Orędowniczka w chorobach dziąseł i zębówW pierwszych wiekach chrześcijaństwa jednym z bardziej znaczących ośrodków nauki i sztuki była Aleksandria, miasto położone w północnym Egipcie, na krańcu delty Nilu. W połowie III wieku biskupem Aleksandrii był św. Dionizy, zwany Aleksandryjskim. W liście do Fabiana - biskupa Antiochii - opisał on prześladowania chrześcijan w swoim mieście. Dla potomności list ten ocalił pierwszy wielki historyk Kościoła, Euzebiusz z Cezarei Palestyńskiej.To właśnie z tego źródła znamy opis męczeńskiej śmierci św. Apolonii. Pogrom chrześcijan aleksandryjskich miał miejsce pod koniec panowania nad cesarstwem rzymskim dawnego prefekta pretorianów Marka Juliusza Filipa, zwanego - z powodu pochodzenia - Arabem. Apolonia była wówczas już sędziwą niewiastą, żyjącą od lat w dziewictwie. Cała Aleksandria znała ją i poważała jako żarliwą chrześcijankę. Jej imię było wprawdzie żeńską formą imienia greckiego bóstwa Słońca - Apolla, ale świadectwem swego życia i męczeństwa Apolonia potwierdziła, że przynależy całkowicie do Chrystusa. Kiedy więc wybuchło prześladowanie - chrześcijan wywlekano z domów, plądrowano ich dobytek i podkładano ogień - Apolonia pozostała w mieście. Wkrótce pojmano ją i wymyślnymi torturami usiłowano zmusić do wyrzeczenia się Chrystusa. Zmiażdżono jej szczękę, wybito wszystkie zęby, aż w końcu rozpalono ogień. Zdołała wyrwać się swoim oprawcom i sama rzuciła się na stos. Nic dziwnego, że przez wieki była czczona jako orędowniczka w chorobach dziąseł i zębów, a ikonografia przedstawia ją najczęściej z kleszczami. Podobno w XV w. św. Apolonia była jedną z patronek Królestwa Polskiego. MICHAŁ GRYCZYŃSKI
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |