Zasłynął jako nauczyciel św. Tomasza z Akwinu

15 listopada 1280 – W Kolonii zmarł Albert Wielki (Albert z Kolonii), dominikanin, biskup Ratyzbony (Regensburg), teolog, filozof i przyrodnik, nauczyciel św. Tomasza z Akwinu, jeden z najwybitniejszych filozofów chrześcijańskich, zw. doctor universalis, doktor Kościoła, święty.

Albert, zwany Wielkim dla wielkiej wiedzy, pochodził z bogatego i sławnego rodu rycerskiego von Bollstädt z Lauingen w Szwabii. Urodził się ok. 1200 (pomiędzy 1193 a 1205). Studiował na uniwersytecie w Padwie, a pod wpływem bł. Jordana, generała dominikanów, wstąpił do tego zakonu.

Jako dominikanin kształcił się dalej w słynnej wówczas szkole w Kolonii, gdzie nabył gruntowną i rozległą wiedzę dzięki nadzwyczajnym zdolnościom i wielkiej pracowitości. Później wykładał teologię w wielu miastach: Hildesheim, Kolonii, Fryburgu, Strassburgu, Ratyzbonie i w końcu objął katedrę teologii na Uniwersytecie Paryskim. Był nauczycielem św. Tomasza z Akwinu i obrońcą jego poglądów na dwóch kolejnych Soborach w Lyonie (1245, 1274).

Pisał liczne dzieła naukowe z zakresu filozofii i teologii. W Paryżu z powodu wielkiego tłumu słuchaczy zmuszony był wykładać na ulicy, która dotychczas nosi jego imię. W 1256 został prowincjałem prowincji niemieckiej. Był organizatorem dominikańskiego studium generalnego w Kolonii. Wezwany przez papieża Urbana IV do Rzymu, w publicznej dyspucie pokonał Wilhelma a Sancto Amore, uczonego paryskiego, który twierdził, że członkowie zakonów żebraczych nie mają prawa wykładać na uniwersytetach i przyjmować jałmużny oraz że jedynym celem zakonników jest modlitwa, a źródłem utrzymania – praca ręczna.

W 1260 został biskupem Ratyzbony. Na tym urzędzie był wzorem ubóstwa. Po dwóch latach zrezygnował z rządów diecezją i został nadwornym teologiem papieskim, a w 1270 osiadł na stałe w Kolonii. Wzywany był często do godzenia zwaśnionych miast, książąt i stronnictw.

Nie stworzył własnego systemu filozoficznego, jego głównym celem było bowiem sporządzenie opisu całej ówczesnej wiedzy ludzkiej. Jego wielką zasługą jest wprowadzenie Arystotelesa do filozofii Zachodu. Interpretując pisma Arystotelesa, w ciągu 20 lat sporządził podsumowanie niemal wszystkich ówczesnych nauk. Napisał wielką "Summę teologiczną" i wiele innych dzieł, w których zebrał wyniki swojej pracy z zakresu nauk ścisłych, logiki, retoryki, matematyki, astronomii, etyki, ekonomii, polityki i metafizyki. Ugruntował status badań przyrodniczych jako prawowitej nauki w tradycji chrześcijańskiej (dekret papieski z 1941 ogłosił go patronem nauk przyrodniczych). Nie było gałęzi wiedzy, której by nie zgłębiał. Stąd zwany jest Doktorem Powszechnym (Doctor Universalis lub Doctor Expertus). Jako mistrz św. Tomasza z Akwinu, przepowiedział mu, że świat zadziwi swoją wiedzą i nauką. Uczeń ten przewyższył Alberta metodą, głębią i syntezą, ale on górował nad uczniem wszechstronnością wiedzy.

Wiek i zanik pamięci zmusiły go do opuszczenia umiłowanej katedry. Zmarł w 1280 w Kolonii, gdzie został pochowany w krypcie kościoła dominikanów pw. św. Andrzeja.

Beatyfikował go w 1622 papież Grzegorz XV, a papież Pius XI kanonizował go i ogłosił Doktorem Kościoła w 1931. Jest Patronem uczonych. Miał za życia autorytet wyjątkowy, a ślad tego uznania pozostał w przydomku Wielki.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna