Jedność (Mt 4,12-23)

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło.

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

A wieść o Nim rozeszła się po całej Syrii. Przynoszono więc do Niego wszystkich cierpiących, których nękały rozmaite choroby i dolegliwości: opętanych, epileptyków i paralityków. A on ich uzdrawiał. I szły za Nim liczne tłumy z Galilei i z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z Zajordania.

Bliskie jest królestwo niebieskie

Tysiące ziaren i jeden chleb. Jedność w wielości i wielość w jedności. Przypominam sobie zdarzenie sprzed lat, gdy zwiedzając starożytne świątynie Rzymu, mogłem stąpać po ich posadzkach, będących jedną wielką mozaiką, złożoną z tysięcy kolorowych, drobnych elementów, z których każdy z osobna nie stanowił pewnie sam dla siebie specjalnej wartości, ale wprzęgnięty w geniusz twórcy, ułożony we właściwym miejscu, stał się niezastąpionym elementem całości. Stałem wtedy również zafascynowany, bojąc się uczynić kolejny krok i myśląc o tym, co już niejednokrotnie miało miejsce, że to przepiękne dzieło mogłoby przez ludzką nierozwagę zostać zniszczone i stać się chaosem kamyczków, gdyby choć jeden z nich wyrwany został z misternie ułożonej całości.

Wracam do Ewangelii i widzę Chrystusa poszukującego ludzi, którzy mieli stać się zasadniczymi elementami kunsztownej Bożej mozaiki, której na imię Kościół. Znalazł ich nad jeziorem i wplótł w swoje dzieło Piotra o gwałtownym charakterze i spokojnego Jana, a potem nawet Judasza i ozdobił je misternym ornamentem nauki Apostoła Pawła, a później dołączył, jak drogocenne rubiny, świadectwo tysięcy męczenników i świętość wykuwaną przez łudzi jak granit w kamieniołomach szarej codzienności. A całość zamknął zatroskaną modlitwą: "Ojcze spraw, aby byli jedno...".

Dzisiaj Kościół podejmuje modlitwę swego Założyciela i powtarza Jego modlitwę, bo wypadł z mozaiki niejeden kamień, a miedź szlachetna pokryła się patyną i nie chce pokazać pierwotnego piękna. A św. Paweł pyta jak wyrzut sumienia: "Czyż Chrystus jest podzielony?"

Jedność. Wielki problem Kościoła. Wielki problem ludzkiego sumienia, naszych rodzin, społeczeństw, narodów i świata.

Spoglądam na siebie. Pytam z drżeniem o swoje trwanie w Kościele i modlę się razem z psalmistą:

"O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam,
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu".