Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Jego nawiększym skarbem była bliskość z Panem

..."Sam, nie posiadając nic prócz Boga, święty Jan z Dukli pragnął jak najwięcej ludzi ubogacić swym największym skarbem: bliskością z Panem"... (pap. Jan Paweł II).

8 lipca - Wspomnienie liturgiczne św. Jana z Dukli, pustelnika, franciszkanina konwentualnego, a następnie obserwanta, teologa, kaznodziei (zm. Lwów, 29 września 1484).

Urodził się w rodzinie mieszczańskiej około 1414. Właściwej daty jego urodzenia źródła nie przekazały, wiadomo tylko, że dożył sędziwego wieku. Nie można także nic konkretnego powiedzieć o jego młodości, gdzie się uczył i co robił do chwili wstąpienia do zakonu. Zapewne uczęszczał do miejscowej szkoły, a potem udał się do Krakowa. Według tradycji Jan miał prowadzić w młodości jakiś czas życie pustelnicze w pobliskich lasach, nad potokiem Zaśpit lub pod Górą Cergową. Do dziś w odległości kilku kilometrów od Dukli znajdują się pustelnia i drewniany kościółek, wystawiony pw. św. Jana z Dukli, jakoby na miejscu, gdzie miał samotnie prowadzić bogobojne życie.

W okolicach Dukli w XV w najbardziej rozpowszechnionym zakonem byli franciszkanie konwentualni. Klasztory franciszkańskie rozporządzając dużą liczbą zakonników, ludzi wykształconych i wewnętrznie wyrobionych, prowadząc przy tym dobrze zorganizowaną działalność duszpasterską, potrafiły zdobyć szeroki rozgłos i popularność. To apostolstwo franciszkanów konwentualnych pociągało młodego Jana. Przypuszczalnie wstąpił do klasztoru w Krośnie w latach 1433-40, kiedy miał 25-30 lat. Po nowicjacie złożył profesję, a przed wyświęceniem na kapłana odbył przepisane studia.

Ojciec Jan musiał okazać się zdolnym studentem, skoro zaraz został powołany na urząd kaznodziei. Urząd ten bowiem powierzano kapłanom wyjątkowo uzdolnionym i wewnętrznie ukształtowanym. W ciągu dalszych lat piastował także kilkakrotnie obowiązki gwardiana; wiadomo, że był gwardianem w Krośnie i we Lwowie. Powołano też o. Jana na jedno z najważniejszych stanowisk w prowincji zakonnej, wówczas czesko-polskiej, mianowicie na urząd kustosza kustodii ruskiej z ośrodkiem we Lwowie. Po złożeniu urzędu kustosza powierzono mu funkcję kaznodziei w lwowskim kościele Świętego Ducha.

Do połowy XV w. znana była w Polsce tylko jedna gałąź zakonu św. Franciszka z Asyżu, mianowicie bracia mniejsi konwentualni. Za granicą jednak istniał drugi potężny odłam franciszkańskiego zakonu, nawiązujący do pierwotnej surowej reguły franciszkanie obserwanci. Dzięki wysiłkom tak wybitnych ludzi, jak Bernardyn ze Sieny i Jan Kapistran, obserwanci zaczęli wzrastać w liczbę i znaczenie. Jan Kapistran 8 miesięcy przebywał w Polsce na zaproszenie króla Kazimierza Jagiellończyka i biskupa krakowskiego, kardynała Zbigniewa Oleśnickiego. Z tej okazji Jan Kapistran założył w Krakowie (1453) i w Warszawie (1454) klasztory franciszkanów obserwantów. W 1461 obserwanci założyli również klasztor we Lwowie. Od klasztoru krakowskiego pw. św. Bernardyna zaczęto nazywać polskich obserwantów bernardynami.

Jan z Dukli przypatrywał się życiu bernardynów i budował się ich gorliwością. Postanowił zatem przejść do nich. Z 21-letniego pobytu u bernardynów spędził o. Jan krótki okres w klasztorze poznańskim, resztę lat przeżył we Lwowie, w klasztorze św. Andrzeja. Tu do śmierci sprawował urząd kaznodziei i spowiednika.

Jako kaznodzieja i spowiednik odznaczał się o. Jan z Dukli wielką żarliwością. Nawet gdy pod koniec życia utracił wzrok, nie przestał sprawować swych obowiązków. Jako dorobek wielu lat pracy kaznodziejskiej miał zostawić zbiór kazań, które jednak zaginęły. Przy dużej aktywności zewnętrznej prowadził głębokie życie wewnętrzne. Z największą gorliwością brał udział we wszystkich wspólnych nabożeństwach. Kilkakrotnie w ciągu dnia odmawiał oficjum o Matce Bożej, nie stronił też od pracy fizycznej w ogrodzie czy w kuchni. Urządził sobie w ogrodzie klasztornym rodzaj pustelni-kaplicy, w której często przebywał na samotnej modlitwie. Gdy stracił wzrok, prosił kleryków, aby mu odczytywali regułę do czasu, kiedy nauczył się jej na pamięć. Oprócz ślepoty cierpiał Jan u schyłku życia na nieznaną wówczas chorobę nóg. Doczekawszy się sędziwego wieku, zmarł 29 września 1484, po odmówieniu z braćmi psalmów pokutnych. Pochowano go we Lwowie w kościele klasztornym pod prezbiterium.

Świętość Jana z Dukli była tak niewątpliwa i opinia o świątobliwym jego życiu tak ustalona wśród ludzi, że zaraz po śmierci poczęto się doń modlić i wzywać wstawiennictwa przed Bogiem. Odwiedzano też licznie jego grób.

Do 1946 relikwie św. Jana z Dukli znajdowały się we Lwowie, następnie do 1974 w kościele Bernardynów w Rzeszowie, obecnie zaś są w Dukli. 21 stycznia 1733 papież Klemens XII ogłosił go błogosławionym, a Jan Paweł II kanonizował go w Krośnie 10 czerwca 1997. Po uroczystej Mszy na lotnisku w Krośnie papież poświęcił świątynię nazwaną imieniem tego świętego.

Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC



Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

św. Bonawenturaśw. Bonawentura

Modlitwy do św. BonawenturyModlitwy do św. Bonawentury

Litania do św. BonawenturyLitania do św. Bonawentury

Modlitwa do św. Pompiliusza Marii PirrottiegoModlitwa do św. Pompiliusza Marii Pirrottiego

Nie umiem się modlić jak Niemiec...Nie umiem się modlić jak Niemiec...

ks. Romuald Laquaks. Romuald Laqua

Najbardziej popularne

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Tajemnica SzczęściaTajemnica Szczęścia

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Godzina Łaski 2023Godzina Łaski 2023

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2024 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej