Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i szkole

Adele Faber, Elaine Mazlish

Polecamy
Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i szkole

Wydanie: Poznań 2006
ISBN: 83-85594-28-0 
Ilość stron:  223
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Media Rodzina

Sugerowana cena wydawcy: 22.00 zł Nasza cena: 20.90 zł

     Opis:

     Poradnik z doświadczeniami rodziców i nauczycieli - prosty i skuteczny! Autorkom książki pomagały w pracy dwie nauczycielki.

     Książka pokazuje niezwykłą technikę dialogu z dziećmi (radzi, co mówić i kiedy to mówić) w domu i w szkole. Buduje most nad przepaścią miedzy rodzicami i nauczycielami a dziećmi, które dzięki dobremu i wzajemnemu porozumieniu się mają szansę stać się kochającymi i twórczymi osobami w dorosłym życiu.

     Recenzje książki:

Dom i szkoła - rodzice i nauczyciele

     Co chwilę dowiadujemy się o okropnych rzeczach, które dzieją się w szkołach. Przeraża nas to, szokuje, ale może też pojawia się pytanie, jak temu zaradzić. Co zrobić, by uczniowie w szkołach byli odpowiedzialni i zdyscyplinowani? A może ta odpowiedzialność i dyscyplina powinna zacząć się już w domu?

     Adele Faber i Elaine Mazlish, znane jako specjalistki od porozumiewania się rodziców z dziećmi, zaznaczają, iż potrzeba "zwrócić uwagę na to, co dzieje się poza klasą i poświęcić wiele miejsca pierwszym i niezmiennym nauczycielom dziecka - rodzicom". Jak sam tytuł wskazuje("Jak mówić..."), kładą nacisk na słowa, na metody porozumiewania się z uczniami.

     Jak piszą we wstępie: "Obie strony [rodzice i nauczyciele] muszą dostrzegać różnicę między słowami, które demoralizują, a tymi, które dodają odwagi; między słowami prowokującymi konfrontację, a tymi, które zachęcają do współpracy; między słowami uniemożliwiającymi dziecku myślenie i koncentrację, a tymi, które pobudzją naturalne pragnienie uczenia się".

     I tak na początek wchodzimy w sferę uczuć uczniów - jak sobie z nimi radzić (nie tylko w szkole, ale też i w domu)? Jeśli chcemy, by uczniowie mogli myśleć i uczyć się, musimy akceptować ich uczucia. Jednak jak tego dokonać w szkole na lekcji? Autorki podają wiele przykładów nieprawidłowych i z drugiej strony - dojrzałych, mądrych rozwiązań różnych trudnych sytuacji.

     Kolejna kwestia dotyczy zachęcania dzieci do współpracy. Czy nauczyciel ma być sierżantem wykrzykującym rozkazy? Autorki pytają: czy Twoja zachęta do współpracy przypomina slogan reklamowy firmy Nike: "Po prostu zrób to"? Jak mówić, żeby nie tracić czasu na upominanie niesfornych uczniów, na walki i przełamywanie oporu? A z drugiej strony jak mówić, żeby uczniowie zachowywali się właściwie?

     Bardzo ciekawym rozdziałem jest następny, mówiący o stosowaniu kar. Autorki, powołując się na opinie pedagogów, twierdzą, że karanie nie jest skutecznym sposobem wprowadzania dyscypliny. Pytają: jeśli karanie ma dać dziecku nauczkę, to czego się dzieci uczą? Jedna z przytoczonych opinii zaznacza, że "stosowanie kary cielesnej uczy dziecko, że przemoc jest metodą rozwiązywania problemów". Autorki piszą o innych możliwościach prowadzących do samodyscypliny. Dlatego też w kolejnym rozdziale wypracowują kroki pomagające wspólnie rozwiązywać problemy.

     Wspaniale byłoby posiąść sztukę mówienia pochwały, która nie wprawia w zakłopotanie, jak i krytyki, która nie rani. Jak wytknąć to, co jest niedobre, nie załamując jednocześnie osoby, którą się krytykuje? Jak chwalić, by to przyczyniło się do budowania szacunku dziecka do siebie? Pozostawiam te pytania ze zdaniem autorek, iż nauka jest najbardziej wartościowa wtedy, gdy dzieci interesują się tym, co robią, a nie wtedy, gdy martwią się, jak ocenią ich inni ludzie.

     Ważną kwestią jest też, by nie szufladkować uczniów. Stąd pytanie, jak mówić, by uwalniać je od narzuconych im ról? Pozostaje już tylko jeden krok do ostatnich rozdziałów - do spotkania rodziców z nauczycielami. Jak tę relację widzą rodzice, a jak nauczyciele? Co jest ważne dla obu stron?

     Autorki swoje przekonania i zmagania w porozumiewaniu się z uczniami wkładają w usta młodej nauczycielki Liz - to ona jest narratorką książki. Dzięki temu pozycja ta nie jest jakimś naukowym podręćznikiem, ale opowiadaniem, które czyta się z przyjemnością, poznając jednocześnie ważne treści. Każdy rozdział zamykają pytania, a także relacje rodziców i nauczycieli, którzy zastosowali opisane przez autorki metody...


Justyna Smerecka





   

Wasze komentarze:
 Paula: 02.12.2008, 16:08
 A nie można by tak streścić .. Mt 13,24-43 Była bym bardzo wdzięczna
 Yuna: 15.10.2008, 17:22
 Mi chodziło o nazwe tej przypowieści a nie to cojest napisane i jej religijne znaczenie
 Calineczka: 06.08.2008, 00:17
 Hojność Boga jest bez miary... Bóg jest Miłością, a marą Miłości jest Miłość bez miary .... "Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby człowiek nie zginął, ale miał życie wieczne" PERŁA ... Bóg w moim sercu ... Nie jestem Ciebie godna, Panie ... ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona i uświęcona dusza moja ufająca Twojej Miłości Miłosiernej ... Amen.
 a.l: 03.08.2008, 12:20
 mój skarb-chcę codziennie od nowa troszczyć się o niego,codziennie pokonać tyle zła,codziennie od nowa... ale wiem,że warto!
 (...): 03.08.2008, 12:03
 Szukam , tęsknię , jestem głodna ale uczę się wolności.. Panie dopomóż.
 ev.: 02.08.2008, 22:34
 Perełko - JEZU, mimo tęsknoty za człowiekiem, tęsknię do Ciebie, bo Ty Jesteś w człowieku i tylko Ty dajesz pokój absolutny...JEZU UFAM TOBIE!!
 wiatr: 02.08.2008, 22:25
  Bóg JEST Wierny w Miłości Miłosiernej . Daje Siebie Całego w Hostii a jednocześnie pobudza ... do szukania Go w drugim człowieku , w Miłości ... pięknej i czystej , która JEST przedsmakiem Raju . Nie bój się Jej ... , nie lękaj ...Bożego Daru , przyjmij z wdzięcznością ... Skarb , jaki zostanie Ci ofiarowany ... !
 jana: 02.08.2008, 21:16
 dziekuje ci bardzo,Renato.
 (...): 02.08.2008, 18:02
 Perło tęsknię niemożliwie !!
(1)


Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej