Katedra św. Rufina

Fasada kościoła, ze względu na jej znaczenie w historii sztuki, zasługuje na szczególną uwagę. Pionowo podzielona jest na trzy części, odpowiadające trzem nawom wnętrza. W niższej części fasady, podzielonej na prostokątne płaszczyzny, otwierają się odpowiednio trzy portale zwieńczone łukami, u podstawy których umieszczono rzeźbione lwy i gryfy. Portal środkowy jest prawdziwym arcydziełem sztuki rzeźbiarskiej o zasadniczym znaczeniu w historii sztuki. Rozpoczyna bowiem nowy okres: surowe formy architektoniczne późnego średniowiecza ustępują miejsca odkryciu sztuki starożytnej w atmosferze rodzącego się humanizmu.

Masywna dzwonnica jest godnym dopełnieniem fasady kościoła. Wzniesiona została na potężnej konstrukcji rzymskiej zbudowanej z wielkich, idealnie ze sobą zespolonych bloków trawertynu.

Rząd wystających łuków, zwieńczonych przewiewną loggią, wspierającą się na kolumnach o fantazyjnych kapitelach, odgranicza od siebie dolną i środkową część fasady. Centralna rozeta o wyszukanej fakturze otoczona jest symbolami czterech Ewangelistów i podtrzymywana przez trzy postacie symbolizujące Stary Testament.

Późniejsi architekci ograniczyli część fasady tympanonem, pośrodku którego zbudowano pod koniec XIII wieku gotycki łuk, nie przewidziany w oryginalnym projekcie Jana z Gubbio.

Po lewej stronie prezbiterium znajduje się Kaplica Matki Bożej Płaczącej. W niej stoi polichromowana figurka z terra- koty ukazująca Matkę Bożą z ciałem zmarłego Chrystusa.

Kaplicę Najświętszego Sakramentu zbudowano w stylu barokowym w XVII wieku według projektu Giorgettiego. Na ścianach kaplicy wiszą wielkie obrazy Andrea Carloniego.

Dużą zakrystię zdobi olejny obraz Seremei przedstawiający świętego Franciszka błogosławiącego Asyż. Z zakrystii można przejść do Oratorium św. Franciszka, w którym święty miał zwyczaj zatrzymywać się na modlitwie i rozważaniach przed głoszeniem nauk do mieszkańców Asyżu.

Pięć metrów poniżej poziomu katedry znajduje się świątynia kardynała Hugolina, która została zbudowana w XI wieku. Wewnątrz krypty wzniesionej w surowym, romańskim stylu zachował się sarkofag z czasów rzymskich (III wiek) ozdobiony cennymi płaskorzeźbami ilustrującymi mit o Dianie i Endymionie. W absydzie widoczne są ślady prymitywnego malarstwa ściennego.

Pod wielkim ołtarzem w katedrze św. Rufina mieści się grób ze szczątkami świętego. Po bokach ołtarza stoją figury świętego Franciszka i świętej Klary.

Warto wiedzieć!

Terrakotowa rzeźba Matki Bożej Płaczącej prawdopodobnie jest dziełem nieznanego niemieckiego mistrza z połowy XIII wieku. Zgodnie z legendą, w 1494 roku z powodu okrutnych walk wewnętrznych, jakie rozgrywały się w mieście, z oczu Matki Bożej spłynęły łzy.

W katedrze św. Rufina znajduje się chrzcielnica pochodząca z kościoła Matki Bożej Większej. Była to jedyna chrzcielnica w całym mieście. W niej zostali ochrzczeni: święty Franciszek, święta Klara, uczniowie świętego Franciszka, święty Gabriel od Matki Bożej Bolesnej, błogosławiona Agnieszka, siostra świętej Klary, a także cesarz Fryderyk II.