Powołanie do życia wiecznego wyrażone w liturgii

W pewnym sensie każda celebracja liturgiczna mówi o naszym powołaniu do życia wiecznego. Można jednak podkreślić niektóre momenty różnych celebracji liturgicznych, w których ten wymiar liturgii jest widoczny w sposób szczególny.

Sakrament chrztu jest bramą otwierającą drogę ku życiu wiecznemu. Wyrażają to zwłaszcza dwa znaki: biała szata i zapalona świeca. Włożenie białej szaty oznacza przede wszystkim przyobleczenie się w Chrystusa (por. Ga 3,27), ale jest to także symbol szaty godowej na uczcie w królestwie Bożym (por. Mt 22,12). Z kolei świeca, zapalona od Paschału, oznacza płomień życia Bożego, który przez sakrament chrztu zapłonął w duszy człowieka.

Najważniejszym z sakramentów jest Eucharystia. Jak powiedział Jezus, "kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J 6,54). Celem Mszy św. nie jest sama tylko przemiana chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa, ale nasza przemiana mocą konsekrowanych Postaci eucharystycznych, przyjętych w Komunii św. Otrzymany w chrzcie zaczątek życia wiecznego ma wzrastać do swojej pełni przez nasze spożywanie Eucharystii.

We Mszy św., bezpośrednio przed Komunią św., kapłan wypowiada następujące zaproszenie: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Błogosławieni, którzy zostali wezwani na Jego ucztę". Jest to nawiązanie do słów Apokalipsy o wiecznej uczcie zbawionych w niebie (por. Ap 19,9). Komunia eucharystyczna jest zaczątkiem i zadatkiem naszego udziału w uczcie królestwa Bożego. Również procesyjne podążanie do Komunii św. jest znakiem naszej drogi do wiecznego spotkania z Jezusem Chrystusem.

O naszym powołaniu do życia wiecznego mówią także na różne sposoby wszystkie święta i okresy roku liturgicznego. Najbardziej widoczne jest to w adwencie oraz w okresie wielkanocnym.

Jednym z głównych celów adwentu jest przygotowanie nas na spotkanie Chrystusa w chwili Jego ostatecznego przyjścia oraz w momencie naszej śmierci. Z kolei okres wielkanocny jest 50-dniowym czasem radości ze zmartwychwstania Chrystusa. Radość wielkanocna jest zapowiedzią wiecznej radości zbawionych.

Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa jest bowiem zadatkiem i zapowiedzią naszego zmartwychwstania.