Rola Eucharystii w życiu chrześcijanina

Przez nieposłuszeństwo wobec Boga, czyli przez grzech, człowiek zakwestionował swoje życie zewnętrzne i duchowe. Stan ten i piętno odrzucenia Bożego ciągnie się odtąd poprzez całą historię ludzkości. Człowiek, który przez wiarę nie dostrzeże tego dramatu, nie będzie rozumiał siebie i świata.

Aby odwrócić ten stan rzeczy, Bóg postanowił dać zagubionej ludzkości Zbawiciela. Zapowiedział Go, jak mówi o tym Stary Testament, i przysłał na naszą ziemię, co ukazują Księgi Nowego Testamentu. Prawdę tę dobitnie wyraża św. Jan: "Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne" (J 3,16). Całe nauczanie Jezusa koncentrowało się w kierunku odsłonięcia tajemnicy Boga i Jego działania zbawczego w świecie. Było ono bardzo konkretne w słowach i czynach. Wyjaśniało przy tym sens Jego posłannictwa jako Syna Bożego dla wyzwolenia ludzi z ich grzechów.

Pełnym wymowy wydarzeniem, które głębiej wprowadza nas w misję zbawczą Jezusa, jest Ostatnia Wieczerza. Ma ona zarówno charakter paschalny, nawiązujący do tradycji narodu wybranego, jak też rys nowy, łączący się z ustanowieniem Eucharystii. To tu zostały ukazane wyraźniej prawdy zbawcze, wiążące Stare i Nowe Przymierze. Baranek i jego krew stały się w Egipcie wymownym znakiem wyzwolenia z niewoli, a zarazem figurą Jezusa jako prawdziwego Baranka Bożego, który przyszedł wyzwolić ludzkość z niewoli szatana, grzechu i śmierci. W uroczystym momencie Wieczerzy, w przeddzień swej Męki, Jezus zostawił pod postacią chleba i wina swoje Ciało, które ma być na śmierć wydane, i swoją Krew, która ma być przelana za grzechy świata (por. Mt 26,26-28), ustanawiając tym samym Najświętszy Sakrament, czyli Eucharystię. Jest to wielka tajemnica wiary, jak wyznajemy podczas liturgii Mszy świętej. Można powiedzieć, że jak w pryzmacie rozszczepia się promień słońca, tak w tajemnicy Eucharystii zawiera się i rozprzestrzenia na cały świat potężny splot darów Bożych, które swymi intensywnymi barwami dobra i piękna opromieniają i ubogacają życie człowieka oraz sprowadzają je na drogi zbawienia.

Zgodnie z wolą Jezusa, który po ustanowieniu Eucharystii powiedział do Apostołów: "To czyńcie na moją pamiątkę" (Łk 22,19), została ona przekazana Kościołowi. Już od samego początku istnienia Kościoła przedziwnie gromadziła ona chrześcijan dla przeżywania we wspólnocie misterium paschalnego, czyli tajemnic Męki i Zmartwychwstania Pańskiego. Przybierała też różne nazwy, jak Łamanie Chleba, Wieczerzą Pańska, Najwiętsza Ofiara, Zgromadzenie Eucharystyczne, Najświętszy Sakrament, Msza święta, Komunia święta, przez co były akcentowane poszczególne aspekty tej tajemnicy w danym czasie. Sobór Watykański II wyjaśnia, że Jezus Chrystus "ustanowił Eucharystyczną Ofiarę Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić Ofiarę Krzyża i tak umiłowanej Oblubienicy Kościołowi powierzyć pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania" (KL, 47). W tym kontekście warto przypomnieć jeszcze jeden charakterystyczny tekst Soboru traktujący o tym, że Eucharystia jest "źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego" (KK, 11).

Eucharystia jest źródłem. Oznacza to, że inne sakramenty święte, posługi i dzieła apostolskie wiążą się z Eucharystią i do niej prowadzą oraz że w niej "zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha" (DK, 5). Chcąc wskazać, że Eucharystia jest zarazem szczytem życia chrześcijańskiego, powiemy za Katechizmem Kościoła Katolickiego: "Eucharystia oznacza i urzeczywistnia komunię życia z Bogiem i jedność Ludu Bożego, przez które Kościół jest sobą. Jest ona szczytem działania, przez które Bóg w Chrystusie uświęca świat, a równocześnie szczytem kultu, jaki ludzie w Duchu Świętym oddają Chrystusowi, a przez Niego Ojcu" (nr 1325).

Znamienna jest wypowiedź, iż Eucharystia to szczyt działania Bożego uświęcającego świat w Chrystusie. Nie jest zatem obojętną rzeczą, jak chrześcijanin ustawi się do tej przebogatej i pełnej głębi rzeczywistości oraz jaki będzie miał z nią kontakt. Poprzez wewnętrzne złączenie z nią będzie współdziałał skutecznie z Chrystusem nad uświęceniem własnym i świata. Zgłębiając te prawdy, możemy powiedzieć, że Eucharystia, tkwiąc głęboko w całym dziele zbawienia, jest nieodzownym warunkiem dla zrealizowania Bożego planu: wyzwolenia chrześcijanina z przejawów wszelkiego zła, ubogacenia go łaską i osiągnięcia celu ostatecznego istnienia, tj. nieskończonego szczęścia w Bogu. Na Kongresie Eucharystycznym we Wrocławiu ma być również rozważana wolność w świetle Eucharystii. Wolność należy do złożonych problemów życia ludzkiego w każdym czasie. Współczesny świat boryka się ze skomplikowanymi dążeniami wolnościowymi. Niewłaściwe rozumienie tych zagadnień może prowadzić do wielu konfliktów, niesprawiedliwości, czy też do próby kwestionowania prawdy, dobra i piękna. Dzieje się to w skali międzynarodowej, w granicach danego kraju, w obrębie grup społecznych i religijnych czy też na płaszczyźnie życia osobistego. Kongres będzie odbywał się w Polsce, która należała do krajów, gdzie wielkie obszary wolności zostały wytrącone. To w tym regionie świata ma być na nowo ukazany Jezus Chrystus jako Ten, który przynosi prawdziwą wolność, Św. Paweł, odwołując się do tajemnicy zbawienia, stwierdza: "Ku wolności wyswobodził nas Chrystus" (Ga 5,1). W czasie uroczystych dni kongresowych świat chrześcijański będzie intensywnie rozważał i przeżywał tajemnicę Chrystusa Eucharystycznego oraz wolności ludzkiej. Jeśli nastąpi pogłębiona refleksja nad tymi prawdami i będzie jej towarzyszyć modlitwa oraz łaska Boża, to można mieć nadzieję, że również w Polsce i w świecie wielu doświadczy dobrodziejstw Kongresu oraz dostrzeże w sposób bardziej odpowiedzialny sprawy Boskie i potrzeby ludzkie. Refleksja ta pomoże nam także ożywić nasz udział w przeżywaniu Eucharystii, szczególnie poprzez Mszę świętą i adorację Najświętszego Sakramentu. Niedzielna Msza święta, a w miarę możliwości udział w niej w pozostałe dni tygodnia, to dar dla chrześcijan, ponieważ przez Najświętszą Ofiarę ubogacamy się słowem Boga, który do nas przemawia, doświadczamy obecności Jezusa, którego przyjmujemy pod postacią chleba, a wreszcie przeżywamy wspólnotę Ludu Bożego, który wielbiąc swego Stwórcę tworzy jedność z Nim i między sobą. To jest prawdziwy Kościół, który gromadzi nas wokół Jezusa Eucharystycznego, wyrywa ze zła, samotności czy też zniewolenia świata oraz umieszcza w rodzinie dzieci Bożych.

Adoracja natomiast to wyjątkowa łaska, przez którą chrześcijanin uwielbia Chrystusa w Eucharystii. Ile w niej może być przeżycia obecności Boga, ile postanowień i tak nam dziś potrzebnej medytacji? Mimo tendencji chcących obniżyć wartość eucharystycznej adoracji, Kościół ciągle podkreśla jej głęboki sens. Widać to również wyraźnie w życiu i nauczaniu Ojca Świętego Jana Pawła II.

Jeśli człowiek spłyci w sobie wiarę w Objawienie Boże, w Kościół, w sens i świętowanie niedzieli, to będzie zmierzał do zrzucenia z siebie nakazów pochodzących od Boga, a rzekomo krępujących jego wolność. Zacznie pojmować ją fałszywie. Stąd też zakorzenienie w tajemnicach wiary świętej, głębokie zjednoczenie z Chrystusem w Eucharystii, będzie drogą do prawdziwej wolności, która nie tylko nam nie będzie przeszkadzać w służbie Bogu i bliźnim, ale stanie się źródłem ciągle nowej siły dla naszego życia oraz pomoże nam dokonywać wielkich rzeczy przez nową ewangelizację w zmieniającym się świecie.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna