Błąd z dzieciństwa

- Jestem typowym przykładem faceta powalonego przez życie. Nic nie przesadziłem, bo obiektywnych powodów mojego stanu w zasadzie nie ma. Dzieciństwo zwyczajowo normalne, rodzice w porządku, wczesna młodość bez wstrząsów. Jestem po trzydziestce, średnio zdolny, średnio przystojny, materialnie również mieszczę się w średniej krajowej: normalny przeciętniak. Moja nienormalność polega na tym, że ja tego stanu nigdy nie akceptowałem i jak daleko sięgam pamięcią, zawsze żyłem jakby podwójnym życiem. Spełniałem należące do mnie obowiązki i zwyczajowe zachowania, mówiłem: tak - mamusiu, tak - tatusiu, oczywiście, panie profesorze, świetnie, szefie. Czasami było to zgodne z prawdą, ale częściej mówiłem - tak, a myślałem - nie. Obok tego tom codziennych zajęć, były i są moje wielkie marzenia o nieprzeciętności, o takim działaniu, które miałoby rozmach, w którym mógłbym się spełniać, pokazać swoje możliwości.

Zawsze jednak, jak się tylko wychyliłem, to od razu sprowadzano mnie "do partem" ze słynnym tekstem: nie wychylaj się, jeśli nie chcesz mieć kłopotów. A ja nie tylko, że nie chciałem mieć kłopotów, ale przede wszystkim, nie chciałem nikogo urazić, a potem nie stracić przyjaźni, znajomości, akceptacji, nie chciałem zostać sam. Ponieważ coraz częściej pozostawałem sam na sam z butelką i było gorzej niż źle, to wtedy zacząłem "pozyskiwać" ludzi w inny sposób - zacząłem być w jakiś sposób niezawodny, "złota rączka", "chłopiec na posyłki". Wiem, że wykorzystują mnie - moja rodzina, moi znajomi i niby - przyjaciele i wiem również, że coraz bardziej jestem sam. Kobieta, którą kocham stawia mi różne warunki, a właściwie mnie nie chce i nie akceptuje. Siedzę w pustym pokoju, ze swoimi marzeniami i piję.

Maćku! A jednak popełniono w twoim dzieciństwie duży błąd. Nikt ci chyba nie powiedział, że życie składa się z drobnych elementów, z czynności codziennych, często zwyczajnie szarych, że tydzień składa się z siedmiu dni, a rok z dwunastu miesięcy i że właśnie w tych ramach budują się sprawy wielkie, szerokie i z rozmachem. Nie powiedziano ci również, że radość życia wcale nie musi zależeć od wymiernych i "nieprzeciętnych" sukcesów i zdobyczy, a czasem nawet stoi w opozycji do nich. Wielkie dni zjawiają się jak iluminacja i rzadko wtedy kiedy ich bardzo pragniemy. One przychodzą cicho, znienacka, gdy jesteśmy solidnie już utrudzeni. I to jest jedna z najbardziej fascynujących tajemnic życia. Nie przegap jej, nie przepij!

Oprócz niezaprzeczalnej wrażliwości widzę w tobie duży potencjał rozwojowy. Nie kreuj się na alkoholika, bo na szczęście, jeszcze nim nie jesteś. Mów częściej - nie (Bóg dał nam wolność) i niczego nie rób na siłę, wbrew sobie lub z narażeniem swojej osobowej godności. Tyle przed Tobą, wierz mi!

KRYSTYNA HOLLY Pismo Katolickie Pielgrzym nr 198 Wasze komentarze: And: 08.04.2020, 21:01 Wybacza. Pogódź się. Zminimalizuj wymagania. Pogodzić się trzeba z tym, że wszystkie kobiety, oprócz może matki, stawiają warunki. Niestety. Mam ponad 40 lat i dopiero to teraz sobie uświadomiłem. Myślę, że coś osiągnąć możesz i potrafisz w ciągu 2-3 lat, więc po prostu zacznij planować i działaj. Najważniejsza jest rodzina, kobieta z którą się zwiążesz. Bo można sobie skomplikować nieźle życie angażując się z wyrachowana, fałszywa kobietą. To mi się wydaje najważniejsze w życiu. Tyle rozwodów..., nawet nie wiesz jak błahe powody są powodem w oczach kobiet na łamanie przysięgi małżeńskiej. A wtedy dopiero możesz mieć "problem". czcicielka : 07.04.2020, 18:55 PANIE MACKU JESTES SZCZERY ,SUPER CZLOWIEKIEM ,MY TEZ MAMY PROBLEMY NIECH BOG NAS BLOGOSLAWI (1) Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna