Liturgiczne wspomnienie św. Marty, Marii i Łazarza29 lipca Liturgiczne wspomnienie św. Marty, Marii i Łazarza, rodzeństwa z Betanii, przyjaciół Pana Jezusa...Wspomnienie dzisiejsze jest dla nas inspiracją do budowania relacji ze Zbawicielem i z innymi ludźmi.Wskazuje nam, jak ważne są przyjacielskie relacje w naszych ludzkich kontaktach, a święci Marta, Maria i Łazarz mogą być dla nas wzorem tego, by samemu także tak żyć, by i w nas Pan Jezus mógł mieć swoich przyjaciół, by w naszych domach, naszych duszach, naszych sercach znajdował taki dom, jak dom betański, jak dom świętego rodzeństwa... 26 stycznia 2021 papież Franciszek zarządził, że odtąd pod 29 lipca Marta będzie wspominana w Kalendarzu Rzymskim razem z Marią i Łazarzem. Marta, Maria i Łazarz, to rodzeństwo mieszkające w Betanii, w miejscowości położonej na przedmieściach Jerozolimy, to przyjaciele ofiarujący gościnę Panu. A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza (J 11,5). Obok mężczyzn i kobiet podążających za Jezusem w czasie Jego przepowiadania ewangeliści wspominają tych przyjaciół Pana, którzy przyjęli Go do swego domu, którzy byli szczególnie związani z tajemnicą Jego śmierci i zmartwychwstania. Marta przyjmuje Jezusa i usługuje Temu, który przyszedł na świat, aby służyć i dać przykład miłości "aż do końca". Maria z Betanii jest przedstawiona w Ewangeliach jako zatroskana jedynie o przyjęcie obecności Pana i zachowywanie Jego Słowa. Według Jana to ona namaszcza olejkiem Chrystusa i wysusza Mu nogi swymi włosami, profetycznie antycypując namaszczenie ciała Jezusa na Jego pogrzeb. Łazarz jest przyjacielem, którego Jezus bardzo miłował i którego wskrzesił dokładnie w czasie, gdy sam przygotowywał się do oddania własnego życia, ukazując w tym swoim ostatnim znaku proroctwo zmartwychwstania. Marta, Maria i Łazarz ofiarowali dar przyjaźni i miejsce odpoczynku Synowi Człowieczemu. Chrześcijanie starający się rozpoznać Chrystusa obecnego w gościu i usłużyć Mu, świętują w Marcie, Marii i Łazarzu słuchaczy Słowa, którzy potrafili przeżywać komunię z Panem, odkrywając w Jezusie pukającym do ich drzwi Mesjasza, który kiedyś przyjmie ich w przybytku Ojca. Przyczynki do lektury: "Być może jest coś, co uszło uwagi Ojców: tak proste człowieczeństwo Jezusa. Przypomnijmy sobie Ewangelię o Marcie i Marii: "Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza". Lubił pójść do swych przyjaciół, aby sobie odpocząć. Odkrycie przyjaźni Chrystusa oznacza dla nas również odkrycie, że jesteśmy braćmi. Tym niemniej fakt, że Chrystus miał szczególnych przyjaciół, że okazywał im pewne upodobanie, nie znaczy, że kocha mniej kogoś innego. On w skrytości zachowuje dla każdego z nas szczególne upodobanie. Wynika stąd wydaje mi się fundamentalna zasada życia duchowego: nie należy robić porównań. Każdy człowiek jest poza wszelką miarą. Kto może zmierzyć człowieka, jeśli nie miłość, która przecież nigdy niczego nie odmierza? Człowiek nie nadaje się do bycia porównywanym. Chrystus nie robi porównań, kocha każdego bez miary. Dobrze o tym pamiętajmy, kiedy mamy do czynienia z ludźmi" (Atenagoras, "Rozmowy z Olivierem Clémentem"). Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |