Miłujmy Pana, wychwalajmy Pana zawsze, nigdy Go nie obrażajmy

2 grudnia 1741 - W Łagiewnikach (ob. osiedle w Łodzi) zmarł o. Rafał (w świecie Melchior) Chyliński, żołnierz, franciszkanin konwentualny, błogosławiony.

Melchior Chyliński urodził się 8 stycznia 1690 we wsi Wysoczka koło Poznania. Jego pobożni rodzice chcąc zapewnić szczególną opiekę i łaskę dla dziecka, poprosili na chrzestnych dwoje bezdomnych z miejscowego przytułku. Od wczesnego dzieciństwa przejawiał zamiłowanie do modlitwy, przez co nazywano go "mniszkiem". Po śmierci ojca opiekował się nim brat matki, biskup Stanisław Kierski, który skierował go na naukę do kolegium jezuickiego w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły nie wybrał, jakby należało się spodziewać, stanu duchownego, ale w wieku 22 lat zaciągnął się do wojska, gdzie służąc przez 3 lata, doszedł do stopnia oficerskiego.

W 1715 zrezygnował z kariery wojskowej, odrzucił sugestie rodziny odnośnie do ożenku i wstąpił w Krakowie do franciszkanów konwentualnych, przyjmując imię Rafał. W 1716 złożył śluby zakonne, a rok później po uzupełnieniu studiów otrzymał już święcenia kapłańskie. Pracował w różnych klasztorach swego zakonu, najdłużej jednak w Łagiewnikach koło Łodzi i w Krakowie.

Dał się tam poznać jako spowiednik i opiekun wszelkiej biedoty, chorych i kalek. Znany był ze swej dobroci, lecz również z surowych postów i niezwykłych umartwień. Gdy w 1736 w Krakowie wybuchła zaraza, o. Rafał cały poświęcił się chorym. Spełniał wokół nich wszelkie posługi, nie dbając o własne bezpieczeństwo. Z oddaniem posługiwał biednym, zarażonym, wszystkim, którzy przychodzili do klasztoru w Łagiewnikach; nieraz, nie mając już nic innego, oddawał im ostatnią kromkę chleba albo własny płaszcz.

Zdumiewał wszystkich swoją pokorą, zwłaszcza w przyjmowaniu upomnień. Współbracia zakonni, zwłaszcza zaś nowicjusze, widzieli w nim drugiego św. Franciszka z Asyżu - surowego wobec siebie, łagodnego i wyrozumiałego wobec innych, okoliczna zaś ludność nazywała go "dziadowskim biskupem".

Opatrując pewnego razu zakaźnie chorego, zaraził się i zmarł w Łagiewnikach 2 grudnia 1741.

Lata jego życia i działalności przypadły na niełatwe w dziejach Polski czasy saskie, i to nie tylko z punktu widzenia historii politycznej I Rzeczypospolitej, ale także w aspekcie moralnym. Ileż było zadufania w sobie, bezmyślności, rozpasania panoszącego się wśród najbogatszych warstw społecznych. I właśnie na tym tle pojawił się człowiek, który jak powiedział o nim papież Jan Paweł II: "jest protestem i ekspiacją. Bardziej niż protestem, ekspiacją za to wszystko, co niszczyło Polskę".

Doczesne szczątki Rafała Chylińskiego zachowały się i spoczywają w trumnie w bocznym ołtarzu w Sanktuarium św. Antoniego z Padwy w Łodzi-Łagiewnikach. Pamięć i kult brata z Łagiewnik była i jest żywa także i dziś.

Jego świątobliwe życie, jak też i cuda dokonane za jego wstawiennictwem spowodowały, że w 1761 rozpoczęto proces informacyjny diecezjalny, a następnie apostolski. Zawieruchy polityczne spowodowały, że dopiero 13 maja 1949 papież Pius XII wydał dekret o heroiczności cnót sługi Bożego o. Rafała Chylińskiego.

Papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 9 czerwca 1991, w czasie swej czwartej pielgrzymki do Polski. Dokonał tego w Parku Agrykola w Warszawie, w 250 rocznicę jego śmierci.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna