Przeszedł do historii jako "Dobry Papież Jan", albo "Jan Dobry"...Mimo krótkiego pontyfikatu św. Jan XXIII uchodzi za jednego z najwybitniejszych papieży w dziejach Kościoła. Znany głównie jako inicjator Soboru Watykańskiego II, "dobry papież" - jak go nazywano - był przede wszystkim człowiekiem pełnym osobistego uroku, skromności i pokory, znanym z doskonałego poczucia humoru...11 października - Wspomnienie liturgiczne św. Jana XXIII (Angelo Giuseppe Roncalli), papieża od 28 października 1958 (zm. w Watykanie 3 czerwca 1963). Anioł Józef Roncalli urodził się 25 listopada 1881 w Sotto il Monte w diecezji Bergamo w wielodzietnej rodzinie chłopskiej Baptysty i Marianny z d. Mazzola. Wielki wpływ na jego wychowanie religijne i formację duchową wywarł jeden z jego wujów oraz proboszcz rodzinnej parafii ks. Franciszek Rebuzzini. W 1889 Anioł Józef przyjął sakrament bierzmowania i przystąpił do I Komunii św. Trzy lata później wstąpił do Seminarium Duchownego w Bergamo, tam też został przyjęty do III Zakonu św. Franciszka. W 1901, po otrzymaniu stypendium przyznawanego wyróżniającym się alumnom, rozpoczął naukę w Papieskim Seminarium Rzymskim. Następnie odbył roczną służbę wojskową, po czym uzyskał doktorat z teologii i 10 sierpnia 1904 w Rzymie został wyświęcony na kapłana. W latach 1905-14 był sekretarzem biskupa Bergamo i wykładał w miejscowym Seminarium historię, patrologię i apologetykę. W latach 1915-18 był kapelanem wojskowym, od 1919 pełnił funkcję ojca duchownego w Seminarium. Dwa lata później powołano go do pracy w Kongregacji Rozkrzewiania Wiary w Rzymie. W 1925 pap. Pius XI mianował go wizytatorem apostolskim w Bułgarii i biskupem. W Sofii przebywał 9 lat, a w 1935 został delegatem apostolskim w Turcji i Grecji. Po koniec 1944 pap. Pius XII mianował go nuncjuszem apostolskim w Paryżu, a w 1951 został tam stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy UNESCO. 12 stycznia 1953 pap. Pius XII wyniósł biskupa Roncallego do godności kardynalskiej, a trzy lata później mianował go patriarchą Wenecji. 28 października 1958 Roncalli został ku zdumieniu wszystkich wybrany przez Kolegium Kardynałów na biskupa Rzymu. Oceniany początkowo jako papież przejściowy i chociaż jego pontyfikat trwał zaledwie pięć lat, odegrał bardzo istotną rolę w dziejach Kościoła. Jako biskup Rzymu Jan XXIII zwołał pierwszy synod tej diecezji; ustanowił komisję do spraw rewizji prawa kanonicznego, której ostatecznym celem było opracowanie nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. 25 stycznia 1961 zapowiedział zwołanie Soboru Watykańskiego II, wyrażając nadzieję, że będzie on nową Pięćdziesiątnicą dla całego zgromadzenia wierzących w Chrystusa. 11 października 1962 papież Jan zdołał otworzyć prace soborowe, przekazując z dyskrecją i roztropnością właściwe bodźce, aby ojcowie soborowi otwarli się na tchnienie Ducha. Jeszcze przed jego inauguracją, a więc 4 października 1962 udał się pociągiem w podróż do Loreto, a następnie do Asyżu, aby powierzyć Maryi i św. Franciszkowi prace zwołanego Soboru. Jan XXIII przeszedł do historii jako "Dobry Papież Jan", albo "Jan Dobry". Spośród jego encyklik dwie zyskały rozgłos światowy: poświęcona sprawom społecznym "Mater et Magistra" (1961) oraz "Pacem in terris" (1963) - o pokoju i sprawiedliwości pośród narodów. O głębokiej pobożności "papieża soborowego" i jego szczególnym nabożeństwie do św. Józefa świadczy prowadzony od lat seminaryjnych do późnej starości "Dziennik duszy". Ostatnim godzinom jego życia towarzyszyła uwaga całego świata oraz modlitwy Kościoła, a w Rzymie czuwanie tłumów, które zbierały się na Placu św. Piotra. Zmarł 3 czerwca 1963, nazajutrz po uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Jan XXIII zmarł nie ujrzawszy owoców swego dzieła (Sobór Watykański II), ale w pokoju właściwym ubogim w duchu, pozostawiając po sobie niezwykłe wspomnienie wśród narodów całego świata, które dostrzegły w nim serce pasterza. Beatyfikował go w Rzymie 3 września 2000 pap. Jan Paweł II, a kanonizował 27 kwietnia 2014 pap. Franciszek. Przyczynki do lektury: "Urodziwszy się ubogi, ale z ludzi pokornych i zacnych, jestem szczególnie szczęśliwy, że umieram ubogi, rozdawszy, zgodnie z różnymi potrzebami i okolicznościami mojego prostego i skromnego życia, ubogim i świętemu Kościołowi, który mnie karmił, wszystko, co miałem w rękach - zresztą w bardzo ograniczonej mierze - w czasie lat mojego kapłaństwa i biskupstwa. Pozory zamożności zakrywały nieraz, a nawet często, ukryte ciernie dręczącego ubóstwa i nie pozwoliły mi dawać zawsze z taką hojnością, jak bym tego chciał. Dziękuję Bogu za tę łaskę ubóstwa, którego ślub złożyłem w młodości, ubóstwa ducha i ubóstwa rzeczywistego; i że wspierał mnie, bym nigdy o nic nie prosił ani o miejsca, ani o pieniądze, ani o względy, nigdy, ani dla mnie, ani dla moich krewnych lub przyjaciół. W godzinie pożegnania - lub raczej powiedzenia sobie "do zobaczenia" - raz jeszcze przywołuję to wszystko, co najbardziej liczy się w życiu: Jezusa Chrystusa błogosławionego; Jego święty Kościół, Jego Ewangelię, a w Ewangelii przede wszystkim Pater noster, i w Duchu, i w sercu Jezusa i Ewangelii, prawdę i dobroć, dobroć cichą i szczodrą, czynną i cierpliwą, niezłomną i zwycięską" (Papież Jan XXIII, "Testament duchowy"). Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |