"Z tymi moimi najmniejszymi braćmi chcę żyć i umierać"..."Z tymi moimi najmniejszymi braćmi chcę żyć i umierać"...8 lutego 1537 - W Somasca k. Bergamo zmarł Hieronim Emiliani (Girolamo Miani), żołnierz, założyciel Zakonu Kleryków Regularnych z Somaski - somasków, święty. Urodził się w Wenecji w 1486, w starej arystokratycznej rodzinie. Jego ojcem był Anioł Miani - senator wenecki, matką zaś Diodora - potomkini dożów, władców Wenecji. W młodym wieku oddał się karierze wojskowej. W 1511 zastąpił brata w dowodzeniu strategicznym zamkiem Castelnuovo di Quero nad Pieve, w wojnie pomiędzy Wenecją a Ligą z Cambrai. Podczas obrony tej fortecy został pokonany przez marszałka La Palisse (tego samego, który przeszedł do historii dzięki "prawdom La Palissea") i uwięziony. W więzieniu poprzez modlitwę, lekturę Słowa Bożego, umartwienie i służbę ubogim dokonał się w nim przełom duchowy. Wtedy złożył ślub Najświętszej Maryi Pannie, że skończy z rozwiązłym życiem, które aż dotąd prowadził. Przeszedł wówczas niezauważony przez zastępy wroga. Udał się do Tresivo przed słynący łaskami wizerunek Maryi i tam podjął decyzję o poświęceniu reszty życia sierotom i nędzarzom. Walczył aż do 1519, później wrócił do Wenecji. Podczas kampanii wojennych widział wiele sierot. Postanowił poświęcić im życie. Wykorzystując majątek rodzinny założył w Wenecji pierwszy sierociniec, gdzie troskliwą opieką otoczył samotne dzieci, którym także pomógł wyuczyć się zawodu. Miał już 37 lat, kiedy przyjął święcenia kapłańskie i oddał się dziełom miłosierdzia. Gdy wyzdrowiał (w cudowny sposób) po zarazie w 1529, za radą św. Kajetana z Thieny i kard. Jana Piotra Caraffy (przyszłego pap. Pawła IV) zaczął jeździć po Włoszech, zakładając przytułki dla sierot i szpitale. Opiekował się zagubionymi dziewczętami, chorymi, a zwłaszcza osieroconymi dziećmi. Jako pierwszy wprowadził do katechizacji metodę nauczania opartą na pytaniach i odpowiedziach. Korzystając z majątku odziedziczonego po najbliższych, powoływał kolejne sierocińce w: Bergamo, Brescii, Mediolanie, Padwie, Wenecji oraz Weronie. W 1533 Hieronim osiadł na stałe w Somasca k. Bergamo. Tam gromadząc wokół siebie ludzi pragnących poświęcić się niesieniu materialnej i duchowej pomocy najbiedniejszym, a przede wszystkim dzieciom osieroconym i opuszczonym, dał w 1534 początek Stowarzyszeniu Sług Ubogich, które później przekształciło się w Ojców Somasków (Zakon Kleryków Regularnych z Somaski), zgromadzenie kleryckie kontynuujące dzieło miłosierdzia Świętego. Uczynił to pod wpływem wspomnianych wyżej założycieli zgromadzenia teatynów: Kajetana z Thieny i Jana Piotra Caraffy. Podczas kolejnej zarazy, w 1537, Hieronim jak zwykle z poświęceniem opiekował się chorymi. Jednak zaraził się dżumą podczas posługi chorym i zmarł w Somasca 8 lutego 1537 jako ofiara epidemii. Papież Benedykt XIV ogłosił Hieronima błogosławionym w 1747, a Klemens XIII - świętym w 1767. Pius XI w 1928 przedstawił go całemu Kościołowi jako patrona sierot i opuszczonej młodzieży na całym świecie. Obecnie Zgromadzenie działa w 23 krajach świata, prowadząc parafie, jadłodajnie, domy dziecka, szkoły, ośrodki wychowawcze, oratoria, punkty pomocy dla osób uzależnionych i samotnych matek. W Polsce znajduje się jeden dom w Toruniu. W ikonografii św. Hieronim Emiliani przedstawiany jest w otoczeniu dzieci. Jego atrybutami są: łańcuch na rękach - znak wyzwolenia z niewoli, złożone ręce. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |