Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Neoprezbiterzy A.D. 2018

     Za nami lata formacji pallotyńskiej w Ołtarzewie. Był to dla każdego z nas fascynujący, choć czasami trudny okres, bogaty w nowe i ciekawe doświadczenia, czas pełen wielu niezapomnianych, wspólnie spędzonych chwil. Lata studiów, wykładów, egzaminów, różnego rodzaju praktyk duszpasterskich w końcu doprowadziły nas do przełomowego momentu, który, z czego doskonale zdajemy sobie sprawę, jest dopiero początkiem... Dokładnie 5 maja 2018 roku o godzinie 11.00, podczas uroczystej liturgii sprawowanej w kościele seminaryjno-parafialnym pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Apostołów w Ołtarzewie, której przewodniczył J.E. ks. Tadeusz Wojda SAC, arcybiskup metropolita białostocki, otrzymaliśmy sakrament święceń w stopniu prezbiteratu, czyli staliśmy się kapłanami.

     Ale po co to wszystko? Dlaczego w dzisiejszych czasach ktoś jeszcze decyduje się na życie w celibacie? Przecież bycie księdzem nie niesie już ze sobą wielkiego prestiżu, nie gwarantuje awansu w hierarchii społecznej, a dla wielu nowoczesnych ludzi jest dziwnym sposobem marnowania sobie życia. No właśnie... Trzeba to mocno podkreślić, że te wszystkie lata, które są za nami, i te, których jeszcze nie znamy, nie miałyby sensu, gdyby nie osoba Jezusa Chrystusa. Niby to oczywiste, ale jedynie prawda o zmartwychwstaniu Jezusa, który zwyciężył śmierć, grzech i szatana, który żyje i jest tutaj obecny pośród nas, jedynie prawda o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, nadaje sens naszemu życiu i naszemu kapłaństwu. "W nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy" (Dz 17,28). To dla Niego to wszystko. Oddaliśmy nasze życie dla tej prawdy i ją chcemy głosić, dopóki starczy nam sił. Nie będziemy tego czynić swoją mocą, nie jesteśmy sami, ale otrzymaliśmy w dniu święceń niezwykły dar - Parakleta, czyli Ducha Świętego.

     Duch Święty jest Parakletem, co nie do końca znaczy tyle, co Pocieszyciel. Jest to bardzo głęboki grecki termin, który pochodzi od słów para kaleo, co oznacza po prostu przywołuję. Paraklet to ten, który jest przywoływany. Ale w jakim celu? Tu z pomocą przychodzi język łaciński. Parakletos po łacinie to znajomo nam brzmiący advocatus. Duch Święty jest przywoływany, ponieważ jest swoistym Adwokatem, jest Obrońcą. I nie jedynie każdego z nas, ale przede wszystkim Duch jest Obrońcą Jezusa. Od dwóch tysięcy lat działa w świecie jako Obrońca i Świadek prawdy, że Chrystus zmartwychwstał, że Jezus jest Panem, obiecanym Mesjaszem, jedynym Zbawicielem. Duch otacza chwałą Jezusa, przypomina o Jego obecności, wciąż przekonuje świat o grzechu i wzywa do nawrócenia.

     Dlatego Jezus pragnie, abyśmy byli napełnieni Jego Duchem. Chce, abyśmy w mocy Ducha dawali o Nim wiarygodne świadectwo. Abyśmy, tak jak św. Paweł na Areopagu, z odwagą i twórczością głosili Dobrą Nowinę. Bo w każdym pokoleniu, w każdym czasie, jest wciąż wiele areopagów, w których czci się fałszywych bożków, które czekają na prawdę o Jezusie. W tym roku w naszej rodzinie pallotyńskiej świętujemy dwusetną rocznicę święceń naszego życiela św. Wincentego Pallottiego, który, będąc napełniony Duchem Świętym, niezwykle trafnie odczytywał znaki czasu. Dostrzegał i swoim działaniem zawsze odpowiadał na aktualne potrzeby Kościoła i otaczających go ludzi. Przejawem tego była prorocka wizja powszechnego apostolstwa, którą wyprzedził swoją epokę o ponad sto lat, a która została zrealizowana przez Kościół dopiero podczas II Soboru Watykańskiego.

     To wielkie wyróżnienie, że nasza piątka otrzymała sakrament święceń dwieście lat po Pallottim. To także wielka odpowiedzialność, ponieważ ojciec Wincenty był i wciąż jest dla nas inspiracją i nieustannym wzorem, dlatego pragniemy tak jak on być świętymi kapłanami, otwartymi na działanie Ducha, odczytującymi znaki czasu.

     Jezu, pokornie prosimy Cię, abyś napełniał nas swoim Duchem, bo bez Ciebie nic nie możemy uczynić. Spraw, abyśmy jak św. Wincenty Pallotti stawali się Twoimi świadkami. Bądź uwielbiony, Panie, który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

     Sakrament święceń w stopniu prezbiteratu przyjęło pięciu diakonów Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego.

     Z Prowincji Chrystusa Króla SAC:

     Maciej Krzywiński SAC (Józefów k. Otwocka)
     Marcin Majewski SAC (Garwolin)
     Tomasz Kotulski SAC (Kraków)
     Wojciech Winek SAC (Radom)

     Z Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAC:)

     Dawid Piwowarski SAC (Tomaszów Mazowiecki)

ls. Maciej Krzywiński SAC

Tekst pochodzi z Kwartalnika Pollotyńskiego
Apostoł Miłosierdzie Bożego
Lipiec-Sierpień-Wrzesień
nr 3 2018


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej