bp Franciszek Ksawery Zachariasiewicz

Urodził się 1 grudnia 1770 w Stanisławowie w ormiańskiej rodzinie szlacheckiej. Był absolwentem gimnazjum jezuickiego w Stanisławowie. Po ukończeniu studiów na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu we Lwowie przyjął 9 sierpnia 1795 święcenia kapłańskie w obrządku ormiańskim. Następnie został wikariuszem katedry ormiańskiej i kontynuował studia we Lwowie, uwieńczone doktoratem z teologii (1797). Wykładał tam historię Kościoła (1800-16) oraz prawo świeckie (1806-27). W 1802 został profesorem zwyczajnym. W latach 1826-27 pełnił funkcję rektora uniwersytetu oraz w 1831 - dyrektora studium teologicznego we Lwowie; w 1806 został członkiem kapituły ormiańskiej i asesorem konsystorza archidiecezjalnego.

W związku z ograniczeniem przez władze austriackie liczby duchownych obrządku ormiańskiego i przeznaczeniem dla nich niskich uposażeń, 15 listopada 1812 przeszedł na obrządek łaciński i jako kapłan archidiecezji lwowskiej pełnił m.in. urzędy asesora i radcy konsystorza. W latach 1817-32 był dyrektorem gimnazjów w Galicji. W 1816 otrzymał kanonię w metropolitalnej kapitule lwowskiej, a w 1831 został prałatem kustoszem tejże kapituły. W latach 1833-35 pełnił funkcję administratora sede vacante (wikariusza kapitulnego) archidiecezji lwowskiej obrządku łacińskiego.

1 lutego 1836 otrzymał prekonizację papieską na bpa tarnowskiego. Konsekrację przyjął 24 kwietnia 1836. Konsekrował go Franciszek de Paulo Pisztek, abp metropolita lwowski, w asyście Michała Lewickiego, abpa lwowskiego obrządku greckokatolickiego i Samuela Cyryla Stefanowicza, abpa lwowskiego obrządku ormiańskokatolickiego. Ingres do katedry tarnowskiej odbył 12 maja 1836.

Dokończył budowę Seminarium Duchownego w Tarnowie (z jego inicjatywy w 1838 powstał Instytut Teologiczny), ujednolicił liturgię w diecezji, troszczył się o podniesienie poziomu śpiewu w parafiach, otoczył troską duszpasterską głuchoniemych oraz promował zakładanie bibliotek parafialnych i rozbudowę szkół katolickich. W 1837 wprowadził nabożeństwo Gorzkich żali, a w 1838 stacje drogi krzyżowej w świątyniach diecezji. Ze względu na treść i przystępną formę wypowiedzi był cenionym mówcą i kaznodzieją. Był czynnym współpracownikiem czasopisma teologicznego, ukazującego się w Przemyślu w latach 1833-40, "Przyjaciel Chrześcijańskiej Prawdy". 13 lipca 1840 został prekonizowany przez pap. Grzegorza XVI na biskupa diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego. Rządy w archidiecezji objął 11 października tr. Z jego inicjatywy w latach 1843-46 rozbudowano gmach Seminarium Duchownego w Przemyślu. Pracował przede wszystkim nad rozszerzeniem w diecezji Bractwa Trzeźwości, poświęcając również wiele pilnej uwagi studium w Seminarium Duchownym. W 1843 nadano mu tytuł rzeczywistego tajnego radcy cesarskiego.

Z zakresu historii Kościoła opublikował "Wiadomości o Ormianach w Polsce" (1842), "Vitae episcoporum Premisliensium ritus latini" (1844) i "Wiadomość historyczna o najdawniejszych biskupstwach w Polsce" (1850). Jest także autorem artykułów opisujących historię łacińskiej kapituły lwowskiej, publikowanych w "Przyjacielu Chrześcijańskiej Prawdy".

Zmarł 12 czerwca 1845 w Przemyślu i pochowany został w krypcie miejscowej katedry. W tej katedrze znajduje się poświęcone mu epitafium.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna