Na spiżowej skale
zbudował człowiek swoją miłość ale...
przyszła życiowa burza z piorunami,
pełna wichru, gradu, z serca ranami.

W powietrzu słychać raz po raz
trzask, kuli świst, ognia blask,
nagły strzał przeszywa jego ciało,
bezładnie osunąwszy się po murze upada.

Lecz człowiek ów w uczuciach stały,
mocno się trzymał owej skały,
na której zbudował swe uczucie,
dla którego poświęcił swoje życie.

Owijając broczące krwią rany,
powstał, bo w uczuciach był stały,
minął dzień, rok i czasu wiele
on wciąż pamiętał o swoim Aniele.