Opowieść o Aniele Stróżu

Mój Anioł Stróż 
delikatnymi rękami 
nie potrafi nawet 
utrzymać noża aby 
ukroić chleb 
rani boleśnie 
smukłe palce 
mdleje na widok 
niebiesko przezroczystej 
krwi

Rankiem
drżącymi skrzydłami 
przeciera oczy 
boi się każdego dnia 
gdy listonosz 
dzwoni do drzwi 
podskakuje na krześle 
wzlatuje wysoko 
tłukąc aureolą 
w sufit

Na ulicy stąpa 
o pół kroku 
ostrożny i skulony 
chce wracać do domu 
na jego białych skrzydłach 
osiada kurz
który trzeba zdmuchiwać 
aby nie złamać 
krótkowiecznego 
pióra

Wieczorami 
pisze długie 
białe poematy
szepce do ucha 
niedobre rady 
z anielską cierpliwością 
każe wierzyć 
w boską 
i człowieczą 
miłość

Przecież nie powiem ci 
Aniele Boży 
skoro na otarcie łez 
podajesz mi 
niebieskie migdały że 
nie ustrzeżesz mnie 
dlatego muszę sama 
nosić Cię w walizce
z której wystają Twoje
zakurzone skrzydła

Autor nieznany