ks. Eugeniusz Weron

Jubileusz 70-lecia kapłaństwa obchodził 11 czerwca 2008 w Otwocku. W uroczystościach uczestniczyła niemal cała Rada Prowincjalna. Kiedy podkreślano bogate w doświadczenia i owoce kapłaństwa jubilata, jego optymizm i otwartość, on sam powiedział, że zgodnie z Ewangelią, opuściwszy wszystko, otrzymał nie tylko domy, braci, ale też wielu "wnuków".

Osiem lat wcześniej, przeczuwając nadchodzącą śmierć, w kilku słowach zwrócił się w formie listowej do "[swoich] młodszych współbraci", przedstawiając sposób, w jaki przeżywa swoją "starość" i przygotowuje się na przejście do domu Ojca. Kończąc, udzielił paru cennych rad, które - praktykowane w jego życiu - stały się kluczem na długie i szczęśliwe życie w przyjaźni z Bogiem oraz w szacunku i życzliwości od i dla ludzi:

"Chcąc prawidłowo i owocnie przeżywać wiek starości, należy się do niego wcześniej przygotować, zaczynając od czasu, kiedy bardziej refleksyjnie zastanawiamy się nad życiem. Należy dbać o zdrowie ciała i o harmonijny jego rozwój [...]. Bardzo ważną sprawą jest akceptacja starości, jako normalnego etapu życia, który nie tylko coś zabiera, ale także i wiele wnosi. Brak akceptacji to osobista klęska, która prowadzi do zdrowotnego załamania i psychicznej udręki nie tylko dla siebie, ale i dla innych osób. Do końca życia pielęgnować braterską życzliwość i pomagać innym, zwłaszcza słabszym od nas samych. Należy prowadzić z tego codzienny rachunek sumienia. Pielęgnować zainteresowanie otaczającym nas światem i nie izolować się od wspólnoty. Nade wszystko pielęgnować życie modlitwy, które zwłaszcza w starości ma warunki i szanse na osiąganie chrześcijańskiej doskonałości z kontemplacją włącznie. To największy przywilej i skarb starczego wieku" ("O godną starość. Refleksje człowieka wierzącego", Poznań 2000 i "Nie lękajcie się". Do moich młodszych współbraci", WPChK 2009, nr 1, 169-174).

Ks. Weron zmarł spokojnie 28 kwietnia 2009 po godz. 16.00, w domu wspólnoty otwockiej, a 30 kwietnia po mszy koncelebrowanej pod przewodnictwem bpa seniora łowickiego Alojzego Orszulika, spoczął w kwaterze pallotyńskiej na cmentarzu w Ołtarzewie.

"Zadziwiał swoją wysoką, strzelistą, budzącą respekt sylwetką, zdolnościami, rozwijanymi od czwartego roku życia przez systematyczną naukę do ostatnich Jego dni, ogromną kulturą i erudycją, życzliwym i dżentelmeńskim traktowaniem wszystkich bez wyjątku osób, skromnością i łagodną pokorą oraz legendarną pracowitością. Te właśnie cechy dały Mu przywilej ciągłej młodości ducha i poznawczej pasji. Należał do wielkich budowniczych stowarzyszenia, jego prawdziwych filarów, współzałożycieli zamysłu św. Wincentego Pallottiego, którego charyzmat realizował poprzez historyczne fazy swego życia. Był człowiekiem z ogromną klasą. Rozmówcę ubogacał szeroką gamą poruszanych problemów, nie absorbował zaś swoją osobą" (abp H. Hoser).

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna