Patronka Polski, Śląska, uchodźców oraz pojednania i pokoju...Jej postawa pobożnej małżonki, matki kilkorga dzieci, a ostatecznie wdowy, jest dla nas znakiem ewangelicznego sprzeciwu wobec wszelkiej próby degradacji życia małżeńskiego i rodzinnego. To także wzór władczyni kierującej się w rządzeniu ewangeliczną miłością. To wzór prawdziwej miłości bliźniego i Boga. Mimo że żyła 800 lat temu, jej przesłanie jest aktualne do dziś...16 października - Liturgiczne wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej, księżnej Śląska, fundatorki cysterek w Trzebnicy, wdowy (zm. Trzebnica, 15 października 1243). Urodziła się w 1174 na zamku rodowym w Bawarii, jako jedna z córek Bertolda IV hrabiego na Andechs i Agnieszki, córki margrabiego Miśni. Otrzymała staranne wychowanie i wykształcenie w domu rodzinnym i u benedyktynek w Kitzingen. W trzynastym roku życia, ok. 1190 przybyła na Śląsk i poślubiła Henryka Brodatego, księcia Wrocławia, z którym miała siedmioro dzieci. W nowe środowisko wrosła mocno. Żyła odtąd jego sprawami, splatając je ze swą głęboką wiarą i pobożnością. Z mężem współdziałała w podtrzymywaniu pokoju i zakładaniu nowych fundacji. Najsławniejszą z nich stał się klasztor w Trzebnicy, założony w 1202 dla cysterek. W swoim życiu Jadwiga doświadczyła tajemnicy krzyża. Z chrześcijańską wytrwałością przyjmowała ciosy, jakie na nią spadały: zgon czworga niedorosłych dzieci, stratę dwóch innych, niepowodzenia męża w jego działalności politycznej i jego śmierć, najazd tatarski i śmierć ukochanego syna Henryka Pobożnego, który zginął podczas bitwy pod Legnicą. Ostatnie lata swego życia spędziła Jadwiga w ufundowanym przez siebie klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie przełożoną była jej córka Gertruda. Słynęła z pobożności i czynów miłosierdzia. Opiekowała się biednymi i chorymi fundując im przytułki i szpitale. Wyczerpana surowym życiem mniszki, choć nie składała ślubów zakonnych, zmarła 15 X 1243. Kanonizował ją Klemens IV w 1267. Na prośbę Jana Sobieskiego święto rozciągnięto na cały Kościół zachodni. W XVII w. powstało bractwo Świętej Jadwigi, zaś we Wrocławiu w 1848 - Zgromadzenie Sióstr Świętej Jadwigi (jadwiżanki), zajmujące się pracą charytatywną. W ikonografii przedstawiana jest jako młoda mężatka w długiej sukni lub w książęcym płaszczu z diademem na głowie. Czasami w habicie cysterskim. Jej atrybutami są: but w ręce, krzyż, księga, figurka Matki Boskiej, makieta kościoła w dłoniach, różaniec. Patronka Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej, diecezji w Görlitz, miast: Andechs, Berlina, Krakowa, Trzebnicy, Wrocławia, Europy, uchodźców oraz pojednania i pokoju. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |