ks. Franciszek Świerczek

Święcenia kapłańskie przyjął 10 lipca 1949 w kościele S. Martino ai Monti w Rzymie. Po powrocie do Polski (1950) pracował jako duszpasterz w Warszawie i Ołtarzewie. W 1951 został prefektem w szkole średniej w Chełmnie i drugim radcą domu, a następnie pierwszym. W latach 1957-60 sprawował funkcje rektora i 1960-65 proboszcza w Chełmnie (co miesiąc prowadził w domu pallotyńskim dni skupienia dla duchowieństwa diecezjalnego), a od 1 września 1965 rekolekcjonisty z zamieszkaniem w Częstochowie; w latach 1968-72 pełnił obowiązki ojca duchownego nowicjatu w Ząbkowicach Śląskich. W kolejnych latach pracował jako duszpasterz parafialny, socjusz magistra nowicjatu w Ząbkowicach, rekolekcjonista i misjonarz ludowy (przez rok mieszkał w Kielcach). W tym okresie obchodził jubileusz 25-lecia kapłaństwa (7 lipca 1974).

Następnie przebywał przez dwa lata w Szczecinie jako duszpasterz i ekonom domu oraz przez rok w Poznaniu, gdzie spełniał funkcję wikariusza. Od 1980 był duszpasterzem współpracowników w Ołtarzewie, następnie od 1990 pracował jako duszpasterz współpracowników i wspólnot ZAK w Chełmnie, z jednoroczną przerwą, podczas której pełnił obowiązki kapelana bonifratrów w Warszawie. W ostatnim miesiącu życia ciężko zachorował. Zmarł w Chełmnie 27 maja 1996 i tam 30 maja odbyły się uroczystości pogrzebowe. Uczestniczyli w niej prowincjałowie obydwu prowincji, duchowieństwo diecezjalne, rodzina i przyjaciele. Zmarły został pochowany w pallotyńskim grobowcu na cmentarzu w Chełmnie.

Ksiądz Franciszek był człowiekiem żywej i głębokiej wiary, którą otrzymał od rodziców, a która kształtowała jego życie w trudnych warunkach dzieciństwa i młodości, w czasie wojny, wygnania i zagrożenia śmiercią. Od najmłodszych lat pragnął zostać kapłanem. Oznajmił rodzicom, że jeżeli nie będzie mógł nim zostać, to wstąpi do zakonu. Cenił sobie więc łaskę powołania pallotyńskiego i kierował się w życiu jego maksymą: "miłość Chrystusa przynagla nas", którą zawsze umieszczał w listach. Szczególną czcią otaczał Maryję - Matkę Bożej Miłości, której obraz miał zawsze w swoim pokoju. Wszystkie powierzone sobie prace wykonywał jak najlepiej, nie oszczędzając się i nie szukając własnych korzyści. Pośród różnych obowiązków szczególnie bliska mu była idea ZAK, dlatego już od 50. lat organizował pielgrzymki i rekolekcje zamknięte dla młodych i dorosłych, dla nauczycieli i różnych wspólnot apostolskich. Był ceniony jako spowiednik i kierownik duchowy.