Wojciech Bąk

Korzenie moje w Tobie. Tyś jest moją glebą.
W Tobie czuwa me męstwo, w Tobie spokój drzemie.
Tyś mi dał dom wieczności, w którą wstąpię: niebo,
Tyś mi dał schron i drogę, na której trwam: ziemię.

Wyrosłem słowem Twoim z nicości zbudzony-
Poznałem dnie zachwytu i rozpaczy noce.
Kwitnąłem, kiedyś kazał - opadnę skruszony,
Twoje są moje kwiaty, Twoje me owoce.

Twoim siew mój. Ty uchroń, by nie zmarniał podle - 
Tyś był stróżem, bądź siewcą. Tobie moje żniwo.
Niczego już nie pragnę i tylko się modlę,
By wola Twa się stała - w nie jest sprawiedliwość.

Ciężkie życie, lecz z Tobą jest łatwe i lekkie;
Ciężka śmierć, ale z Tobą czuła jest jak zorze - 
Dobrze było, żeś życiem otwarł me powieki,
Dobrze będzie, gdy zamknę je, Stróżu mój - Boże.



* * *

Bóg mnie rzucił na ziemię jak w burzliwe morze.
Zły ze mnie pływak - mdleje mi bezsiłą ramię.
Wiem, nikt tratwy nie wyśle, w walce nie pomoże,
Jakbym był odrzucony na wieki w niepamięć.

Ale stado żurawi, płynąc w dal przeczutą,
Uczy mnie wierzyć w Boga, który nim kieruje - 
I pogodą ich skrzydeł rozkwita mój smutek.
I Jego skrytą pomoc w mych ramionach czuję.



Z cyklu MISTYKA III

Trzeba być całkiem ślepym,
By zobaczyć Jego blasku przepych,
Trzeba być całkiem głuchym,
Aby nowym go usłyszeć słuchem,
Trzeba zatracić dar woni,
Aby odczuć woń piersi i dłoni,
Trzeba zatracic czucie,
By Go dotknąć rozpalonym uczuciem,
I trzeba całkiem byc niemym,
Aby Imię Jego wymienić!



Z cyklu MISTYKA II

Zalałeś mnie Twym głosem jak spokojem morza,
Przebiłeś moje serce Twych oczu księżycem,
Na dno Twych słów zbolały padłem w śmierci grozie
I w odrodzenia słodkim, radosnym zachwycie.

Odciąłeś moje płuca od powietrza ziemi,
I oto już przywykły czerpać tlen z słów Twoich.
Spocząłem w głębi chłodnej oczyma martwymi
I piłem ciszę wielką, co na śmierć ukoi.

Lecz Tyś mnie teraz rzucił i kazał bić blaskiem
Słonecznym w martwe oczy i przerażać płuca.
O, straszny Boze, miotam się jak ryba w piasku,
Którą zły rybak złowił i na brzeg wyrzucił



***

Kto Cię odnalazł - ten odnalazł siebie
I w tłumie głosów szumi jak liść w górze - 
I pełen Ładu jest jak nuta w śpiewie,
Gdy zabrzmi dźwiękiem harmonijnie w chórze.

I każdy gest w nim ciężki od znaczenia,
I każda myśl w nim echem dżwięczy Boga,
I płacz radością jest, szczęściem cierpienie,
I męstwem rośnie jego drżąca trwoga.

I czuje - wielkie go karmią korzenie
I oddech go zasila - wiatr pokoju - 
I przedłużonym jest Twoim ramieniem,
I wolą Twoja.















Wasze komentarze:

 Ania: 13.12.2020, 17:55
 Może ktoś zna tytuł  i  treść  wiersza W. Bąka
zaczynający się  od słów :  
Mam tylko jeden  sztandar, Tyś  nim  Boże...

 -margopej: 24.04.2020, 16:24
 Jakby ktoś chciał mam ksiązkę z poezją na sprzedaż 
allegro - Margopej

 Paweł: 24.12.2019, 19:50
 Czy ktoś ma może pełny tekst wiersza. Pamiętam tylko pierwsze strofy" Trudna droga mego życia, trudny żywot mojej drogi, Na niej rosną dzikie krzewy, na niej ciernie, na niej głogi.[...]

 Joanna: 16.12.2019, 21:52
 Dopiero dziś usłyszałam to imię i nazwisko. Z wielką ciekawością weszłam na stronę internetową która mówi o poecie. Jestem pod ogromnym wrażeniem. To był ktoś doskonały i nie rozumiem dlaczego komuna nie oszczędzała takich ludzi. Gdyby żył kilkanaście lat później , może nie dotknęła by go taka tragedia. Dla mnie to wielki człowiek.

 Wojciech Bąk: 15.12.2015, 19:49
 Chciałbym nutę mieć kamyczek


 Szamanka: 08.01.2013, 14:14
 Wojciech Bąk potrafi kilkoma słowami przekonać mnie,że do Boga droga nie jest daleka, On jest obok mnie, jeśli chcę, to odczuję Jego obecność. Może dobrze byłoby wznowić książkę Joanny Siedleckiej " Obława. Losy pisarzy represjonowanych", by poznać biografię Bąka i jemu podobnych, zaszczutych przez PRL.
Ekspresywna jest jego poezja, przejmuję bez obaw jego odczucia i uznaję je za moje, widząc Boga jego oczyma.

 biala wstazka: 16.09.2010, 13:12
 Gdy czytam tytul poezji "Piata Ewangelia" to juz po tym wiem,ze pisal to czlowiek,ktory powinien byc autorytetem dla nas wszystkich.

 Tomek: 14.09.2010, 10:59
 Wojciech Bąk jest wielkim poetą, choć przez władze komunistyczne zapomnianym.

 Katarzyna: 10.07.2010, 21:23
 Mi też się podoba, szkoda, że nie pisałam o Wojciechu Bąku w mojej pracy magisterskiej "Sen o Katastrofie".



 Elżbieta: 05.05.2010, 15:06
 To jest jak modlitwa, może dlatego za komuny nie wydawano tego wybitnego autora. Ja chętnie bym poczytała np:   * Brzemię niebieskie  * Śpiewna samotność     * Monologi anielskie     * Piąta ewangelia     * Dłonie z wiatru 
  * Poezje     * Zastygłe chwile     * Psalmy Dawidowe. Może komuś jeszcze się to podoba.  
        



(1) 




Autor 


Treść 







Nowości




bł. Bolesława Lament






Modlitwa do bł. Bolesławy Lament






Litania do bł. Bolesławy Lament






Modlitwa do św. Józefa Freinademetza






Modlitwa do bł. Archanieli Girlani






Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera










Najbardziej popularne




Modlitwa o Cud






Tajemnica Szczęścia






Modlitwy do św. Rity






Litania do św. Józefa






Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi






Godzina Łaski 2025






[ Powrót ]