Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Znaki i cuda


     Wysławiamy Cię, Boże, wysławiamy, wzywamy Twojego imienia, opowiadamy Twe cuda Ps 75,2

     Cuda, o których opowiada psalmista, zdarzyły się w historii narodu wybranego. Były świadectwem potęgi Stwórcy, Jego ingerencji w życie ludzi, a także jednym ze sposobów przekazywania orędzia Bożego. Cuda - określane jako potężne, pełne mocy czy zadziwiające czyny i znaki - to znaki obecności i zbawczego działania Boga w świecie. Dla starożytnych autorów cały świat jest dziełem Boga, w którym nie występuje ostra granica między naturą i nad- naturą. Większość społeczeństw opisanych w Biblii wierzyła w bezpośrednie działanie Boga (lub bogów) w dziejach świata. Wszystko, co działo się w świecie i czego doświadczał człowiek, było i jest postrzegane jako skutek woli Bożej. Biblijny opis cudu nie akcentuje zatem samej nadzwyczajności wydarzenia, lecz podkreśla znaczenie cudu jako objawienia Boga oraz spotkania Boga z człowiekiem.

     W Starym Testamencie - moc i potęga

     Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał o Jego znakach i sądach ust Jego (Ps 105,5).

     Wśród wielu różnych terminów używanych do opisania zdarzeń uznawanych za cudowne szczególne znaczenie w Biblii ma słowo "znak" ('ot). Choć nie zawsze opisuje ono niezwykłe zjawisko, zawiera głębszy sens wydarzenia, wskazując na przedmiot, który ma być dostrzeżony zmysłami i jednocześnie stanowiąc wezwanie do wiary lub potwierdzenie wiary, np.: I rzekł Pan do Mojżesza: Dokądże jeszcze ten lud będzie Mi uwłaczał? Dokądże wierzyć Mi nie będzie mimo znaków, jakie pośród nich zdziałałem? (Lb 14,11). Znaki czynione dla ludu miały wzbudzać zaufanie, prowadzić do Boga, wzbudzać i utwierdzać wiarę w Niego. Takie są też znaki Mojżesza, który z polecenia Boga jest tylko wykonawcą Jego nakazów (np. Wj 3,7-12; 4,1-14).

     Znaki te prowadziły do poznania i uznania objawienia oraz działania Bożego, potwierdzały też skuteczną opiekę Bożą: Będą to znaki i świadectwa o Panu Zastępów w kraju egipskim. Kiedy wobec ciemiężycieli zawezwą Pana na pomoc, pośle im wybawiciela, który ich obroni i ocali (Iz 19,20). W tym kontekście rozumienie znaku zawiera ideę pewności, niezawodności i prawdziwości, co znajduje odzwierciedlenie w życiu jako gwarancja i pomoc. Cuda-znaki potwierdzały lub weryfikowały również czyjeś posłannictwo. Wybrani ludzie, tacy jak Mojżesz, Jozue, Eliasz, Elizeusz i inni prorocy, mieli obwieszczać ludowi zbawczą wolę Boga i interpretować Jego cudowne interwencje: Pan rzekł do Mojżesza: " Gdy będziesz powracał do Egiptu, pamiętaj o władzy czynienia wszelkich cudów, jaką ci dałem do ręki, i okaż ją przed faraonem. Ja zaś uczynię upartym jego serce, tak że nie wypuści ludu " (Wj 4,21). Charyzmatyczna moc nigdy nie służyła celom prywatnym jednostek czy jakichś grup społecznych. Ta cudotwórcza moc Boża służyła zawsze realizacji określonego powołania i uwierzytelniała posłannictwo (por. Sdz 6,14.17-21.36-40; 7,2-8).

     Cuda wielokrotnie występują jako określenie czynów mocy Boga w Egipcie. Takie określenie cudu wskazywałoby na to, iż w tym przypadku pełni on rolę argumentu, bowiem cuda te mają znaczenie "dowodów mocy" - zmuszą w końcu faraona, aby się ugiął wobec żądania Mojżesza. Jednocześnie określają coś nadzwyczajnego, wywołującego zdziwienie, co przypomina wielkie cuda Boga i nawołuje do wyłącznej czci Jahwe. W tych właśnie cudach przejawiła się wielka miłość Boga do Izraela (Pwt 6,22) i na nich ma się opierać jego nadzieja w zwycięstwo nad innymi narodami dzięki mocy i potędze Boga (Pwt 7,19). Do tych wydarzeń Izrael wraca w czasie obrzędów liturgicznych (Pwt 26,8), kiedy uaktualnia działania Boga i staje przed wezwaniem do dochowania Mu wierności.

     Cud-znak biblijny jest to dokonane przez Stwórcę, rodzące podziw zdarzenie, które objawia dobroć i moc Boga i dlatego staje się znakiem prowadzącym do poznania Jego obecności w świecie i wzywa człowieka do dialogu z Nim.

     Terminy "nadzwyczajny czyn", "czyn godny podziwu" lub "wspaniałe czyny", "cuda" pojawiają się szczególnie w opisie odnowienia Przymierza: Oto Ja zawieram przymierze wobec całego ludu twego i uczynię cuda, jakich nie było na całej ziemi i u żadnych narodów; i ujrzy cały lud, wśród którego przebywasz, że dzieła Pana, które ja uczynię z tobą, budzą trwogę (Wj 34,10). Słowa Boga: uczynię cuda można tłumaczyć jako: "dokonam wspaniałych rzeczy", "dzieł", które nie mają równych sobie na całej ziemi. Bóg daje w ten sposób gwarancję swojej wierności przymierzu. Cuda, które inspirują do wysławiania Boga, są liczne, przynoszą Bogu chwałę, należy je rozgłaszać, trzeba je rozważać i pamiętać o nich. Kolejnym określeniem jest słowo massah, które pochodzi od czasownika nissah - "doświadczać". W Księdze Powtórzonego Prawa termin ten występuje trzykrotnie jako określenie plag egipskich. Były to próby, jakimi Bóg doświadczał faraona, aby uwolnił Hebrajczyków. Ci, którzy widzieli owe doświadczenia, powinni byli o nich pamiętać i zrozumieć, że tylko Jahwe jest Bogiem (Pwt 4,34).

     Autorzy biblijni używają także na określenie cudu hebrajskiego słowa nora' - "coś wielkiego", "coś strasznego", co wzbudza lęk i podziw. Termin ten występuje w Księdze Wyjścia jako określenie cudów, które dokonały się podczas wyjścia z Egiptu (por. np. Wj 34,10). Chodzi tu o cuda Boga, które nie będą miały sobie równych na całej ziemi, a dla innych narodów będą "dziełami strasznymi" - nora'. Trwogę wywołuje także kontakt człowieka z Bogiem (Wj 3,6), dzięki któremu uświadamia on sobie, że nikt nie jest równy Bogu (Jr 10,7; Ha 3,2; Ps 64,9; 66,8). Podobne słowo pojawia się w kontekście modlitwy kultowej (Dn 9,4; Ne 1,5; 4,8; Ps 95,4). Cudami były więc wszystkie zjawiska, które wskazywały na wkroczenie Boga w rzeczywistość świata, tzn. fakty, zdarzenia dostrzegane zmysłami. Jako cuda traktowano także stworzenie nieba, ziemi, gwiazd (Ps 136,4-9), deszcz (Hi 5,9-10) i burzę (Hi 37,5). Można też wprowadzić rozróżnienie między cudami zawieszającymi lub zmieniającymi porządek natury (np. wypłynięcie żelaza, które utonęło /2 Kri 6,7/, zakwitnięcie laski Aarona /Lb 17,16-25/) a cudami niemieszczącymi się w prawach natury (np. niektóre plagi egipskie czy też zesłanie ognia z nieba /I Kri 18,38/, wydobycie ognia ze skały /Sdz 6,21/ oraz wskrzeszenia umarłych). Wszystkie cuda przyczyniały się do powrotu Izraela po jego odejściach, przypominały i aktualizowały Boże wezwanie i fakt przymierza.

     W Nowym Testamencie - miłość i wiara

     Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie - wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła! (J 14,11).

     Relacje o cudach Jezusa, które są integralną częścią objawienia Bożego, należą do najstarszych tekstów Nowego Testamentu, na co wskazują katechezy w Dziejach Apostolskich (2,22; 10,38). Historyczności cudów Jezusa nie kwestionowali nawet wrogowie, podważając tylko moc, dzięki której ich dokonywał (Mt 12,26-29; Łk 11,17-22).

     Także w Nowym Testamencie terminy na określenie cudu mają znaczenie znaku. Wśród nich można wskazać "moc", "dzieło mocy" (np. Mt 7,22), "znak" (semeion, np. Mt 12,38; Mk 16,17; Łk 21,11; J 2,11; 3,2), a także "czyn", "dzieło" (ergon, np. Mt 11,2; Łk 24,19; J 4,34; 5,20. 36; 7,3). Druga grupa określeń, w których akcentuje się element cudowności, nadzwyczajności, to "cuda", grec. terata; określa zwodnicze cuda fałszywych mesjaszy (np. Mk 13, 22; por. J 4, 48), "cuda niewiarygodne" (paradoksa), budzące zdziwienie i strach (np. Łk 5, 26) oraz "dzieła potęgi Bożej" (aretai, np. 1 P 2,9).

     Cud w Nowym Testamencie pokazuje miłość i wierność Boga, a zwłaszcza dobroć Jezusa, Jego godność mesjańską i chwałę. To znak nadejścia królestwa Bożego, z czym łączy się ściśle ukazywanie Jezusa głoszącego bliskość królestwa Bożego i czyniącego znaki. Ta koncepcja historiozbawcza bardzo ściśle łączy cud z wiarą, bowiem człowiek doświadczający cudu, tzn. Boga objawiającego się przez słowa i czyny (znaki), powinien odpowiedzieć aktem wiary. Jezus uważał też wiarę za konieczny warunek cudu, szczególnie przy uzdrowieniach (np. Mt 9,22). W relacjach Ewangelistów znajduje się 36 (37) opisów cudów Jezusa i 12 wzmianek o Jego cudotwórczej działalności. Można je podzielić na trzy grupy: uzdrowienia i wskrzeszenia, wypędzenia złych duchów oraz cuda nad żywiołami natury.

     Cuda opisane w Ewangelii Janowej zasługują na szczególną uwagę. Jest ich tylko siedem (przemiana wody w wino - J 2,1-11; uzdrowienie syna dworzanina - 4,46-54; uzdrowienie przy sadzawce Betesda - J 5,1-15; rozmnożenie chleba - J 6,1-13; chodzenie po wodzie - J 6,1-13, uzdrowienie niewidomego nad sadzawką Siloe - J 9; wskrzeszenie Łazarza - J 11). Są one przede wszystkim osobistymi czynami Jezusa, które mają objawić Jego godność i doprowadzić do wiary w Niego. Opisy cudów czwartego Ewangelisty wyraźnie wskazują, że Jezus jest obiecanym Mesjaszem, który uwalnia człowieka od zła i zbawia go, objawia swoją Boską chwałę, która w pełni ukaże się w wydarzeniach paschalnych.

     W Starym i Nowym Testamencie cud pełnił różne funkcje w odniesieniu do rzeczywistości nadprzyrodzonej. Był znakiem obecności Boga i Jego zbawczego działania, znakiem Jego dobroci i miłosierdzia, nadejścia królestwa Bożego i jego realizacji, znakiem łaski zbawienia, wezwaniem Bożym zapraszającym człowieka do wspólnoty ze sobą, realizacją obietnic Bożych, uwierzytelnieniem ciągłości historii zbawienia, uwiarygodnieniem posłannictwa Jezusa z Nazaretu i Jego uczniów.

     Cuda opisane w Ewangeliach, a szczególnie wydarzenia paschalne oraz inne zdarzenia uznane za cudowne potwierdzają prawdę wyrażoną przez Anioła Gabriela przy zwiastowaniu: ... dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego (Łk 1,37).

Ks. Bogdan Sankowski

Miejsca Święte nr 77


   

Wasze komentarze:
  Mama . : 08.03.2020, 16:36
 Jezu Najdroższy spraw by Piotr poznał wartościową dziewczynę. Błagam pomóż spraw cud .
(1)


Autor

Treść



Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2020 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej