Leki roślinne w profilaktyce choroby lokomocyjnej

Podstawową odmianą choroby lokomocyjnej jest choroba samochodowa. Charakterystycznymi objawami tej choroby są: nudności, wymioty, zawroty i bóle głowy, bladość skóry, wzmożone poty, zmienna częstotliwość akcji serca. Natężenie i czas utrzymywania się tych objawów uwarunkowane są osobniczą wrażliwością oraz intensywnością bodźców, które je wywołują. Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu choroby samochodowej jest przede wszystkim szybka i nierównomierna jazda. Dla zlikwidowania lub złagodzenia objawów choroby lokomocyjnej stosuje się zwykle łagodne środki uspokajające, a najczęściej środki przeciwwymiotne. Bardzo ważne są właściwe działania profilaktyczne przeciwdziałające powstawaniu choroby.

Syntetyczne leki przeciwwymiotne są środkami szeroko stosowanymi (często bez wskazań lekarza) w zapobieganiu chorobie lokomocyjnej. Poważnym problemem związanym ze stosowaniem tego typu leków są jednak liczne przeciwwskazania i działania niepożądane. Obok środków syntetycznych, w leczeniu i profilaktyce choroby lokomocyjnej znajdują się też środki naturalne, środki pochodzenia roślinnego.

W ostatnich latach rosnącym zainteresowaniem w profilaktyce choroby lokomocyjnej cieszą się preparaty lecznicze otrzymane z kłącza imbiru. Stosowane od stuleci przez żeglarzy dla zapobieżenia chorobie morskiej, obecnie w postaci standaryzowanych przetworów stały się ważnymi środkami przeciwwymiotnymi. Na współczesnym rynku farmaceutycznym jest już wiele różnych leków z mikronizowanego kłącza imbiru lub z ekstraktów imbirowych. Imbir lekarski (Zingiber officina le Rosc.) jest rośliną tropikalną przypominającą wyglądem trzcinę. Ojczyzną imbiru jest gorąca i wilgotna strefa południowo-wschodniej Azji. Obecnie nie występuje już w stanie dzikim, natomiast jest uprawiany w wielu krajach o tropikalnym klimacie.

Imbir lekarski jest byliną o płaskim i silnie rozgałęzionym kłączu, które stanowi jego część użytkową. Z bulwiastych kłączy wyrastają duże, ulistnione pędy płonne oraz znacznie niższe, bezlistne pędy kwiatonośne. Na krótszych, bezlistnych pędach wyrastają żółto-fioletowe kwiaty. Imbir należy do bardzo licznej rodziny imbirowatych. W skład rodziny wchodzi szereg ważnych roślin przyprawowych, jak: kurkuma plamista (zwana ostryżem), kurkuma długa, alpinia lekarska, kardamon malabarski.

Surowcem leczniczym, jak też przyprawowym jest kłącze imbiru. Surowiec pozyskuje się bezpośrednio po okwitnieniu rośliny. Świeżo zebrane kłącza wrzuca się do wrzącej wody, po czym oczyszcza z korzeni i łusek liściowych. W ten sposób otrzymuje się tzw. imbir czarny, który dopiero po okorowaniu nosi nazwę imbiru białego. Znany jest też imbir zielony, czyli świeże kłącze konserwowane w syropie cukrowym. Głównymi składnikami imbiru są: olejek eteryczny zawierający substancje o ostrym, aromatycznym zapachu oraz fenyloalkanony (w grupie nielotnych składników surowca, które wywierają silne działanie przeciwwymiotne).

Przez wielu autorów imbir uważany jest za skuteczny, profilaktyczny środek przeciwwymiotny. Działanie przeciwwymiotne preparatów potwierdzone zostało w wielu badaniach klinicznych. Przeprowadzony z grupą osób wrażliwych na ruch eksperyment z użyciem krzesła obrotowego, wykazał znaczną redukcję natężenia bólu żołądka. Próba na kadetach morskich podczas podróży przy silnych falach wykazała redukcję wymiotów przy chorobie morskiej. Stwierdzono też zapobiegawcze działanie w przypadku wymiotów spowodowanych chemioterapią oraz wymiotów pooperacyjnych.

Imbir lekarski jest jedną z najstarszych roślin leczniczych, jak również przyprawowych. Użytkowany jest od kilku tysiącleci. Należy do najstarszych roślin uprawnych - świadczy o tym fakt, że nie występuje już nigdzie w stanie dzikim. Imbir jako roślina lecznicza opisany jest w jednej z najstarszych chińskich ksiąg medycznych z około 2700 roku p.n.e. Imbir należał do najwartościowszych surowców leczniczych w starożytnej medycynie indyjskiej, tybetańskiej i chińskiej. Z medycyny Dalekiego Wschodu przeniknął do lecznictwa europejskiego. Kłącze imbiru figurowało w najstarszych farmakopeach. O imbirze pisał w swoich działach ksiądz Krzysztof Kluk, przypisując mu działanie wzmacniające. Obecnie imbir uważany jest za najważniejszą roślinę leczniczą w profilaktyce choroby lokomocyjnej.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna