Ewangelia Łukasza ukazuje nam Jezusa jako Syna Bożego i Mesjasza, jedynego Zbawiciela świata

Łukasz, autor trzeciej Ewangelii i Dziejów Apostolskich, był prawdopodobnie Syryjczykiem z Antiochii i lekarzem o korzeniach pogańskich. Apostoł Paweł w swoich listach mówi o nim jako o bardzo drogim mu towarzyszu, który pozostaje u jego boku w czasie dwukrotnego pobytu w więzieniu w Rzymie. Wszystko to skłania do przypuszczeń, że był jego towarzyszem podczas drugiej i trzeciej podróży misyjnej.

Pomimo swego pogańskiego pochodzenia, Łukasz nie zapomniał, że zbawienie bierze początek w Jerozolimie i że to właśnie Miasto Święte jest miejscem, gdzie ma urzeczywistnić się to zbawienie. Tam zaczęła się Ewangelia, tam skończy się ludzka historia Jezusa i stamtąd wyruszy misja powszechna apostołów, od Judei przez Samarię, aż po krańce ziemi.

Jako prawdziwy skryba miłosierdzia Chrystusa, Łukasz wielokrotnie zwraca uwagę na miłość Jezusa do grzeszników oraz na ogrom Jego przebaczenia. W Jezusie stają się widzialne Boże "wnętrzności pełne miłosierdzia" wobec ubogich i pokornych, podczas gdy do bogatych i pysznych skierowane jest surowe napomnienie. Do wszystkich wszakże adresowane jest zaproszenie do nawrócenia, które obejmuje radykalny wybór ubóstwa i zdanie się na Boga.

Dla Łukasza to Duch Święty jest głównym autorem tego powrotu do Ojca, a wzywanie Ducha stanowi modlitwę par excellence, której – za przykładem Jezusa – nigdy nie powinniśmy przestać kierować do Boga.

Ewangelię spisał pomiędzy 70 a 80 r., ponieważ znane mu były np. szczegóły dotyczące zburzenia Jerozolimy. Chociaż w dedykacji wymieniony jest Teofil, wysoki urzędnik rzymski, to prawdziwymi adresatami byli chrześcijanie o pogańskim rodowodzie. Ukazał im Mesjasza jako miłosiernego Boga-Człowieka, proklamującego powszechność zbawienia oraz inaugurującego czas przemiany świata.

Towarzyszył św. Pawłowi aż po egzekucję w 67, a potem miał prowadzić ewangelizację w Macedonii, Achai i Galii. Różne i często niemożliwe do pogodzenia są opowieści na temat ostatnich lat życia Łukasza. Choć otrzymał on tytuł męczennika (został powieszony na drzewie oliwnym – jak chce św. Grzegorz z Nazjanzu), bardziej prawdopodobne jest, że zmarł śmiercią naturalną w podeszłym wieku w Beocji, wcześniej prowadząc ewangelizację Achai. W 357 jego relikwie przewieziono z Teb do Konstantynopola.

Łukasz, wychowany w kręgu kultury hellenistycznej, jest patronem służby zdrowia. Sam, prawdopodobnie, także był lekarzem, bo na kartach spisanej przez niego Ewangelii możemy znaleźć kilkaset terminów medycznych, które występują również u Hipokratesa czy Galena. Dzięki temu posiadamy cenne próby diagnozowania niektórych schorzeń albo reakcji fizjologicznych, np. krwawego potu Jezusa podczas jego walki wewnętrznej w Ogrodzie Oliwnym.

Legenda pochodząca z VI w. przypisuje mu autorstwo wielu obrazów Matki Bożej, m.in. słynną Hodegetrię ("Przewodniczkę dróg") w Konstantynopolu. Ponadto doskonale znane wizerunki Maryi – Salus Populi Romani w Santa Maria Maggiore w Rzymie i Madonna della Guardia w Bolonii. Ewangelista patronuje artystom, ponieważ bardzo sugestywnie zarysował literacki wizerunek Bogurodzicy. Być może jednak dane mu było osobiście poznać Maryję, skoro tak malowniczo opisał dzieciństwo Zbawiciela.

Jego symbolem jest wół, cielec, zwierzę ofiarne (Ewangelia św. Łukasza zaczyna się na duchownym Zachariaszu, ojcu Jana Chrzciciela).

Przyczynki do lektury:

"Opus proprium wspólnoty chrześcijańskiej jest jej zadanie głoszenia światu Ewangelii. Jest ona wspólnotą misyjną. Za pośrednictwem zawsze licznych i zawsze nowych świadków ludziom powinno być niesione orędzie, że Bóg troszczy się o świat i przychodzi mu z pomocą, i że dlatego świat nie jest zdany na siebie samego, lecz jest kochany, zbawiony, strzeżony, rządzony przez Boga, jest prowadzony ku swemu zbawieniu, a zatem wszystko, co w nim się dokonuje – całe ludzkie życie wraz z całą swoją problematycznością i cierpieniami, grzechem, winą i nędzą, wręcz cale życie stworzenia – zmierza ku objawieniu tego, co Bóg już dla niego dokonał. Wspólnota powinna głosić światu wolną laskę Boga i ma to czynić, obwieszczając, że taka właśnie nadzieja została jej dana. Powinna mówić, że Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, jest Zbawicielem świata, który przyszedł i powróci. Takie jest orędzie o królestwie Bożym. Taka jest Ewangelia" (Karl Barth, "Dogmatica ecclesiale" III/4, 579-580).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna