Jezus został posłany do wszystkich ludów (Łk 4, 24-30)

Kiedy Jezus przyszedł do Nazaretu, przemówił do ludu w synagodze: "Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman". Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się. Łk 4, 24-30 Wiara, która otwiera na cuda Nie jest łatwo zaakceptować, że człowiek, który wychował się w naszym otoczeniu, jest prorokiem, kimś obdarzonym szczególną misją i to w odniesieniu do nas samych. Z takim problemem zmierzyć się musieli, w dzisiejszej Ewangelii, mieszkańcy Nazaretu. Żywili w sobie przekonanie, że mają prawo do tego, aby Jezus im pokazał swą moc choćby dlatego, że pochodzi z ich środowiska, dorastał w ich sąsiedztwie i znają Jego krewnych. Jedno proste zdanie Jezusa odsłoniło ciemną stronę ich serc: żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. To, co okazało się najciemniejsze u mieszkańców Nazaretu, to brak gotowości do zmiany postaw. Nie rozumieli, że koniecznym warunkiem znaków, których się domagali, a których Jezus dokonał wcześniej w Kafarnaum, była wiara i zaufania słuchaczy, oraz gotowość do nawracania się i wiary w Ewangelię. Wiara w słowa proroka okazała się kluczowa w zachowaniu kobiety z Sarepty Sydońskiej i dowódcy wojska Naamana. I była to wiara, która przełożyła się natychmiast w bardzo konkretne działania. Historię wdowy i żołnierza przywołał Jezus, by sprowokować, przebywających w synagodze, do przemyślenia ich własnych postaw. Mieszkańcom Nazaretu brak było gotowości do pójścia za Jezusowym wezwaniem. Chcieli obejrzeć znaki i pozostać w chłodnym dystansie do orędzia, z którym te znaki były związane. Intensywny gniew mieszkańców Nazaretu był tego czytelnym dowodem. Jezus skonfrontował ich z postawą ich serc i pozwolił im ujrzeć, do jakich konsekwencji taka zatwardziałość może doprowadzić. Wyrzucenie z miasta i próba egzekucji to zapowiedź wydarzeń paschalnych, ku którym Jezus będzie zmierzał przez cały czas swej publicznej działalności. Adresaci Łukaszowej Ewangelii, pochodzący spośród mieszkańców Bliskiego Wschodu, niezwiązanych etnicznie z Izraelem, mogli w słowach Jezusa o wdowie z Sydonu i Syryjczyku Naamanie ujrzeć samych siebie i znaleźć potwierdzenie miłosierdzia Boga, który otwarty jest na wszystkich, którzy mają serca pełne wiary i zaufania do Jezusa. Duch i moc Eliasza - nieprzypadkowo przywołanego w dialogu z mieszkańcami Nazaretu - w jakim Jezus rozpoczyna publiczną działalność sprawia, że wobec orędzia ewangelicznego zanikają przywileje wynikające więzów krwi, a pierwsze miejsce wśród uczniów Jezusa zajmują ci, którzy całym sercem otwierają się na Jego orędzie. ks. Adam Łuźniak Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości św. Dominik Savio Modlitwa do św. Dominika Savio Litania do św. Dominika Savio Święty od kołysek św. Franciszka Rzymianka Modlitwa do św. Franciszki Rzymianki Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ]

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt