bp Franciszek Ksawery Zachariasiewicz

Urodził się 1 grudnia 1770 w Stanisławowie w ormiańskiej rodzinie szlacheckiej. Był absolwentem gimnazjum jezuickiego w Stanisławowie. Po ukończeniu studiów na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu we Lwowie przyjął 9 sierpnia 1795 święcenia kapłańskie w obrządku ormiańskim. Następnie został wikariuszem katedry ormiańskiej i kontynuował studia we Lwowie, uwieńczone doktoratem z teologii (1797). Wykładał tam historię Kościoła (1800-16) oraz prawo świeckie (1806-27). W 1802 został profesorem zwyczajnym. W latach 1826-27 pełnił funkcję rektora uniwersytetu oraz w 1831 - dyrektora studium teologicznego we Lwowie; w 1806 został członkiem kapituły ormiańskiej i asesorem konsystorza archidiecezjalnego.

W związku z ograniczeniem przez władze austriackie liczby duchownych obrządku ormiańskiego i przeznaczeniem dla nich niskich uposażeń, 15 listopada 1812 przeszedł na obrządek łaciński i jako kapłan archidiecezji lwowskiej pełnił m.in. urzędy asesora i radcy konsystorza. W latach 1817-32 był dyrektorem gimnazjów w Galicji. W 1816 otrzymał kanonię w metropolitalnej kapitule lwowskiej, a w 1831 został prałatem kustoszem tejże kapituły. W latach 1833-35 pełnił funkcję administratora sede vacante (wikariusza kapitulnego) archidiecezji lwowskiej obrządku łacińskiego.

1 lutego 1836 otrzymał prekonizację papieską na bpa tarnowskiego. Konsekrację przyjął 24 kwietnia 1836. Konsekrował go Franciszek de Paulo Pisztek, abp metropolita lwowski, w asyście Michała Lewickiego, abpa lwowskiego obrządku greckokatolickiego i Samuela Cyryla Stefanowicza, abpa lwowskiego obrządku ormiańskokatolickiego. Ingres do katedry tarnowskiej odbył 12 maja 1836.

Dokończył budowę Seminarium Duchownego w Tarnowie (z jego inicjatywy w 1838 powstał Instytut Teologiczny), ujednolicił liturgię w diecezji, troszczył się o podniesienie poziomu śpiewu w parafiach, otoczył troską duszpasterską głuchoniemych oraz promował zakładanie bibliotek parafialnych i rozbudowę szkół katolickich. W 1837 wprowadził nabożeństwo Gorzkich żali, a w 1838 stacje drogi krzyżowej w świątyniach diecezji. Ze względu na treść i przystępną formę wypowiedzi był cenionym mówcą i kaznodzieją. Był czynnym współpracownikiem czasopisma teologicznego, ukazującego się w Przemyślu w latach 1833-40, "Przyjaciel Chrześcijańskiej Prawdy". 13 lipca 1840 został prekonizowany przez pap. Grzegorza XVI na biskupa diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego. Rządy w archidiecezji objął 11 października tr. Z jego inicjatywy w latach 1843-46 rozbudowano gmach Seminarium Duchownego w Przemyślu. Pracował przede wszystkim nad rozszerzeniem w diecezji Bractwa Trzeźwości, poświęcając również wiele pilnej uwagi studium w Seminarium Duchownym. W 1843 nadano mu tytuł rzeczywistego tajnego radcy cesarskiego.

Z zakresu historii Kościoła opublikował "Wiadomości o Ormianach w Polsce" (1842), "Vitae episcoporum Premisliensium ritus latini" (1844) i "Wiadomość historyczna o najdawniejszych biskupstwach w Polsce" (1850). Jest także autorem artykułów opisujących historię łacińskiej kapituły lwowskiej, publikowanych w "Przyjacielu Chrześcijańskiej Prawdy".

Zmarł 12 czerwca 1845 w Przemyślu i pochowany został w krypcie miejscowej katedry. W tej katedrze znajduje się poświęcone mu epitafium.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna