ks. Edmund Ossowski

Służbę kapłańską jako wikariusz pełnił w wielu placówkach: w Wałbrzychu, Radomiu (1960-64), Chełmnie (1964-67), Jaworze, na placówce diecezjalnej (1967-69), ponownie w Chełmnie (1969-72), Poznaniu (1972-74; również funkcję ojca duchownego wspólnoty). Przez 6 kolejnych lat był rektorem domu w Wadowicach na Kopcu (1974-80), administratorem parafii Lublewo k. Gdańska (1980-84), którą bardzo umiłował, służąc ludziom dobrocią i poświęceniem, za co otaczano go życzliwością i przywiązaniem.

Od 1984 był rektorem i proboszczem parafii św. Józefa w Chełmnie. Zaangażował się bardzo aktywnie w sprawy budowy domu wspólnotowego i sal katechetycznych. Tutaj też zakończył swoje życie, umierając w nocy z 20 na 21 sierpnia 1990; zmarł na klęczkach, w czasie modlitwy. Nie dotarł już do Poznania, choć był tam skierowany na administratora domu. Był już w części spakowany i przygotowywał się do przekazania obowiązków rektora i proboszcza swemu następcy. Ostatnie spotkania i końcowe zajęcia w Chełmnie okazały się ostatnie na tej ziemi. Według lekarza bezpośrednią przyczyną śmierci był zawał serca. W ostatnim czasie skarżył się cicho na bóle w okolicy serca, ale codzienne obowiązki wzywały go do intensywnego działania. Nie miał czasu na leczenie i nie oszczędzał się, przeżywając stresy związane z budową.

Pogrzeb odbył się 23 sierpnia w Chełmnie. Odprawiono mszę koncelebrowaną przez pomocniczego bpa chełmińskiego Jana Bernarda Szlagę i ponad 50 kapłanów, także diecezjalnych. Homilię wygłosił ks. wiceprowincjał Henryk Kietliński. Na zakończenie mszy biskup podkreślił postawę dobroci ofensywnej zmarłego i podziękował za kapłańską przyjaźń i gorliwą pracę duszpasterską w diecezji. W pogrzebie brała udział zbolała 88-letnia matka ks. Edmunda, podtrzymywana przez córkę elżbietankę, liczna rodzina, siostry zakonne, dzieci i młodzież oraz przedstawiciele kadetów i władz miejskich z burmistrzem na czele. Udział wzięła także miejscowa orkiestra. Kondukt pogrzebowy na cmentarz chełmiński poprowadził biskup. Na cmentarzu przemówił m.in. ks. dziekan Jan Kujaczyński i przedstawiciel kursu zmarłego ks. rektor Tadeusz Madoń. Zmarły został pochowany w kwaterze pallotyńskiej.

Jako kapłan był dobrym pasterzem i szczególną troską otoczył kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Darzył ich przyjaźnią i sercem jednoczył wokół siebie, tak jak to czynił św. W. Pallotti. Mieszkanie ks. Edmunda było zawsze otwarte dla wszystkich kapłanów. Sami kapłani cenili go za tę dobroć i gotowość do spieszenia im z pomocą. Całe swoje życie poświęcił pracy duszpasterskiej.

Troską otaczał też chorych i potrzebujących, znajdując czas dla ludzi przeżywających różne problemy. W załatwianiu spraw, niekiedy trudnych, starał się nikogo nie urazić, nawet za cenę przegranej. Pozyskiwał ludzi ogromną dobrocią, otwartością i subtelną wrażliwością, nie tylko w spotkaniach towarzyskich, lecz również urzędowych z przedstawicielami władz państwowych. Okazywał szacunek każdemu człowiekowi bez względu na zajmowane stanowisko. Przy tym wszystkim był kapłanem pokornym i skromnym. We wspólnocie jako przełożony z głębokim wyczuciem i oddaniem służył współbraciom, budując klimat zaufania, jedności, współpracy i przyjaźni. Umiał być ojcem wspólnoty i bratem dla wszystkich.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna