ks. Kazimierz Trypus

Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1959 w Ołtarzewie z rąk bpa Zygmunta Choromańskiego. Po święceniach podjął posługę duszpasterską w Gdańsku, Ząbkowicach Śląskich i Biskupicach k. Iławy. W latach 1963-73 pracował jako rekolekcjonista. Na misje do Rwandy udał się 31 maja 1973 (przybył tam 8 czerwca), gdzie pracował do 1981. Był tam pierwszym radcą (nominacja z 26 maja 1973) i proboszczem w Mugombwa (od września 1974). Po powrocie do Polski osiadł w Poznaniu i znowu pracował jako rekolekcjonista.

30 maja 1982 przejął obowiązki rektora i proboszcza w Wólce Mlądzkiej. Owocem jego działalności był nowo wybudowany kościół oraz budynki parafialne. Budowę rozpoczął 22 października 1982, a 29 listopada 1986 kościół pw. św. Józefa został poświęcony przez Józefa kard. Glempa. Samodzielna parafia w Wólce Mlądzkiej została erygowana 1 października 1986. W kurii warszawsko-praskiej ks. Kazimierz od 1992 pełnił funkcję dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych, organizując spotkania różnych zespołów na szczeblu diecezjalnym. W 1997 został mianowany rektorem domu w Świętej Katarzynie. Funkcję tę sprawował do 1999.

Na swoją prośbę udał się do pracy duszpasterskiej na Ukrainie, gdzie został proboszczem w miejscowości Nowy Zawód. Tam coraz częściej zaczął zapadać na zdrowiu. Przeżył też drugi rozległy zawał serca. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia powrócił w listopadzie 2002 do Polski i zamieszkał w Otwocku.

Ostatnie miesiące jego życia były zdecydowaną walką o życie. Zmieniał szpitale i dochodziły nowe powikłania. Bardzo chciał jeszcze wrócić do domu w Otwocku, ale lekarze nie wyrazili zgody. Samarytańską posługę dzień i noc przy chorym pełniła s. Stanisława. Do końca, choć w trudnych warunkach sprawował Eucharystię. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 24 maja 2003 w szpitalu w Otwocku ok. 20.30, w obecności współbraci z Otwocka. Został pochowany w drugiej kwaterze pallotyńskiej na cmentarzu parafialnym w Ołtarzewie, zgodnie z jego wolą.

Jako kapłan pozostał wierny nauce Kościoła i Tradycji. Promieniował żywą wiarą, którą wyniósł z domu rodzinnego i którą nieustannie rozwijał. Był człowiekiem otwartym, szczerym i przyjacielskim, a jednocześnie twardym dla siebie i nienarzekającym. Chętnie sprawował sakramenty święte. Powierzone obowiązki i zadania duszpasterskie wykonywał sumiennie, rzetelnie i wytrwale, angażując się w nie z całą energią, zapałem i umiejętnościami. Łatwo nawiązywał kontakty z ludźmi i stosunkowo szybko zjednywał ich sobie. Nie lubił sztywnych struktur ani przesadnych formalności. Cieszył się każdym, kto do niego przychodził, stawiając pytania i pilnie słuchając. Przede wszystkim żył misjami i interesował się rozwojem i działalnością Stowarzyszenia i polskich prowincji. Niewiele posiadał i umiał dzielić się z potrzebującymi. Utrzymywał serdeczne kontakty z okolicznym duchowieństwem diecezjalnym.