Moc jeden łzy - Adonai.pl

Jako pisarz wydał w latach '20 i '30 kilkanaście powieści, w których przedstawiał świat frywolny i płytki, zaludniony kobietami rozpustnymi. Była to raczej propaganda libertyńska i ateistyczna. Mimo niewielkiej wartości literackiej tych książek, wydawano je w wielkich nakładach, również poza Włochami, zwłaszcza w Rosji sowieckiej. Przed autorem stały otworem salony światowe. W 1942 r. Pitigrilli nawrócił się na katolicyzm, do czego przyczyniła się jego żona, Lina Furlan, gorliwa katoliczka. Było to nawrócenie szczere i całkowite. Przedstawił je w książce pt. Sadzawka Siloe. Odnalazłszy Boga, odnalazł jednocześnie siebie. Szybko jednak został zapomniany w kołach, w których przedtem cieszył się takim wzięciem. Poniżej podajemy jeden z jego artykułów, jakie w latach 1964-1968 publikował w "Messaggero di SantAntonio".

W nieokreślonym Gdzieś i Kiedyś pewien błędny rycerz, który się nazywał jak tylu mu podobnych Kto-wie - jak, poczuł, że ciało już nie poddaje się jego bezsensownym bodźcom i nieopanowanym popędom do rabunku i gwałtu. Pomyślał więc, że trzeba oczyścić duszę z czarnej przeszłości i postanowił wyspowiadać się w jednym klasztorze przed przeorem, którego wszyscy wysławiali za jego wyrozumiałość i pobłażliwość.

Trapiony myślą o śmierci oraz zagadkowym "a potem?" i pragnąc zapewnić sobie jeżeli już nie pokój wieczny, to przynajmniej łagodny czyściec, poszedł zobaczyć swoją bron, ostrogi, hełm, pancerz i konia, okrył się prostą opończą i z odkrytą głową, wspierając się na kiju, jakby przez całe życie pielgrzymował w pokorze od jednego do drugiego sanktuarium, zjawił się przy furcie klasztornej.

- Tak, jestem przeorem, którego szukasz. Wejdź, idź za mną, uklęknij - powiedział mnich prosto z mostu, wprowadzając go do celi. Nałożył na siebie stułę wyszywaną srebrem, odmówił po cichu krótką modlitwę i robiąc energiczny ruch podbródkiem, powiedział:

Penitent nie wiedział, czy ma zacząć od ciężkich występków, czy od grzechów lekkich. Nawet te grzechy, które wydawały mu się lekkie, były bardzo wielkie.

Wykaz grzechów był długi. Nikt, nawet barbarzyńcy, nawet Saraceni i Hunnowie, nie zanurzali tak rąk w skarbonki na jałmużnę, nie znieważali jak on rzeczy świętych, nie bezcześcili ołtarzy, nie bluźnili Jezusowi i Jego Najświętszej Matce. Ale jeszcze bardziej obciążała go przy spowiedzi próżność, z jaką opisywał swoje złe czyny i ujawniał swe świętokradztwa. Przez jego opowiadanie przezierała pycha, a nawet przechwałki, źle ukrywane pod pokrywką wyrzutów sumienia. "To coś diabelskiego", pomyślał mnich. Potem rzekł:

- Synu mój, nie mogę dać ci rozgrzeszenia, bo jeszcze jesteś w szponach Szatana. On szedł za tobą aż dotąd, do tego domu modlitwy i pokuty. Szatan jest jeszcze w tobie, w twoim sercu, i dopóki będzie on w tobie, nikt, nawet biskup, nie będzie mógł dać ci to, o co mnie prosisz.

Bez gniewu, owszem, spokojnym tonem lekarza, który przepisuje antidotum, lekarstwo, mnich odpowiedział:

- Ależ jeżeli aż tu się znalazłem, to przecież z żalu - zaprotestował rycerz i odnajdując dawną energię mówił dalej:

- Ojcze, możesz poddać mnie próbie. Żądaj, czego chcesz, a zrobię. Czy mam iść na kolanach do Świętego Jakuba w Compostelli? Czy też do Ziemi Świętej, aby pochwycić Saladyna i przynieść ci go tutaj?

I przesuwając swe długie palce po bladym czole, jakby szukając pomysłu, powiedział:

- Idź i wróć tu jutro. Będę się modlił przez całą noc, a jeżeli Najświętsza Panna mnie oświeci, może będę mógł ci nałożyć pokutę.

Nazajutrz rano stary rycerz stawił się w klasztorze. Mnich, który modlił się całą noc, wprowadził go do celi i powiedział:

- Weź tę baryłkę i napełnij ją wodą. Gdy będzie pełna, twoje grzechy zostaną odpuszczone.

Stary rycerz odnalazł w sobie swą rześkość młodzieńczą, pobiegł z baryłką do fontanny, która dniem i nocą szemrała śpiewnie na placu klasztornym, ale woda, którą napełnił naczynie, wychodziła z niego przez niewidzialne otwory. Wiele razy zaczynał na nowo, również przy innych studniach, pochylił się nad rzeką, przepłynął wpław jezioro, zbierał wodę w czasie rzęsistej ulewy, gdy biły pioruny, zeszedł aż do oceanu, ale baryłki nie mógł napełnić. Z pustym naczyniem usiadł na górze przyklasztornej , a jakiś podstępny głos odezwał się w jego sercu: "Ten mnich kpi z ciebie. Wiesz, co trzeba ci zrobić? Weź znów pancerz, ostrogi, konia, bron i zacznij na nowo swoją karierę gwałtu, grabieży i świętokradztwa".

- Ojcze, ta baryłka nigdy się nie napełni. Zanurzyłem ją we wszystkie wody, również w kropielnicę, a zawsze okazywała się sucha jak drzewo na opał. Na pewno się potępię. Jest mi przeznaczony ogień piekielny. Ale to byłoby nic. Jestem skazany na to, że nigdy nie zobaczę Boga.

Kiedy wypowiedział te ostatnie słowa, łza ześlizgnęła mu się z rzęs. Łza szczerego żalu i bólu.

Łza spadła w baryłkę, a baryłka napełniła się aż po brzegi, choć spadła do niej tylko jedna łza.

- Wszystkie twoje winy zostały ci odpuszczone. Idź, synku, i już nie grzesz więcej.

Pitigrilli Tłumaczono z "Messaggero di SantAntonio" (przedruk). Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna