Skromność

Wróćmy jednak do tematu. Po czym poznać, że przy drodze stoi prostytutka a nie zwykła autostopowiczka?... Poznać to - każdy powie - przede wszystkim po ubiorze! Ubiór: bardzo krótka sukienka albo szorty, bluzka z dużym dekoltem itp. świadcząc tym, że gotowa jest na wszystko, czego "klient" zapragnie. Sposób ubierania się jest pewnym językiem, komunikuje coś, wzbudza określone myśli i emocje. Nie chodzi zresztą tylko o wyżej wspomniany przypadek.

Prostytutki ubierają się - powiemy - nieskromnie, ponieważ wiedzą, że obnażając swoje ciało wzbudzają w mężczyznach pożądanie, o co im właśnie chodzi. Odsłaniając swoje ciało, kobieta wywołuje pożądanie... Jakże oczywisty to fakt! A tymczasem zadziwiające i zdumiewające, że dziewczęta - mówię już teraz o tych porządnych - zdają się (wiele z nich w każdym razie) zupełnie sobie tego nie uświadamiać. A może straciły już poczucie wstydliwości? Może nie widzą nic złego we wzbudzaniu owej pożądliwości? Przez pryzmat pożądania traktuje się kobietę, ni mniej ni więcej, jak prostytutkę przedmiotowo, jako środek do uśmierzania pobudzonej namiętności, zabawkę seksualną.

"Dyktatorzy mody" (zwróćmy uwagę na słowo "dyktator") bardzo często - co widać na ulicy - chcą ubierać młode kobiety wg. zasady, którą stosowały wspomniane panie stojące na autostradzie. Zasada brzmi: odsłonić jak najwięcej ciała. Dziewczęta posłusznie idą za tym, co dyktuje się im w kwestii ubioru, zapominając, że są pryncypia i zasady moralne wyższe, niezmienne, których pod żadnym pozorem nie wolno poświęcić dla próżności, popularności czy fantazji. Nie wolno kłaniać się bożkowi mody! Jest granica, której nie można przekroczyć, ponieważ poza nią, moda staje się ruiną własnej duszy i dusz innych ludzi.

Po pierwsze: nieskromny ubiór prowadzi do utraty poczucia wstydliwości u osoby, która go nosi. Wstydliwość zaś stoi na straży czystości. Św. Paweł pisze: "Podobnie kobiety, w skromnie zdobnym odzieniu, niech się przyozdabiają ze wstydliwością i umiarem..." (1 Tm 2, 9). Utrata wstydliwości jest pierwszym krokiem do nieczystości.

Po drugie: nieskromny ubiór może prowadzić innych nawet do ciężkich upadków. Chrystus mówi przecież: "Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa" (Mt 5, 28), a później dodaje, dla podkreślenia wagi problemu, te dramatyczne słowa: "Jeśli więc prawe oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła" (Mt 5,29). Nie znamy głębi ludzkiej słabości i kruchości, którą wycisnął na ludzkiej naturze grzech Adama. Jeśli nie wolno nam narażać na niebezpieczeństwo fizycznego zdrowia innych, o ileż bardziej nie wolno tego czynić w stosunku do zdrowia czy nawet życia duszy. "Biada człowiekowi, przez którego dokonuje się zgorszenie" (Mt 18, 7) - ostrzega Chrystus. Gdyby niektóre młode kobiety mogły tylko podejrzewać, do jakich pokus i upadków przyczyniają się przez swój sposób ubierania, który beztrosko uważają za rzecz mało ważną, byłyby, być może zszokowane odpowiedzialnością, która na nich spoczywa.

Czytamy w opisie śmierci męczeńskiej św. Perpetuy i Felicyty, że w amfiteatrze kartagińskim św. Fibia Perpetua podrzucona wysoko w górę przez rozwścieczone dzikie zwierzęta, kiedy upadła na ziemię, najpierw poprawiła na sobie tunikę. Bardziej była przejęta zgorszeniem, które może wywołać, niż bólem... Czy jej współczesne siostry w wierze znajdą w sobie choć odrobinę tej skromności?