ks. Eugeniusz Weron

Jubileusz 70-lecia kapłaństwa obchodził 11 czerwca 2008 w Otwocku. W uroczystościach uczestniczyła niemal cała Rada Prowincjalna. Kiedy podkreślano bogate w doświadczenia i owoce kapłaństwa jubilata, jego optymizm i otwartość, on sam powiedział, że zgodnie z Ewangelią, opuściwszy wszystko, otrzymał nie tylko domy, braci, ale też wielu "wnuków".

Osiem lat wcześniej, przeczuwając nadchodzącą śmierć, w kilku słowach zwrócił się w formie listowej do "[swoich] młodszych współbraci", przedstawiając sposób, w jaki przeżywa swoją "starość" i przygotowuje się na przejście do domu Ojca. Kończąc, udzielił paru cennych rad, które - praktykowane w jego życiu - stały się kluczem na długie i szczęśliwe życie w przyjaźni z Bogiem oraz w szacunku i życzliwości od i dla ludzi:

"Chcąc prawidłowo i owocnie przeżywać wiek starości, należy się do niego wcześniej przygotować, zaczynając od czasu, kiedy bardziej refleksyjnie zastanawiamy się nad życiem. Należy dbać o zdrowie ciała i o harmonijny jego rozwój [...]. Bardzo ważną sprawą jest akceptacja starości, jako normalnego etapu życia, który nie tylko coś zabiera, ale także i wiele wnosi. Brak akceptacji to osobista klęska, która prowadzi do zdrowotnego załamania i psychicznej udręki nie tylko dla siebie, ale i dla innych osób. Do końca życia pielęgnować braterską życzliwość i pomagać innym, zwłaszcza słabszym od nas samych. Należy prowadzić z tego codzienny rachunek sumienia. Pielęgnować zainteresowanie otaczającym nas światem i nie izolować się od wspólnoty. Nade wszystko pielęgnować życie modlitwy, które zwłaszcza w starości ma warunki i szanse na osiąganie chrześcijańskiej doskonałości z kontemplacją włącznie. To największy przywilej i skarb starczego wieku" ("O godną starość. Refleksje człowieka wierzącego", Poznań 2000 i "Nie lękajcie się". Do moich młodszych współbraci", WPChK 2009, nr 1, 169-174).

Ks. Weron zmarł spokojnie 28 kwietnia 2009 po godz. 16.00, w domu wspólnoty otwockiej, a 30 kwietnia po mszy koncelebrowanej pod przewodnictwem bpa seniora łowickiego Alojzego Orszulika, spoczął w kwaterze pallotyńskiej na cmentarzu w Ołtarzewie.

"Zadziwiał swoją wysoką, strzelistą, budzącą respekt sylwetką, zdolnościami, rozwijanymi od czwartego roku życia przez systematyczną naukę do ostatnich Jego dni, ogromną kulturą i erudycją, życzliwym i dżentelmeńskim traktowaniem wszystkich bez wyjątku osób, skromnością i łagodną pokorą oraz legendarną pracowitością. Te właśnie cechy dały Mu przywilej ciągłej młodości ducha i poznawczej pasji. Należał do wielkich budowniczych stowarzyszenia, jego prawdziwych filarów, współzałożycieli zamysłu św. Wincentego Pallottiego, którego charyzmat realizował poprzez historyczne fazy swego życia. Był człowiekiem z ogromną klasą. Rozmówcę ubogacał szeroką gamą poruszanych problemów, nie absorbował zaś swoją osobą" (abp H. Hoser).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna