Jeśli komu szczęścia brak...

Oto jedna z włoskich firm ogłosiła, że poszukuje kandydata na kierownika bardzo specyficznej komórki organizacyjnej: Działu Szczęścia Pracowników. Człowiekowi szczęścia nigdy nadto, ale żeby dla jego osiągnięcia powoływać w przedsiębiorstwie specjalny oddział? Celem przedsiębiorstwa może być - poza dążeniem do osiągnięcia zysku - troska o bezpieczeństwo pracy, godziwe wynagrodzenie i zdrowie własnych pracowników, ale ich szczęście? A jednak...

Kierownik Działu Szczęścia Pracowników - czyż nie brzmi to dumnie? - ma stanąć na czele czteroosobowego zespołu, który będzie pomagał pracownikom w rozwiązywaniu ich problemów osobistych. A wszystko po to, aby mogli osiągnąć to, co jest im potrzebne do szczęścia. Wśród cech, którymi powinien odznaczać się kandydat na przyszłego kierownika - "szczęściologa", wymienia się: sympatyczną aparycję, ekstrawersję - czyli umiejętność wyrażania myśli i uczuć - komunikatywność, łatwość w nawiązywaniu kontaktów oraz wrażliwość na ludzkie potrzeby. Ciekawe, jaki zakres czynności przydzieli mu pracodawca?

Bo też cóż to takiego owo enigmatyczne szczęście, o które ma zadbać ta struktura w firmie: zgoda w rodzinie, pomyślność dzieci, bezpieczeństwo, zdrowie, kariera, przypływ gotówki? Każdy pragnie być, na swój sposób, szczęśliwy, ale kto wie co tak naprawdę potrzeba człowiekowi, aby osobiście poczuł się szczęśliwy? A może brak nieszczęść to już jest szczęście? Wedle rozpowszechnionego przeświadczenia szczęściem jest osobiste, trwałe poczucie zadowolenia z własnego życia. Ale chrześcijanin, co najwyżej, mógłby tak nazwać szczęście w wymiarze doczesnym, z zastrzeżeniem, iż nie jest to stan trwały, bo przemija wraz ze śmiercią. Jak to mówią: "szczęście w testament nie idzie".

Wiara pozwala nam jednak mierzyć wyżej, aż po szczęście wieczne. A skoro powiada się, że umysł dąży do prawdy, wola do dobra, a uczucia do piękna, to dopiero zaspokojenie tych wszystkich dążeń dawałoby prawdziwe szczęście. Zamiast więc szukać szczęścia w czterolistnej koniczynie może lepiej zajrzeć do traktatu profesora Władysława Tatarkiewicza, który tworzył swoje dzieło "O szczęściu", paradoksalnie, w czasie ostatniej wojny. Pewnie dlatego, bo jak sam zapisał: "w nieszczęściu więcej się o szczęściu myśli niż w szczęściu. I łatwiej znosi się złą rzeczywistość, gdy się od niej myślą do lepszej odbiega". To, doprawdy, lepsza lektura niż wszelakie poradniki, których autorzy kreślą przed nami miraże szczęścia. A ja przypominam wszystkim zacnym utracjuszom raju aforyzm perski:

Nie ma szczęścia na straganie, kupić go się nie da,
w żadnym rynku nie dostanie, nie ma szczęścia na straganie...
Nadaremne jest szukanie, kto je strwonił - bieda!
Nie ma szczęścia na straganie, kupić go się nie da...

Cóż, jak świat światem, szczęście doczesne to towar deficytowy i dla wszystkich go nie starcza. Zamiast tworzyć działy, albo nawet departament do spraw szczęścia, powinniśmy zadbać przynajmniej o to, aby nikt nikogo nie uszczęśliwiał na siłę.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]