Święty patron zakochanych

Tak naprawdę to o Św. Walentym niewiele wiadomo i chyba właśnie z tej przyczyny opowiadano wiele legend o jego życiu. W pamięci potomnych przetrwał jako kapłan wielkiego miłosierdzia, obdarzony charyzmatem uzdrawiania cierpiących, zwłaszcza na choroby nerwowe. Ikonografia przedstawia go najczęściej w szatach biskupich, w chwili uzdrawiania pewnego młodzieńca.

U schyłku życia miał przybyć z Terni do Wiecznego Miasta, aby modlić się o uleczenie syna pewnego filozofa pogańskiego. Kiedy po całym dniu modłów epilepsja ustąpiła ów pogański myśliciel, razem z grupą swoich uczniów, miał przyjąć chrzest. O wydarzeniu tym musiało być głośno w całym Rzymie, skoro władza uznała Walentego za osobę podejrzaną. Aresztowano go i wtrącono do więzienia, a potem - po brutalnych torturach - skazano na śmierć. Umierając ok. 270 r. modlił się jeszcze, podobno, za wszystkich cierpiących na epilepsję.

Jego relikwie już w IV w. otaczano wielką czcią, a nad grobem Juliusz I wzniósł okazałą bazylikę. W Polsce św. Walenty patronował diecezji przemyskiej, poznańska Krobia szczyciła się jego relikwiami, a lud epilepsję nazywał "chorobą Św. Walentego". W krajach anglosaskich uznawany jest za patrona zakochanych.