, wiem, 
że niebezsensownie 
przeniesiona w wieczność, 
pozostanie dla mnie 
do końca dni, 
zbawczym "wyrzutem", 
nie pozwalającym 
mi uczynić nic głupiego, 
co mogłoby jej zaszkodzić. 

Całą potęgą nieśmiertelnej Miłości 
człowieka do człowieka, 
potęgą jej ryzyka i ceny, 
jaką przyszło nam zapłacić, 
niezłomnie wierzę, 
że nawet zza grobu, 
a może zwłaszcza stamtąd, 
towarzyszy on moim zmaganiom 
z "gwałtem" śmierci i czeka... 

Jak można czekać na kogoś, 
kogo ośmieliło się pokochać 
i raptem pozostawiło 
na "Drugim Brzegu"...

ks. Robert Lorenc

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Poprzedni

[ Powrót ]

Następny