Dwóch Włochów, trzech Polaków

Benedykt i Jan byli Włochami, benedyktynami-eremitami, którzy na zaproszenie Bolesława Chrobrego przybyli do Polski i osiedlili się w Międzyrzeczu, niedaleko ujścia Obry do Warty. Tu przygotowywali się do pracy misyjnej. Wkrótce dołączyli do nich Polacy: nowicjusze Mateusz i Izaak oraz kucharz Krystyn (Kryspin). Wszyscy razem zamieszkali w eremie w Wojciechowie koło Międzyrzecza. Podjęli zwyczajny tryb życia, dzielony pomiędzy pracę, modlitwę, studia filozoficzne. Benedykt zamierzał ponadto (wraz ze św. Brunonem z Kwerfurtu) prowadzić pracę misyjną wśród pogan.

Tymczasem nocą z 10 na 11 listopada erem został napadnięty przez na pół pogańskich, pijanych, miejscowych chłopów. Zamordowali oni pustelników i ograbiwszy erem oraz kościół, podpalili zabudowania dla zatarcia śladów (na szczęście podłożony ogień szybko zgasł i budynki ocalały). Pod ciosami miecza zginął najpierw Jan, potem zaraz padł Benedykt. Izaak, którego cięli na oślep po rękach i nogach, błogosławił tymczasem oprawcom. Mateusza przeszyli oszczepem, a jako ostatni zginął Krystyn (Kryspin), który nie wiedząc zrazu co się dzieje, próbował bronić eremu. Pogrzeb męczenników odbył się bardzo uroczyście, klasztor zaś po ich śmierci rozwinął się w ruchliwą placówkę misyjną.

Papież Jan XVIII kanonizował Pięciu Braci Polskich "viva voce" (wówczas w Kościele nie przeprowadzano formalnych procesów kanonizacyjnych), a Juliusz II zatwierdził urzędowo kult Świętych. Ich relikwie przeniesiono z Poznania do klasztoru kamedułów, założonego w 1640 w Bieniszewie koło Kazimierza Biskupiego (niedaleko Konina). Cześć Pięciu Braci Polskich jest nadal żywa w Polsce, na Morawach, w Czechach i we Włoszech.

Przyczynki do lektury:

"A niosąc w lewej ręce świecę, w prawej zaś miecz, nagle przed zbudzonymi świętymi stanął ze straszną twarzą złowrogi zabójca. Jan, syn cierpliwości, który lepiej znał język i w imieniu ich zwykł był odpowiadać przychodzącym, a przez męczeństwo zaraz miał się uświęcić, zaczął mówić tym słowy: "Przyjacielu, po co przyszedłeś i czego nowego chcą ci uzbrojeni ludzie?". Oszołomiony zbój, który teraz bardzo żałuje, że dobro uczynił, źle czyniąc, odpowiedział: "Pan tej ziemi, Bolesław, przysłał nas, abyśmy bez litości was związali". Uśmiechając się rzekło ono święte oblicze: "Nigdy takiego rozkazu nie wydał dobry książę, który dla miłości Boga bardzo nas kocha. Czemu daremnie kłamiesz, mój synu?". Zabójca odrzekł: "Ale chcemy was zabić. Oto powód, dla którego przyszliśmy". A święty Jan rzecze: "Niech Bóg was wspomaga i nas!". Na te słowa pobladły zabójca natychmiast wydobył z pochwy okrutny miecz i zabił go, zadawszy dwie rany owemu świętemu ciału (Święty Brunon z Kwerfurtu, "Żywot Pięciu Braci Męczenników").

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna