Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Sprawowanie sakramentu pokuty

     Kolejki ludzi przy konfesjonałach, widoczne w pierwsze piątki miesiąca czy podczas rekolekcji, wpisują się w obraz naszej religijności. Taki stan rzeczy może z jednej strony zadawalać, z drugiej zaś nieco niepokoić i rodzić pytania. Czy taka forma sakramentu pokuty i pojednania jest wystarczająca? Czy nie należy wzbogacić sposobu sprawowania tego sakramentu, aby stał się on bardziej owocny? Inne pytanie brzmi: czy nie wystarczyłaby spowiedź ogólna, czyli powszechna, z ogólnym rozgrzeszeniem? Te pytania nie są bynajmniej znakiem obojętności. Są raczej wyrazem pewnego osobistego niepokoju wielu osób, ale też zatroskania o owocne sprawowanie i przeżywanie znaku Bożego miłosierdzia.

     Co Kościół mówi na temat form sprawowania sakramentu pokuty i pojednania? Czy wychodzi naprzeciw naszym oczekiwaniom, jeśli te są wyrazem autentycznego zatroskania o nasze życie duchowe, o nasze zbawienie? Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia trzy formy sprawowania sakramentu pojednania: obrzęd pojednania jednego penitenta, pojednanie wielu penitentów z indywidualną spowiedzią i rozgrzeszeniem indywidualnym, oraz wspólnotową celebrację pojednania z ogólną spowiedzią i ogólnym rozgrzeszeniem (por. KKK1482 -1484).

     Pierwszą i podstawową formą celebracji sakramentu pokuty i pojednania jest spowiedź indywidualna. Pozwala ona na głębokie i osobiste przeżycie spotkania z miłosiernym Bogiem. Katechizm Kościoła Katolickiego wyraźnie stwierdza, że „indywidualna spowiedź i rozgrzeszenie stanowiąjedyny zwyczajny sposób, przez który wierni dostępują pojednania z Bogiem i Kościołem" (KKK 1484). Przygotowanie do takiej spowiedzi odbywa się przez osobistą modlitwę i rachunek sumienia. Może w tym bardzo pomóc czytanie bądź słuchanie słowa Bożego, w świetle którego człowiek dokonuje rewizji własnego życia. To słowo oświeca wiernego, aby poznał swoje grzechy, wzywa go do nawrócenia i do ufności w miłosierdzie Boże (por. KKK 1480). W tym miejscu warto zapytać, jak wygląda moje osobiste przygotowanie do spowiedzi?

     Drugą formą sprawowania sakramentu pokuty jest celebracja wspólnotowa. Wówczas uczestnicy nabożeństwa pokutnego przez słuchanie słowa Bożego i rachunek sumienia wspólnie przygotowują się do spowiedzi. Jednoczą się przy modlitwie „Ojcze nasz" i wspólnym dziękczynieniu. Sama spowiedź i rozgrzeszenie dokonuje się indywidualnie (por. KKK 1482). Taka forma sakramentu pokuty z pewnościąjest o wiele bogatsza w przeżywaniu tajemnicy pojednania i lepiej wyraża wspólnotowy charakter pokuty. Zalecana jest ona szczególnie podczas rekolekcji bądź misji parafialnych.

     Trzecia forma sprawowania sakramentu pokuty to wspólnotowa celebracja pojednania z ogólną spowiedzią i ogólnym rozgrzeszeniem. Tę formę można zastosować w szczególnych okolicznościach. Taka konieczność może zaistnieć, gdy zachodzi niebezpieczeństwo śmierci, a kapłan lub kapłani nie mieliby wystarczającego czasu, by wysłuchać spowiedzi każdego penitenta. Może ona zaistnieć również, gdy jest dużo penitentów, a bardzo mało spowiedników, tak, że nie mieliby oni możliwości należytego wyspowiadania wszystkich. W takim przypadku wierni dla ważności rozgrzeszenia muszą postanowić wyspowiadać się indywidualnie ze swoich ciężkich grzechów, gdy tylko będą mieli do tego okazję (por. KKK 1483).

     Zapamiętajmy: Spośród trzech form sprawowania sakramentu pokuty i pojednania, Katechizm na pierwszym miejscu mówi o spowiedzi i rozgrzeszeniu indywidualnym. "Stanowią one jedyny zwyczajny sposób, przez który wierni dostępują pojednania z Bogiem i Kościołem" (KKK 1484). Zaleca też celebrację wspólnotową która lepiej wyraża kościelny charakter pokuty. Spowiedź ogólna z ogólnym rozgrzeszeniem dopuszczalna jest tyko w sytuacjach wyjątkowych.

Bazylika
Biuletyn Parafii NSJ nr 16/2015


   

Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort
Lektura traktatu jest cennym duchowym doświadczeniem. Im częściej po niego sięgamy, tym bardziej przemienia on nasze serca. Osnowę dzieła stanowi dewiza św. Ludwika Marii de Montfort: "Wszystko dla Jezusa przez Maryję"... » zobacz więcej


Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej