Jedność (Mt 4,12-23)

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło.

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

A wieść o Nim rozeszła się po całej Syrii. Przynoszono więc do Niego wszystkich cierpiących, których nękały rozmaite choroby i dolegliwości: opętanych, epileptyków i paralityków. A on ich uzdrawiał. I szły za Nim liczne tłumy z Galilei i z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z Zajordania.

Bliskie jest królestwo niebieskie

Tysiące ziaren i jeden chleb. Jedność w wielości i wielość w jedności. Przypominam sobie zdarzenie sprzed lat, gdy zwiedzając starożytne świątynie Rzymu, mogłem stąpać po ich posadzkach, będących jedną wielką mozaiką, złożoną z tysięcy kolorowych, drobnych elementów, z których każdy z osobna nie stanowił pewnie sam dla siebie specjalnej wartości, ale wprzęgnięty w geniusz twórcy, ułożony we właściwym miejscu, stał się niezastąpionym elementem całości. Stałem wtedy również zafascynowany, bojąc się uczynić kolejny krok i myśląc o tym, co już niejednokrotnie miało miejsce, że to przepiękne dzieło mogłoby przez ludzką nierozwagę zostać zniszczone i stać się chaosem kamyczków, gdyby choć jeden z nich wyrwany został z misternie ułożonej całości.

Wracam do Ewangelii i widzę Chrystusa poszukującego ludzi, którzy mieli stać się zasadniczymi elementami kunsztownej Bożej mozaiki, której na imię Kościół. Znalazł ich nad jeziorem i wplótł w swoje dzieło Piotra o gwałtownym charakterze i spokojnego Jana, a potem nawet Judasza i ozdobił je misternym ornamentem nauki Apostoła Pawła, a później dołączył, jak drogocenne rubiny, świadectwo tysięcy męczenników i świętość wykuwaną przez łudzi jak granit w kamieniołomach szarej codzienności. A całość zamknął zatroskaną modlitwą: "Ojcze spraw, aby byli jedno...".

Dzisiaj Kościół podejmuje modlitwę swego Założyciela i powtarza Jego modlitwę, bo wypadł z mozaiki niejeden kamień, a miedź szlachetna pokryła się patyną i nie chce pokazać pierwotnego piękna. A św. Paweł pyta jak wyrzut sumienia: "Czyż Chrystus jest podzielony?"

Jedność. Wielki problem Kościoła. Wielki problem ludzkiego sumienia, naszych rodzin, społeczeństw, narodów i świata.

Spoglądam na siebie. Pytam z drżeniem o swoje trwanie w Kościele i modlę się razem z psalmistą:

"O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam,
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu".

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna